#popielno

Koniki polskie są jedyną rodzimą, prymitywną rasą koni wywodzącą się z bezpośrednio od tarpanów.

Tarpany w stanie dzikim przetrwały w Puszczy Białowieskiej do około 1780 roku, kiedy ostatnie osobniki zostały odłowione i przekazane do zwierzyńca hrabiów Zamoyskich koło Biłgoraja.

Po upadku zwierzyńca dzikie konie wyłapano i rozdano okolicznym chłopom.

Ponownie zainteresowano się nimi w początkach XX wieku.

W 1914 r. J. Grabowski i S. Schuch opisali typowe koniki polskie występujące w okolicach Biłgoraja, a przypominające dawne tarpany. (Stąd wziął się błąd określania koników polskich mianem tarpanów)

W 1936r. profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego T. Vetulani podjął się próby regeneracji ‘’dzikich’’ tarpanów w Puszczy Białowieskiej.

Większość koników polskich z Puszczy Białowieskiej, podczas II wojny światowej, wyginęła bądź została wywieziona do Niemiec.

Grupa koników odzyskana po II wojnie, przenoszona była z Kochcic przez Grodziec Śląski, Puławy i Rabe Wyżną, aż w 1949 roku trafiły do Popielna, należącego do Centralnego Zarządu Hodowli Koni.

Po śmierci w 1952 r. profesora T. Vetulaniego, przerwano badania nad regeneracją tarpana leśnego. 

W 1955 r. podjęto się w Popielnie, kontynuacji doświadczeń profesora.

W 1962 r. udostępniono konikom cały obszar leśny należący do Zakładu Doświadczalnego Polskiej Akademii Nauk w Popielnie. Obecnie jest to 1620 ha rozciągających się nad pobliskimi jeziorami.

W rezerwacie koniki utrzymywane są w warunkach zbliżonych do naturalnych, a ingerencja człowieka jest ograniczona do minimum.

Koniki przebywają cały rok na wolności.

Zwierzęta te dożywają do 30 lat lub nawet dłużej.

Konie żyją w tabunach. Na czele każdego stoi ogier, przewodząc grupie kilku klaczy i ich potomstwu.

Równolegle z hodowlą rezerwatową, prowadzona jest hodowla koników tradycyjnym systemem stajennym. Praca hodowlana ma na celu zachowanie typowych cech rasowych (pokrój, umaszczenie, dobre przystosowanie do warunków środowiskowych, niewielkie wymagania paszowe, zdrowotność, płodność, duża przydatność do użytkowania zaprzęgowego i wierzchowego).

Koniki są łagodne i ufne w kontaktach z człowiekiem, są doskonałymi końmi użytkowymi i używa się ich w hipoterapii i rehabilitacji niektórych schorzeń lokomotorycznych.

Do hodowli czysto-rasowej dopuszcza się wyłącznie osobniki o ściśle określonych cechach.

Koniki polskie spełniają też ważną rolę w ochronie przyrody. Utrzymywane w warunkach rezerwatowych, nie dopuszczają do zarastania terenów nie wykorzystywanych rolniczo, a cennych z przyrodniczego punktu widzenia.

Informacje pochodzą ze strony: http://popielno.pl/koniki-polskie/ 

Inne rasy polskich koni:

koń śląski

koń sokólski

koń huculski

koń małopolski

koń wielkopolski

koń szlachetny półkrwi

koń sztumski (Polski zimnokrwisty)

Na filmiku możecie zobaczyć zaganianie koników do stajni, skąd wychylały się ciekawsko.

W Popielnie znajduje się hodowla fermowa bobrów, które w tym wypadku należą do gatunku bobra europejskiego.

‘‘Bóbr europejski, bóbr zwyczajny, bóbr rzeczny, bóbr wschodni (Castor fiber) – gatunek ziemnowodnego gryzonia z rodziny bobrowatych (Castoridae). Uważny się go za największego gryzonia Eurazji. Jest zwierzęciem silnie terytorialnym, rodzinnym i zasadniczo monogamicznym, przy czym wiedzie nocny tryb życia. Posiada szereg cech morfologicznych, które ułatwiają mu prowadzenie ziemnowodnego trybu życia – może przebywać pod wodą bez przerwy nawet do 15 minut. Bóbr należy do grona gatunków, które potrafią przystosować środowisko do własnych potrzeb. Dzięki silnym siekaczom bobry potrafią ściąć grube drzewa. Do najbardziej charakterystycznych śladów funkcjonowania bobrów w środowisku należą budowane przez nie tamy i żeremie. Można go spotkać w północnej części Eurazji: od Francji przez Europę Środkową, Skandynawię, po Rosję, a także w chińskim regionie Sinciang i w zachodniej Mongolii. W większości krajów europejskich podlega ochronie. W Polsce jest gatunkiem częściowo chronionym.‘‘ ~fragment: artykuł o Bobrze europejskim na Wikipedii

Bóbr jest największym europejskim gryzoniem a drugim po kapibarze w świecie.

Dożywa 20 lat, dojrzałość osiągając w wieku 2 lat.

Bóbr ma młode raz w roku, najczęściej 2-3 w miocie.

Niegdyś bóbr był gatunkiem powszechnym na terytorium Polski.

Pierwsze zarządzenia mające na celu ochronę bobra na terenie Państwa Polskiego wydał Bolesław Chrobry.

Z powodu postępującej antropogenizacji środowiska liczebność bobrów przez lata malała.

