#pilch

„Jestem arcymistrzem rozpadu. Nie w sensie, żebym inscenizował konflikt, sycił się każdym złowróżbnym epizodem i za każdym razem wiedział, co począć, aby wszystko runęło. Skąd! Mistrz rozpadu ocala, ratuje i śpieszy z pomocą. Inna rzecz - jakie to ocalenie, jaki ratunek i jaka pomoc.”

Trzeba mieć, co się chce! I trzeba żyć, jak się chce!

Młodość to czas tragiczny i trudny do przetrzymania. Wszystko przeżywa się w chujnasób.

„Ogarnęła mnie furia, przypomniałem sobie o upadku muru berlińskiego i byłem przeciwko upadkowi muru berlińskiego, wszyscy entuzjaści rozbijający murarskimi młotami mur berliński zabierali mi brunetkę w żółtej sukience i byłem przeciwko „Solidarności”, bo „Solidarność” zabierała mi brunetkę w żółtej sukience, i Lech Wałęsa zabierał mi brunetkę w żółtej sukience, i Jan Paweł II wołający: zstąp, Duchu Święty, zabierał mi brunetkę w żółtej sukience. Boże mój, Duchu Święty - pomyślałem - gdyby wszystko było po staremu, gdyby komunizm nie upadł, gdyby nie było wolnego rynku, gdyby w tej części Europy, w której się urodziłem nie nastąpiły rozliczne przemiany, nie byłoby tu teraz bankomatów, wszystko pomiędzy mną a ciemnowłosą pięknością w żółtej sukience ułożyłoby się jak trzeba.”

Kobiece plecy - dowodziła z pasją - to jest pole artystyczne zaniedbane. Poeci i powieściopisarze plecy opiewali rzadko albo w ogóle. W Pieśni nad Pieśniami o plecach oblubienicy ani słowa. W niezliczonych romansach i wierszach miłosnych podobnie. Z malarstwem dużo lepiej. Może faktycznie trzeba być malarzem, żeby czuć i rozmieć, jaka pomiędzy karkiem a pośladkiem niebywała jest płaszczyzna. Weź, poza tym, spróbuj namalować plecy. Nie szkodzi, że nie masz talentu, ci co mają, też nie potrafią. Jeszcze biust, profil, ramię, nawet dłoń jako tako wyjdzie. Ale plecy? Pleców nie uchwyci nawet najzdolniejszy. Plecy to jest domena mistrzów. Plecy tycjanowskie. Plecy rubensowskie. Zapomnij o rubensowskich biustach. Przyjrzyj się rubensowskim plecom. Przypatrz się, jak Rubens malował plecy, a zrozumiesz, co znaczy zmysłowość. Pierwsza zmysłowość zawsze tyczy pleców. Wszyscy w koło ględzą o pierwszym pocałunku, a przecież zawsze, jak ją pierwszy raz całujesz, twoja dłoń jej plecy obejmuje. I bez tego objęcia, bez dłoni na plecach, nie ma pocałunku. Wyobraź sobie słynny pierwszy pocałunek z luźno opuszczonymi wzdłuż ciała rękami. Bez dotykania pleców nie ma pocałunku, bez dotykania pleców nie ma wzajemnej skłonności, bez dotykania pleców nie ma seksu, bez dotykania pleców nie ma miłości

Podnoszę się z miejsca, odchodzę, muszę pójść, żeby przed samym sobą do reszty się nie zbłaźnić. Mam bowiem tę dwuznaczną cechę, że z kulawym kuleję, z jąkałą się jąkam, z rudym rudzieję, z durniem durnieję.

I wreszcie, wreszcie jest to, o czym się latami marzyło: wreszcie jest gdzie wyjść i wreszcie jest z kim wyskoczyć wieczorkiem. I się wychodzi, i się wyskakuje. Tyle że na ogół tam, gdzie się wychodzi, i tam, gdzie się wyskakuje, jest dopiero strasznie. A ten, z którym się poszło, to dopiero debil.