Gisteren was ik toch maar naar het feestje van Archo gegaan. (Ik ga stoppen met eerste letters gebruiken, want wat een hel) Eerst wilde ik helemaal niet, maar ik pushte mezelf uiteindelijk toch maar, aangezien ik hoopte dat het beter zou zijn voor me. Dat was het niet. Het was gigantisch druk en er waren teveel mensen die ik niet kende of nooit/nauwelijks gezien had. Archo zelf kondigde opeens aan dat hij een vriendin heeft. Geheel toevallig nadat ik hem een paar weken geleden vertelde dat het echt nooit, maar dan ook nooit, iets gaat worden tussen ons. Godzijdank heeft hij nu iemand anders waar hij zijn 'nice guy' tactieken op kan richten. Zolang hij mij maar met rust laat. Ik had gehoopt dat Nea er zou zijn, maar toen Armour binnen kwam, was het zonder haar. Hij vroeg me wel hoe het met me ging en heel even overwoog ik om alles eruit te gooien, maar ik viel terug in mijn gebruikelijke persona dat alles maskeert, eroverheen praat en/of minimaliseert. Niettemin was het wel fijn om even met hem te praten, al was het maar om gezamenlijk Archo's nieuwe liefdesleven onder de loep te nemen. Nox was er en Killer, die (duh) meteen vroeg naar mijn energie rekening en het laatste beetje social battery dat ik nog over had zoals gebruikelijk binnen een minuut wist te slopen. En Majority was er, die ik nauwelijks aan durfde te kijken. Ik weet niet waarom ik in zijn buurt amper kan functioneren. Misschien is het de manier waarop hij kijkt. De momenten waarop hij stil is. Misschien is het omdat hij constant alles lijkt te analyseren. Misschien is het omdat ik doodsbang ben dat hij de enige is die me kan zien voor wie ik werkelijk ben. Toen ik na het feestje thuis kwam vroeg ik hem wel of hij veilig thuis was gekomen. In elk geval is dat een standaard iets, omdat hij het verste moet en ik me anders zorgen zou maken. Maar uiteindelijk appte ik hem dat ik wel een keer wilde praten (zoals hij eerder had aangeboden en ik had afgeslagen, wegens het feit dat ik niet weer wil horen dat ik 'geen sociale angst hoef te hebben', alsof daarmee alles opgelost is). Hij zei dat het aanbod nog stond. En nu is er een deel van mij dat niets liever wil dan praten. Ik zou willen dat ik alles bij hem uit kon storten, omdat hij altijd oplossingen heeft, maar ik weet beter dan dat. Er is geen oplossing voor hoe ik me nu voel. Ik kan hem hoogstens afschrikken. Of hem munitie geven om me op een later moment, als hij volledig heeft uitgevogeld hoe verschrikkelijk ik ben, helemaal kapot te maken. Waarom zou ik dat willen? Maar tegelijk denk ik dat hij alles wel zou begrijpen. Ik denk dat zijn inlevingsvermogen helemaal niet zo beperkt is. Ik denk zelfs niet dat zijn emoties verminderd zijn. Het enige wat ik denk is dat hij functioneel is en weet dat sommige emoties geen functie dragen. Maar telkens als ik naar Majority kijk, dan zie ik iets in hem. Iets dat straalt en puur is, misschien door de tijd is vervormd en verbogen, maar nog altijd aanwezig. Iets dat ik het allerliefst wil beschermen, al zal hij dat zelf niet nodig vinden. Maar ja, hoe begin je zo'n gesprek? 'Hoi, wist je al dat ik zelfmoord neigingen heb?' Dan weet ik zeker dat ie nooit meer tegen me praat.

