#pspd

My first all-consuming special interest was Ewan McGregor. It started with Phantom Menace and Moulin Rouge and to this day, I still love him.

Through high school, I would find ways to make every essay, speech, and project focused on Ewan. I had all of his movies and shows on Dvd and VHS. I memorised his filmography to the point I would play 'Six Degrees of Ewan' (and I NEVER lost).

When I decided to graduate high school early, I asked him to be my prom date by a series of DAILY letters I mailed to him for an entire year.He didn't get to come because he was filming at the time, but it was amazing all the same. (Yes he did find out about this, yes I did get a statement, yes I might have been on an MTV show about it, yes his mum thought it was cute and yes, there are still BBC articles about me).

The photo is of my Obi-Wan action figure from 2002. I carried him to school in my backpack every day of high school and he was always on display for all the years after. Over TWO DECADES later, he now watches over my desk as I focus on my current special interest (fanfic writing).

A jak mają te metryczki wyglądać? Ktoś się jeszcze dziwi, że się skarżą? Jeden się drapie po głowie, drugi się przeciąga, a ten, co nie umie po polsku, pisze po polsku. Fajny, rozwijający dzień. Dziękuje za zdjęcie na pamiątkę od Mateusza Ficka.

Czesi mają z Krakowa traumę. Winne jest tutaj – jak to często w przypadku czeskich traum bywa – nasze szkolnictwo. Dzieci w wieku 12 – 15 lat zaliczają obowiązkową wycieczkę na trasie: Kraków, Wieliczka, a na koniec... Oświęcim. Ja twierdzę, że Oświęcim to najważniejsze miejsce do odwiedzenia w Polsce, ale Kraków i Oświęcim razem? To przecież zupełnie inny rodzaj wycieczki, inne emocje, inne refleksje. Więc każdy, komu się uda wyjść z czeskiej szkoły w miarę poczytalnym, musi od nowa przerobić to miasto, przyjechać z jakiegoś nowego powodu, z nadzieją. Ja już to mam za sobą i z Krakowem się lubimy. Nie wiem, czy mi w domu uwierzą, że całą sobotę w najpiękniejszym mieście Europy Środkowej spędzę przy piwie. Studiuję Brett Saisona. 

Piotr Nowicki jest tak uczynny, że podjął się zamawiania koszulek dla członków Dolnośląskiego oddziału PSPD. A wiadomo: teraz każdy – ze mną włącznie – ma do niego tysiąc pytań i uwag, bo wybór koszulki to wieloaspektowy problem wymagający szereg komentarzy i analiz. Zrobiłam taki myk, że zamiast odebrać koszulkę z paczkomatu jak człowiek, wbiłam do niego na chatę, bo przeczuwałam, że się załapię na jakieś domowe piwo. I rzeczywiście, intuicja mnie nie zawiodła, bo dostałam dwa super style: mild i rauchpils. Boží. Otworzyłam dziś milda. Tak sobie wyobrażam, że mild powinien wyglądać i smakować – lekki, pijalny, rozwinięta słodowość od czeskiego chlebka po rodzynki. Najbardziej mi się podoba szybkie przejście od słodowości do delikatnej goryczki, świetne. Najmniej mi się podoba jabłuszko i niskie nasycenie. Życie jest za krótkie, by pić coś innego niż piwa domowe: 8/10.

Polské sdružení domovarníků – PSPD – vybírá pivní styl roku. Minulý rok vybrali skvěle: styl saison je lehké pivo s kořeněno-ovocnou vůní. Jaký bude pivní styl roku 2023? Jaký to bude vůbec rok? Členové sdružení mají nejdříve navrhnout styly, co je zajímají, a pak bude anketa. Kdo ví, jestli se můj návrh dostane až na anketní listinu. Styl dunkelweizen není zrovna něco, co by fascinovalo milovníky pivních novinek. Přemýšlím v preapokaliptickém duchu: pivo pro rok 2023 by mělo být z relativně levných surovin, bez chmele přivezeného ze zámoří, odkazovat na tradice a tím vytvářet pocit jistoty a kontinuity událostí, přinášet i v nejistém čase poutavé senzorické zážitky, které soustředí naší pozornost na tady a teď, no a nakonec – mělo by být tmavé.

Dunkelweizen od Franziskanera je dobrým příkladem stylu, podařilo se mi najít čerstvý kousek. Hřebíček, skořice z fermentace, tmavá kůrka chleba a jemný karamel ze sladu, rozinky a sušené ovoce z oxidace: 7/10.

Kolega zrobił sobie miejsce w szafce na statuetkę z Mistrzostw Polski Piwowarów Domowych, więc wzięłam się za uważniejsze picie černého ležáka. Lubię ten styl, nawet bardziej niż světlý ležák. Cieszę się, że černé pivo jest na kranie w prawie każdej czeskiej hospodzie. Nie chce tutaj jakoś specjalnie wychwalać kobiety, ale myślę, że przeżyło w dużej mierze dzięki nim. Sami jak będziecie w czeskiej knajpie zauważcie, kto to piwo w 90 % przypadków pije. Ostatnio mi przyszło do głowy, że to właśnie černé jest klejnotem czeskiego browarnictwa. Super, że jest ten styl w kategoriach konkursowych MPPD, dobry pomysł PSPD.

Degustuję dziś piwo Slavkovský kancléř z Slavkovský pivovar. Jest tam delikatna – nawet nie mogę powiedzieć siarka, tylko siareczka, oprócz tego super. Jak im się udało wydobyć taką piękną wielowarstwową słodowość? Ciemny chleb, skórka, rodzynka. Ktoś ma świętą trójcę, któs ma trzy dekokcje. 7/10