#puypuy

Ilang buwan na rin ang nakakalipas Marceline, ilang beses ko rin napanaginapan ang huli nating gabing magkasama. Hindi ako makakain, hindi rin makatulog. Patawad kung hindi kita nakita at nasamahan sa huling hantungan mo. Ayaw kasi ng tatay mo na magkaroon pa ako ng kinalaman sa pamilya niyo. Ayon sa kanya isa na lamang akong buhay na idolo ng isang bangungot at masamang alaala. Masakit, dahil wala naman akong hangad kung hindi para sa atin ay lumigaya. Bakit ganito? Sa palagay ko ay hindi totoo ang diyos. Kung totoo man ay hindi niya ako pinakinggan. Nakakalungkot.

Marceline, naaalala mo pa ba yung panahong dinala kita sa dagat para maglakad ng nakayapak at pinagmamasdan ang dugong pula na araw na nalulusaw ang aninag sa malawak at napakapreskong dagat. Naaalala ko ang mahaba mong buhok na kumukinang sa lusog ng iyong katawan. Ang malambot mong mga pisngi na inaalayan ang ganda ng iyong magandang ngiti. Sinong makakalimot sa mainit mong mga mata na nagbibigay pugay sa ilong mong inukit ng mga anghel. Yun ang Marceline na lagi kong nakikita kapag naririnig ko ang pangalan at mga bagay na galing sayo.

Malungkot ako at nakayuko nang biglang may nagdikit sa aking noo ng guitar pick. Sa aking pagdampot, paboritong kulay ko at pirmado ng paborito kong bahista. Sa paglingon ko kung sino itong nagmamagandang loob… ikaw nga Marceline! Hindi ako makapaniwala. Ang malusog at buhay na Marceline na nakatanim sa aking isip, ang sentro ng aking buhay, ikaw nga Marceline! sa ating pagyakap ay naramdaman ko ang isang napakaligtas na lugar at animo’y wala ng mangyayaring masama, sa wakas ayos na ang lahat. Habang nakatingin ako sa iyong likod sinunsundan ng tinging ang makinang mong buhok, ito ay umurong at nalagas. may mumunting boses ang bumulong at nagsabing “tama na. wag mo itong gawin sa sarili mo”. Napakalambing, kumbinsido at pamilyar. Pero hindi ito ang boses ng Marceline ko. Sa paghiwalay sa aming pagkakayakap ay nilingon at hinanap ko ang mukha ng misteryosang may-ari ng malambing na boses ngunit ako ay nadismaya dahil ang babaeng ito ay blanko at walang mukha.

Sa pagmulat ng aking mga mata ay nagising nanaman ako dahil naubusan na ng epekto ang kemikal na sinaksak ko kanina. Nakatarak parin ang karayom sa aking kamay. Ang kustara at mga kemikal na nagbabalik sa akin sa piling mo ay nakalagay sa lamesa sa tabi ng aking kama. Sa pagdiretso ko upang maghilamos ay di ko mapigilang isipin kung sino ka? sino ang may-ari ng boses na yun. ang ga-leeg na buhok na inalagaan ng araw. ang yakap ng kaligtasan. sino ka? umikot ang pala-isipang yun sa utak ko habang gumagawa ako ng tawag para sa susunod nating pagkikita Marceline. Sa pagtawag na ito sa alok na saya… Si Marceline pa nga ba talaga ang hinahanap at gusto ko makita?

MAKE SURE YOU CACKLE MANIACALLY

Pagkagising ko nakita ko si Marceline na lumabas sa maliit na pinto at mukhang nagmamadali pumasok sa kotse. Malamig ang aircon noon, kaya siguro ako nakatulog. Pagpasok sa kotse ang sabi niya’y “tara na?”. Habang ikinambyo ko ang sasakyan sa D at pinindot ang overdrive nakita kong inilabas niya ang isang maliit na sobre. Di ko sigurado kung ano ang laman noon pero nang tanungin ko siya ang sabi niya ay mumunting pagtanan ng utak mula sa katotohanan. Tumango lang ako at pumunta na sa susunod naming destinasyon.

