#s.41

“İnsanlar kendi çıkarları ve kaygılarına öyle sarmalanmışlardı ki, gözlerinin önünde neler olup bittiğini çok az görebiliyorlardı.”

“Herkes kendi kuyusunu kalbinde taşır, biliyordun.”

"İnsanın ağrısı, sancısı olduğunda hiç olmazsa bağırabilirdi, ama o sürekli olarak trajik bir biçimde komedi oynamak zorundaydı. Sinirleri yay gibi gerilmişken gülümsemesi, neşeli görünmesi gerekiyordu, bu sahte neşenin ne çabalara mal olduğunu, kendine hakim olmak için, her gün nasıl kahramanca bir güç harcadığını kimseler anlamıyordu.”

“İlla aynı hayat görüşünü paylaştığınız insanlarla dost olacaksınız diye bir kural yoktur. Ben her dostumun hayat görüşünü paylaşmam ama görüşlerinden faydalanırım.”

“Bir çeşmeye koşar gibi koşuyorum sana.”