#randomjunks

Grabe hindi na naman ako makatulog. 2weeks na akong iniinsomnia. Siguro dahil ang dami kong namimiss sa buhay ko. Yeah, sobrang dami. Namimiss ko ng maghappy happy tuwing Friday night or weekends para itagtag ung stress, pagod at negative energy na na gain ko buong week. Namimiss ko na ung mga unplanned night walk especially pag mga ganito na hindi ako makatulog. Namimiss ko ng mag witty shitposting sa social media. Namimiss ko ng makipag witty banter sa mga taong same wavelength. Namimiss ko ng may mapuntahan na bagong lugar. Kelan ko kaya magagawa uli yan🙃

People, you still have 14days to get on my nerves and pissed me off so we can know if you will be part of my 2026😌 Next year would be my selfish era again😈 Someone who doesn't need anyone or anything again😄 My deadliet other self, she's waking up very soon😃

Andtio talaga ang katahimikan tuwing puno ng kaguluhan ang isip mo ng mga bagay na ayaw mong isipin pero kailangan. Ung mga problemang nakakapagod pero hindi mo pwedeng iwanan. Ung mga tanong na nakakapagod sagutin pero kailngan. Gusto ko ng pahinga. Pahinga sa lahat ng bagay. . .

Ang hirap na naman makatulog pag ganitong feeling drained. Kahit kelan talaga ayoko sa mga tao at never kong magugustuhan. Nakakapagod eh, lalo na kapag patanda ka ng patanda mas lalo mong inaayawan ang mga tao. Omnivert ako kaya hindi ako people person ever since. Sa circle ko lang ako nakikipag socialize pero bihira tapos may limit lang. Kung introvert ka magigets mo kung bakit. Never ako nagka interest sa mga bagong tao at never ko rin pagaaksayahan ng oras kumilala ng bago. Ayaw na ayaw kong nagpapakilala kasi madalas kailangan mo pang magexplain bakit ganito at ganyan ka. Hell no! Ok na ko don sa saying na: "Sa mga tamang tao at lugar hindi mo kailangan magpaliwanag at ipakilala ang sarili mo" kaya siguro sa anak ko kahit hindi ako magexplain naiintindihan niya pa rin. Kahit sa mga kaibigan ko, wala akong matandaan na kinailangan kong ipaliwanag ang sarili ko at kumbinsihin sila. Siguro kasi kilala nila ako at may tiwala sila sakin. Nakakamiss din pala ung ganong feeling, ung hindi mo kailangang mag effort para maintindihan ka kasi kilala ka. Lalo na sa mga ganitong pagkakataon, ang dami na namang tumatakbo sa isip ko na hindi ko maexplain, pero ang dami kong gustong sabihin. Alam mo un? Ung ang dami mong gustong sabihin pero hindi mo alam kung pano sabihin? Naalala ko tuloy ung sabi ng barkada ko dati, gustong gusto niya pag nagpopost ako dito, kasi dito wala akong reservations. Kaya kong maexpress ng maayos ang sarili ko pero at the same time, nalulungkot siya. Kasi daw pag nandito ako ibig sabihin, meron na naman akong lungkot na hindi ko maipaliwanag. At pag nagpopost daw ako dito Ibig sabihin daw, wala akong mapag sabihan ng mga pakiramdam ko na hindi ko maexplain. Wala nga. Ayoko na sa tao. Nakakapagod.

Ung yakap na magliligtas sayo kapag sukong suko ka na

Eto na naman ung mga pakiramdam na walang pangalan. Yung mga lungkot na hindi mo malaman ang dahilan. . .