#prostytucja

Zdjęcie przed kimś majtek to nic, zdejmij przed kimś swoje najgorsze lęki to porozmawiamy o bliskości.

K U R W A

- Andrzej, ty jesteś przecież ćpunem! - Tak, a ty kurwą i co z tego? Każdy robi to, co lubi!

[…] jak chodzić na dziwki, to najlepiej na dwunastolatki, bo nie trzeba nawet kondoma kupować.

W większych ośrodkach miejskich już od 1904 r. działały Żydowskie Towarzystwa Ochrony Kobiet (dalej ŻTOK), stworzone na wzór organizacji tego typu funkcjonujących już w Niemczech oraz Anglii. Ich działalność miała charakter charytatywno-opiekuńczy. W ośrodkach towarzystw organizowano pośrednictwo pracy dla kobiet, przytułki i tzw. ogniska. Potrzebujące pomocy kobiety, w tym prostytutki, mogły uzyskać wsparcie zarówno finansowe (zapomogi, pożyczki), jak i moralne. W ośrodkach ŻTOK zapewniano im zdobycie wykształcenia bądź zawodu, dzięki czemu dziewczęta miały potem możliwość rozpoczęcia nowego życia i utrzymywania się z zajęć społecznie uznawanych za przyzwoite. Towarzystwa współpracowały także z policją i władzami nie tylko Królestwa Polskiego, lecz także innych krajów, do których wywożone były kobiety przeznaczone do pracy w domach publicznych, m.in. w Argentynie czy Brazylii. Jedną z form działalności członków ŻTOK były misje dworcowe, które polegały na zaopiekowaniu się samotnie podróżującymi młodymi kobietami na peronach i stacjach. Dzięki aktywności Towarzystwa przechwycono wiele dziewcząt, ratując je od losu prostytutek poza granicami kraju, a także ujęto pojedynczych sutenerów i rajfurów. Dostępne sprawozdania ŻTOK, niestety tylko z kilku lat działalności, pozwalają określić skalę problemu i zasięg pomocy oferowanej przez Towarzystwo. W ciągu jednego roku udawało się uratować około 45–50 kobiet, które zostały zawrócone z drogi, przechwycone z rąk sutenerów i handlarzy kobietami. Co więcej, dane osób zajmujących się tym procederem były przez organizację na bieżąco przekazywane odpowiednim władzom w Królestwie Polskim i za granicą. Efekty działalności Warszawskiego ŻTOK w oczach niektórych środowisk żydowskich nie były wystarczająco skuteczne, co w szczególności artykułowali przedstawiciele grup niezwiązanych z asymilatorami. Wyraźne niezadowolenie z dotychczasowych działań Towarzystwa wyraził żydowski robotnik, jeden z uczestników „pogromu alfonsów”, mówiąc: „Towarzystwo Ochrony Kobiet pięknie prawi, opowiada, ale nic nie robi. A my nie będziemy mówić, będziemy działać i zrobimy wszystko co trzeba”. To właśnie środowisko robotnicze, które reprezentowali uczestnicy zamieszek, było najbardziej narażone na szkodliwe działania sutenerów, rajfurów i handlarzy kobietami.

Przyczyny zajść nie są znane. "Kurjer Warszawski" podawał dwie wersje. Wedle pierwszej grupa sutenerów porwała narzeczoną ubogiego pracownika żydowskiego zakładu rzeźniczego, a kiedy ten odszukał ukochaną i zażądał jej uwolnienia, porywacze ranili go nożami. Wtedy koledzy rzeźnika zaplanowali zemstę. Wedle drugiej wersji do jednego z licznych lupanarów, mieszczących się na ulicach Zielnej, Chmielnej i innych sąsiadujących z Marszałkowską, trafiła porwana młoda Żydówka. Opowiedziała o swym losie klientowi, młodemu żydowskiemu robotnikowi, który poszedł do sutenerów przesiadujących w piwiarniach i kawiarniach przy zbiegu Marszałkowskiej i Świętokrzyskiej i zażądał uwolnienia dziewczyny. Został zakłuty nożem, a jego koledzy zaprzysięgli go pomścić. Z kolei rosyjski dziennik "Warszawskij Dniewnik" pisał, że wszystko zaczęło się od żydowskiego wesela pewnego rzeźnika 23 maja 1905 r. w domu nr 10 przy placu Za Żelazną Bramą. Na wesele wtargnęła niezaproszona grupa sutenerów, a jeden z nich przyniósł 80 rubli zebranych - jak nakazywała tradycja - dla panny młodej. Wywiązała się bijatyka, w której alfonsi dostali w skórę. (Według nieco innej wersji tej historii to jeden z sutenerów Dawid Surowicz wyrwał jednemu z gości te 80 rubli - a potem rzeźnicy spuścili sutenerom baty). Pobici zaplanowali odwet i następnego dnia ok. 400 sutenerów i złodziei zgromadziło się przy ul. Zielnej i ruszyło pochodem ulicami Królewską, Graniczną, Grzybowską i Gnojną. Na Krochmalnej 2 otoczyli robotniczą piwiarnię Fistenberga i zaczęli wyciągać z niej Żydów, a potem bić ich na ulicy. Było siedmiu rannych i jeden zabity, który został znaleziony na podwórzu kamienicy przy Gnojnej. Także na rogu Próżnej i Zielnej zebrała się grupa alfonsów, która nożami zaatakowała grupę żydowskich robotników i pięciu raniła. W odwecie około 200 robotników wtargnęło do piwiarni przy Wołyńskiej 27, w której spotykali się złodzieje, i zdemolowało lokal, a z rewolweru postrzelony został subiekt Cwajman. Tyle rosyjska gazeta. Nie należy jej zanadto wierzyć, bo władze były zainteresowane podsycaniem konfliktów między Polakami i Żydami (stanowiącymi wtedy prawie 40 proc. ludności Warszawy) w nadziei, że osłabi to ruch rewolucyjny.