#rockheroes

Tha Clash - Train In Vain..Το τρένο που χάθηκε... Δεν ξέρω κάθε πότε επιστρέφω εδώ, εννοώ σε αυτό το blog, τι με κάνει να σπρώχνω τα πλήκτρα αργά αλλά σταθερά για να σχηματίσω την διεύθυνση the..music..stories..κ.λπ κ.λπ. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι κάτι μου ερέθιζει το μυαλό, την φαντασία..Δεν γράφω συνήθως όταν είμαι ερωτευμένος, ούτε όταν είμαι χαρούμενος ή απογοητευμένος, δεν γράφω όταν θέλω να "κτυπήσω"ή να εκτονώσω κάποιο συναίσθημα θυμού ή πάθους..γράφω μόνο για τις ανύποπτες στιγμές... Ανύποπτες στιγμές πχ όπως μετά από βραδινή επιστροφή από ένα ποτό ή ένα ραντεβού... Αυτό το διάστημα, το να πάρεις την καλή σου για μια βόλτα έως την θάλασσα ή το να πιείς κάτι με έναν φίλο σου, συνήθως κάτι που βοηθά να βγούν τα εξώψυχα προς τα έξω, είναι ένα θέμα...ίσως μια μικρή εκτώνοση που δεν θα στην πρόσφερε κάνενα blog ή καμία ανιάρη φλιάρια..πόσο μάλλον μέσα σε αυτό το "ανήσυχo" μα "έρημο" web.... Στη πραγματικότητα δεν υπάρχουν μουσικές ιστορίες, εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές και μάρτυρες σε κάθε ήχο και εικόνα, εμείς αφουγκραζόμαστε, νιώθουμε, ταυτιζόμαστε ή απορρίπτουμε ήχους και νότες, που προσπαθούν να κεντρίσουν και να αποσπάσουν μέρος των συναισθημάτων και αισθήσεών μας...να οικειοποιηθούν κάτι από εμάς! Έτσι κάπως συνέβη και σήμερα... Οδηγώντας χαλαρός και αναζητώντας χωρίς καμία προτίμηση ή σκέψη σταθμούς στα fm...κολάει η "μπίλια" σε κάποιο γνώριμο, παλαιό rock 'n' roll κομμάτι..κομμάτι που ξεσήκωσε το νου και την διάθεση και ίσως σε ξυπνάει από κάποιο λήθαργο..ενεργοποιεί την απλότητα και καθαρότητα στην σκέψη...Σαν να δίνει λύσεις, πρόσκαιρες ίσως, αλλά ανακουφιστικές για μια βραδυνή διαδρομή που πλημμυρίζει το μυαλό με σκέψεις ερωτικές και μη, αναζητήσεις για την τύχη συναισθημάτων και για άλλα μη "γήινα" συναφή... Train in Vain...τραγούδι του Joe Strummer και Mick Jone που μπήκε από το "παράθυρο" στο απλά γαμάτο London Calling, βινύλιο των The Clash! "The Clash", μπάντα που μέσω του πανκ, συνδέει το rockabilly, τη reggae, το ska με την funk, το hip hop και το rock'n roll! Σε αυτό το σημείο θέλω να πω, ότι δεν υπάρχει κάποια ιστορία, υπάρχει όμως η επαφή, η σύνδεση, η διελεύκανση " μικρών εσωτερικών υποθέσεων "...και αυτό ίσως δημιουργεί προϋποθέσεις για μια νέα "ιστορία" που κανείς δεν ξέρει πότε ξεκινά..μια και όπως είπα πιο πάνω ο χρόνος ανύποπτα κτυπά... Train in Vain Say you stand by your man Tell me something I don't understand You said you love me and that's a fact Then you left me, said you felt trapped Well some things you can explain away But my heartache's in me till this day Did you stand by me No, not at all Did you stand by me No way