Na początku wieku XX na terenie Polski bóbr występował nielicznie, tylko we wschodniej części, zaś w całej Europie jego liczebność nie przekraczała 2000 szt.

Po II wojnie światowej zlokalizowano pojedyncze stanowiska bytowania bobrów.

W roku 1958 powstała w Zakładzie Doświadczalnym PAN w Popielnie ferma bobrów, która zapoczątkowała ochronę aktywną tego gatunku.

W roku 1960 do fermy do bobrów z byłego ZSRR dołączono kolejne z likwidowanego rezerwatu w Oliwie.

Dopiero w roku 1976 Program aktywnej ochrony bobra dał odpowiedni przyrost populacji.

W ramach programu przesiedlono ponad 1500 bobrów z pn-wsch. Polski w inne rejony kraju.

Najbardziej aktualne inwentaryzacje wykazują w Polsce już ok. 20000 bobrów.

Dla pierwotnych ludów zamieszkujących tereny Polski, bóbr był bardzo cenną zdobyczą. Oprócz futer, był źródłem dobrego i tłustego mięsa, bogatego w witaminę A. Z jego siekaczy wyrabiano narzędzia, a wydzielina uznawana była za panaceum na wiele dolegliwości. Tłuszcz wykorzystywano jako specyfik o właściwościach gojących oraz paliwo do pochodni i innych urządzeń oświetleniowych.

Wydzielinę bobra wykorzystywano również do produkcji perfum.

W średniowieczu bóbr został uznany przez władze kościelne za rybę.

W XX w. została odrzucona skuteczność bobra w medycynie, przestał być również odławiany na mięso i wraz z rozwojem przemysłu chemicznego wyparty został także z przemysłu perfumeryjnego.

Do lat 70-tych naszego stulecia utrzymała się moda na futra bobrowe.

Z coraz liczniejszym powrotem bobra zmienił się jego obraz w świadomości ludzi. Wiedza ekologiczna pozwoliła docenić wpływ tych zwierząt na środowisko i tak został on uznany za naturalny element wspomagający renaturalizację oraz stabilizację środowiska naturalnego.

Najważniejsze zyski z działalności bobra to: spowalnianie spływu wód opadowych, stabilizowanie poziomu wód gruntowych, przyspieszanie procesów samooczyszczania się cieków wodnych, tworzenie nowych siedlisk - wzbogacanie bioróżnorodności, renaturalizacja linii brzegowej cieków wodnych i pozytywny wpływ na obieg węgla w przyrodzie.

W latach 90-tych oddziaływanie bobrów na środowisko oprócz zysków zaczęło przynosić też straty. Należy do nich zaliczyć: zalewanie terenów użytkowanych rolniczo, ścinanie drzew tak w lasach i sadach, niszczenie grobli w stawach i wałów przeciwpowodziowych. W związku z tym zmieniono parę lat temu status ochrony bobra z ochrony całkowitej na częściową. Pod okiem Wojewódzkich Konserwatorów Przyrody ma zacząć się czas gospodarowania nowo powstałą populacją.

Informacje pochodzą ze strony: http://popielno.pl/bobry/

Jeśli chcecie dowiedzieć się czegoś więcej także o jeleniach i czerwonych krowach polskich, polecam zajrzeć na stronę stacji badawczej i poczytać co nieco. Również zachęcam, aby to miejsce odwiedzić, gdyż są tam również takie ciekawe stworzenia jak żubronio-bizon i muły wyhodowane po części z koników polskich.

Główną atrakcją tego miejsca są Koniki Polskie, o których napiszę więcej w następnym poście. W innym też nieco więcej nadmienię o tym futrzanym koleżce na jednym ze zdjęć - Bobrze.

Zagłębmy się zatem  jak zawsze  w historię tego miejsca...

W latach pięćdziesiątych utworzono w Popielnie placówkę Polskiej Akademii Nauk. Jej celem było dążenie do wzbogacenia i ratowania zasobów przyrodniczych.

Popielno, ze względu na położenie i walory przyrodnicze, okazało się doskonałym miejscem do realizacji programu.

Położenie: centrum Puszczy Piskiej, na półwyspie otoczonym jeziorami:

Bełdany

Mikołajskie

Śniardwy

Warnołty

Od ponad 60 lat prowadzone są tam prace badawcze i wdrożeniowe, związane z ochroną przyrody:

Powstał tu program hodowli wolnej konika polskiego, a las doświadczalny (1600 ha) stanowi rezerwat dla wolno-żyjących tabunów konika polskiego. Prowadzone są tam prace nad kształtowaniem biologicznym ekosystemów leśnych, odtwarzaniem naturalnych zasobów leśnych oraz oddziaływaniem turystyki na kształtowanie się ekosystemów leśnych.

Zorganizowano tu hodowlę fermową bobrów, umożliwiającą poznanie biologii tego gatunku oraz realizację przez szereg lat ‘’Programu aktywnej ochrony bobra’’.

Prowadzone są badania dotyczące biologii cyklu poroża, rozrodu i behawioru jelenia szlachetnego oraz hodowla zachowawcza bydła rasy polskiej czerwonej.

W pasiece doświadczalnej określa się ilość związków toksycznych przedostających się ze środowiska do pszczół i produktów pszczelich.

Przy Stacji Badawczej PAN w Popielnie działa Regionalny Ośrodek Edukacji Ekologicznej.

Istnieje tam ekspozycja muzealna, gdzie zgromadzono materiały i eksponaty prezentujące dorobek Stacji.

Informacje pochodzą ze strony: http://popielno.pl/