Pagdating sa paroroonan animo’y bata na nabilhan ng bagong laruan si Marceline. Dali-daling pumasok sa kwarto at binuksan ang kanyang sobre. Isinara ko ang pinto at sa paglingon ko nakita ko siyang may hawak na gawa ng kalikasan. Pinatuyo at durog na dahon ng kung ano. Oo nga pala, Miyerkules ngayon, araw kung kailan tayo nagpapalitan ng tingin natin sa buhay habang tumutugtog ang mga paborito nating kanta sa telepono mo. Kinandado ko ang pinto dahil alam kong huhusgahan kami ng tao sa labas, mas mabuti na ang ganito, isa pa hindi naman importante ang opinyon nila.

Sa pagpasok ng kanta ay ipinaghanda ako ni Marceline ng aking gagamitin, katangian ng isang masipag at mabait na asawa. Nginitian ko siya habang pumasok na ang unang kanta, una akong nagsindi at hindi tumagal at nagsindi rin siya ng sakanya. Matapos yun ay bumukas ang puwang sa pagitan namin. Hindi ko alam kung bakit pero ipinasok ko ang ulo ko doon. Sa pagpasok ko ay nakalabas na ako ng kalawakan. Madilim, malamig ngunit may mga maliliit ng kumukutitap. Alam kong bituin ang mga yun pero parang hindi ko alam. Nakalutang lamang ako dun, at habang ginagalaw ko ang aking mga paa ay lalo akong lumalayo sa gusto kong puntahan. Gusto kong puntahan na hindi ko alam. Maya-maya’y pumapasok sa utak ko ang mga palaisipan sa bilis ng 100 idea kada segundo at biglang may sumabog. Walang tunog, ilaw lamang na sobrang liwanag. Mga 7 metro mula kung saan ako nakalutang. May isang babae na kapag nakita mo ay makakadama ka ng ginhawa. Alam kong hugis tao siya, alam kong babae siya pero hindi ko sigurado kung pano o bakit. Nakita ko ulit ang pagsabog at ang mga susunod na pangyayari ay puro patay-sinding ilaw na lamang. Ilaw o mga nagsasayawang alitaptap hindi ko alam. Mulat ang aking mga mata at wala akong marinig biglang may parang humahawak sa akin at nahuhulog ng paulit-ulit kahit nakalutang. Nung mahulog nga ako ng huling beses napapikit ako at pagmulat ko ng aking mga mata, nasa Ospital na ako at kaharap ang mga kaibigan at pamilya namin ni Marceline, malungkot. Ang nasabi ko na lang ay “Tapos na ba? Ito na ba yung tunay na buhay? Asan na yung babae?”. Nagsalita ang matalik na kaibigan ni Marceline at sinabing “Wala na siya…”. pinilit kong hanapin yung maginhawang babae na nakakapagpakalma at biglang sumakit yung ulo ko na para bang pinasukan ng nagliliyab na bala. Pumasok sa utak ko na ito na ang tunay na buhay at hindi na to gawa ng misteryosong laman ng sobre ni Marceline. Patay! Nahuli na ako, nahuli na kami ni Marceline. Agad-agad akong napatahimik at hinanap si Marceline. Sumagot ulit ang kanyang kaibigan ng “Wala na siya!!” sabay umiyak at tumakbo palabas ng kwarto. Siguro hindi pa nakakabawi ang utak ko kaya hindi ko pa naproseso ang mga salitang iyon na agad naman ipinaintindi sakin ng kaibigan ko gamit ang kanyang kamao at mga salitang “Gago! patay na si Marceline!”. Masakit man ang mukha ko, ulo ko at pakiramdam ko’y pagod na pagod, di ko parin naiwasang hindi hugasan ang pisngi ko ng mga luha matapos ko marinig ang mga salitang iyon. Umalingawngaw sa kisame at sahig ng ulo ko ang mga salitang “Patay” at “Marceline”. Sa pagbaha ng luha minabuti na muna ng lahat na iwan ako mag-isa. Hindi ko parin maisip na wala na ang pinakamamahal kong babae, ang kasintahan ko, ang buhay ko sa buhay na ito. Sa gitna ng mga yun naalala ko ang mga nakita ko dahil ang pakiramdam ko ay nangyari lamang ang mga yun mga 7minuto ang nakakalipas. Pumasok nga ulit sa utak ko yung babae. Alam kong hindi siya si Marceline. Sino siya? Bakit siya nasa loob ng utak ko? Masama ba akong kasintahan kung iniisip ko siya sa oras na ganito? Humahanap nanaman ba ako ng takas sa katotohanan na wala na ang pinakamamahal ko?