Ronnie James Dio - Catch The Rainbow ( Τρίτη, 18 Μαΐου 2010 ) Δεν ξέρω πόσο καλό είναι να γυρνάς πίσω σε διαφορετικές περιόδους της ζωής σου, σε κόσμους που δεν σχετίζονται και απέχουν πολύ από την καθημερινότητά μας. Κόσμοι που ίσως συγκρούονται νοητικά, ιδεολογικά ακόμα και ηθικά μεταξύ τους μια και η τεχνολογική ανάπτυξη ξεπέρασε κατά πολύ την πραγματική μας δυνατότητα να παράγουμε έργα, πολιτισμό, τέχνη ιδεολογίες,να δημιουργούμε χωρίς τετριμμένα, να αισθανόμαστε ελεύθεροι, να εκφράζουμε συναισθήματα, να μπορούμε να συμμετέχουμε ή να ονειρευόμαστε που ίσως είναι ότι πιο σημαντικό μένει στη παρούσα περίοδο που διανύουμε. Όλα τα παραπάνω εκφράζονταν και ουσιαστικά εκφράζονται ως τις μέρες μας μέσω ανθρώπων που τάσσονται με προσανατολισμό την επαφή και επικοινωνία του κόσμου με κάθε μορφής ανατρεπτικής τέχνης, μέσα από κάθε επανάσταση του νου και της ψυχής που θέλει να πάει ακόμα πιο πάνω, να φτάσει στην κορύφωση των συναισθημάτων, της δημιουργίας και της αγάπης..Σε αυτό το απαράμιλλο ταξίδι καπετάνιος είναι ο έρωτας..! Σήμερα άκουσα για τον Ronnie James Dio, δημιουργικός και "δυνατός" μας άφησε...άφησε το πηδάλιο για να συνεχίσουμε το ταξίδι εμείς, σίγουρα όχι από το σημείο που άρχισε αλλά από δύσβατα πελάγη που η Σκύλα και Χάρυβδη δεν θα κάνουν το παραμικρό λάθος ώστε να ξεφύγουμε από τα απόνερά τους....

Madrugada - Majesty "σχέσεις και μεγαλείο"...

Το μεγαλείο του ανθρώπου ίσως έγκειται σε λίγα, λεπτά μα ουσιώδη πράγματα ή χαρακτηριστικά.. Οι σχέσεις μεταξύ φίλων, συνεργατών, ζευγαριών ή απλά εραστών το αποδεικνύουν καθημερινά, σχέσεις που θα δοκιμαστούν μέσα από μικρά καθημερινά πράγματα και όχι από πολέμους, μάχες και ίσως μεγάλα προβλήματα. Η επαφή των ανθρώπων και η πραγματική διάσταση της σχέσης αποκαλύπτεται όταν υπάρχει ευτυχία, ευημερία και επιτυχίες στην μία ή την άλλη πλευρά, στον έναν ή στον άλλον δηλαδή...

Αυτό που έλεγαν ότι οι πραγματικές σχέσεις κρίνονται στα δύσκολα, ισχύει μεν αλλά έχει αποδυναμωθεί τα τελευταία χρόνια μια και η νοοτροπία μας, που δυστυχώς διακατέχεται από ανταγωνιστικά ένστικτα, αναφέρεται όχι τόσο στις προσωπικές μας επιλογές, δράσεις ή παραλείψεις αλλά στο τι κάνει ο διπλανός, ο φίλος, ο συνεργάτης, η σύντροφος...οι παραλείψεις, τα λάθη αλλά και οι επιτυχίες του( αυτές πληγώνουν!!) Αυτές οι σκέψεις μου ήρθαν αυτόματα μια και βίωσα αυτό το διάστημα δυσάρεστες αλλά ευτυχώς και ευχάριστες επί των πλείστον εμπειρίες!

Όπως επίσης εμπειρία μοναδική ήταν η συναυλία των Madrugada τον Μάιο του 2003 και όλες οι επόμενες φαντάζομαι που δεν κατάφερα να παρακολουθήσω δυστυχώς.. Για να σταματήσω την φλυαρία, θα αναιρέσω τα παραπάνω!Τι σχέση έχει η νοοτροπία του κόσμου με τα αισθήματα..τον έρωτα ή ακόμα καλύτερα το μεγαλείο που μπορεί να προκύπτει από εκεί, μεγαλείο που ίσως εμπεριέχει πόνο ή ακόμα καλύτερα θυσία. Πραγματικά είναι ψέματα τα παραπάνω μην πω κάτι χειρότερο! Πάντως ο λόγος που έγραψα σήμερα είναι γιατί άκουσα ένα μέρος από αφιέρωμα στους Madrugada που πρόλαβα στο ράδιο ενώ γυρνούσα αργά σπίτι.

Θα μου μείνει πάντως αξέχαστο όταν η αυλαία για τους Madrougada στην συναυλία έκλεινε με το αγαπημένο μου τραγούδι Majesty.. Παρασύρθηκα....

"

But in my mind I could still climb inside your bed

And I could be victorios

Still the only man to pass to the glorious arch of your head,

o-oh Oh you were majesty Your ropes were heavy

Oh you were majesty

And it`s like I said That spirit, is now dead"