Lahat tayo ay may mga kanya-kanyang paboritong banda at dahilan kung bakit natin sila naging paborito. Ipapakilala ko sa inyo ang isa sa paborito ko. Ang naguumapaw sa talento na si Bb. Armi Millare at ang banda na kanyang kinabibilangan, ang Up Dharma Down.

Ang Up Dharma Down ay binubuo nila Paul Yap, Carlos Tanada, Ean Mayor at ang nagiisang si Armi Millare (super fanboy na ba dating? hahaha).

Una ko sila narinig sa isang patalastas ng McDo sa kanta nilang “Float Away”. Simple at maikli lamang ang patalastas pero kapansinpansin. Sino ba naman ang di makakapansin sa dalawang bagay na paborito ng karamihan? Si Angel Locsin at McFloat! Hindi pa sila gaano tumatak sa ulo ko sa kanta nilang yun. Ang sumunod na obra nila na aking natisod ay ang kantang “Oo”. Sobrang swabe pakinggan. Ganda ng pasok ng piano, tambol, gitara at mga synth. Parang isang masarap na halo-halo para sa tenga, malamig. Dito na ako… napamahal? naadik? di ko alam kung ano karapatdapat gamiting salita para sa kung ano meron sa akin at ang Up Dharma Down, pero ito na yun. Sa kasalukuyan meron na silang tatlong album, na kung aking papangalanan ay Fragmented(2006), Bipolar(2008) at Capacities(2012). Lahat inilabas sa ilalim ng indie label na Terno Recordings. Ako yung isa sa mga taong lahat gusto may kategorya ang mga bagay-bagay (at maniwala ka hindi ako ganun kasinop), pero di ko talaga mawari kung saang kategorya ilalagay ang bandang ito. Hindi gaya ng ibang banda sa Pilipinas, ang Up Dharma Down ay may naiibang estilo sa paglikha ng kanilang mga obra. Natatangi sila sapagka’t hindi karamihan ang ganitong klase ng mga banda at hindi karamihan ang kilala sa nasasabing estilo.

Mausbong sila ngayon sa akin, sobra! Siguro dahil sa malamig ngayon at masarap sila pakinggan sa umaga habang iniinom ko ang paborito kong mainit na inumin. Pwede din nating sabihin sarap mangarap na sana kasama mo ang taong gusto mo habang tumutugtog sila sa iPod mo sa likod. Tama! sila yung masarap pakinggan kapag umiinom ka nang mainit na inumin habang kasama mo yung taong kinagigiliwan mo at pinaguusapan ang mga bagay-bagay na wala namang katuturan at mga maliit na pagtatalo sa pagitan. Tapos yakapan sa dulo at palitan ng “wag kang lalayo” o di kaya’y “mahal kita”. Malamang nahulaan niyo na na nakikinig ako sa kanila habang isinusulat ko ito, haha.

Ako si Puypuy at ikinagagalak kong ipakilala sa inyo… ang Up Dharma Down.

-

Mga kantang sarap i-kape, i-milo, i-gatas o i-taho?:

Hiwaga (acoustic), Delubyo*. Anino*, Silid at Indak

*mga solo ni Bb. Armi*

Mga kantang paborito ko mula sa kanila (bukod sa nasa taas):