Ik was een jaar of acht toen ik voor het eerst begon te dromen van uit huis gaan. Een plekje voor mezelf, waar mijn krijsende moeder niet zomaar binnen kon vallen, leek me heerlijk. Door de jaren heen veranderde mijn droomhuis vaak van vorm en inrichting, maar het enige wat consistent bleef, was het feit dat mijn ouders er niet konden komen. Ik dacht dat mijn eerste, eigen plekje magisch zou zijn. Dat ik er zo in zou trekken, mijn ouders uit zou zwaaien en eindelijk, ein-de-lijk, mijn eigen leven kon oppakken. Nooit meer verantwoording afleggen over de kleinste dingen. Niet meer horen dat ik dom ben, omdat ik een vleestang gebruik om kipfilet om te draaien i.p.v. de barbecue tang van mijn vader. Geen boze blikken en gesnauw als ik per ongeluk iets laat vallen of tegen een deurpost aanloop. Het wekelijkse geschreeuw van mijn moeder als ze in huis schoonmaakt, zou afgelopen zijn, evenals de constante stroom aan beledigingen gericht aan mijn adres. Mijn hart zou nooit meer stoppen met slaan als de sleutel in het slot wordt gestoken en ik zou nooit meer met ingehouden adem luisteren naar het geluid van de voetstappen die mijn moeder beneden zet en waaruit haar humeur feilloos af te lezen is. Ik dacht echt dat ik gelukkig zou worden wanneer ik dat huisje toegewezen kreeg. Inmiddels is het december en staat dat huis al sinds september leeg. Ik had echt beter moeten weten. Ik had kunnen weten dat mijn ouders het als een project naar zichzelf toe zouden trekken en daarna de rollen zouden omdraaien wanneer mijn bemoeienis onvoldoende bleek. Hoe vaak ik ook heb aangegeven dat ik er het geld niet voor heb, de tijd en de vaardigheden niet, dat maakte allemaal niet uit. Tot het wel uit begon te maken natuurlijk. Zoals altijd kom je met feiten, waarheidsbevinding en logica bij mijn ouders helemaal nergens. Misschien dat ik daarom door de jaren heen zo'n gloeiende hekel aan logica heb gekregen. Het is simpelweg nooit goed genoeg voor ze. Als ik geen hoge cijfers haalde, was ik dom en lui. Maar haalde ik ze wel, dan was ik nog steeds lui, want het was voor de makkelijke vakken. Ik was lui omdat ik geen baan had, maar zodra ik die wel had en mijn ziel erin stopte en werkweken draaide van 70 uur, dan was ik nog steeds lui, want 'hoort er nou eenmaal bij, hoe durf je te klagen, alsof wij niet hard werken.' Ik was lui als ik na school naar huis racete op dinsdag om de hele benedenverdieping schoon te maken voordat mam thuis kwam, maar dan vergat de vuilniszak weg te gooien, resulterende in een gigantische scheldbui en een 'ik kan het nu allemaal opnieuw doen, want jij doet niks.' En op dit moment ben ik ook lui, want na werkweken van 70 uur, geploeter op school en opkomende griep, kan ik vandaag niet in dat stomme huis schilderen en dat is allemaal omdat ik 'te belazerd ben om wat te doen.' Dat stomme, stomme, kut huis. Ik weet ook niet wat ik met mezelf aan moet als ik er ben. Bij alles hoor ik alleen maar mijn vader in mijn hoofd schelden op me. 'Dat doe je toch niet zo.' 'Wat je nu doet slaat helemaal nergens op.' 'Je loopt me alleen maar in de weg.' 'Je bent weer te lui om het goed te doen.' 'Je moet gewoon sneller en harder werken.' Die stemmen blijven echoën, tot mijn hele lichaam weigert om überhaupt nog te bewegen en ik strak sta van de paniek. En dan besef ik me dat ik er als een zoutzak bij sta, dat hij daar ook weer wat van vind, dat dat óók weer lui is en dan komt er nog meer paniek bovenop. Ik ben gewoon zo, zo moe. Mijn lichaam wil niet meer en mijn hoofd ook niet en steeds vaker zou ik willen dat mijn leven gewoon voorbij was. Ik heb herbelevingen aan vroeger. De nachtmerries zijn terug. Af en toe maakt mijn lichaam opeens rare stuiptrekkingen en ik voel me zo eindeloos alleen.

The Exorcist - CALYPSO

Laat maar. Ik ben gewoon een toxic bitch vandaag. Misschien is het het weer wel.

T begint net met een controller op de kast te slaan en schreeuwt dat ik hem irriteer. Maar ik zit op kantoor, dus ik ben volledig in de war over hoe irritant ik kan zijn op dit moment?

Zoveel om over te schrijven, dat ik niet eens weet of ik het vandaag wel ga redden. Maar laten we beginnen: Gisteren hebben we GoT gespeeld bij A en M. We hebben daar gegeten en mijn sociale angststoornis bleef maar afgaan, want ik haat het als mensen me zien eten en bovendien was S er, en daar ben ik nog steeds niet helemaal aan gewend, dus telkens was ik bang dat ik verkeerd at en dat hij er iets van zou zeggen. En ik haatte mezelf omdat ik ondanks m'n aanval wel zag dat A net zo goed aan het strugglen was, omdat ze had gekookt, en ik wist dat ik even iets bemoedigends moest zeggen, maar het lukte me gewoon niet. En tot overmaat van ramp bleef ik maar tegen de vogelkooi van Obama aanlopen en ik voelde me zo lomp en onhandig en ik had het gevoel dat S me steeds irritanter begon te vinden (de rest kent me goed genoeg om te weten dat ik een kluns ben). Toen begon het bordspel en even zat ik er echt in en had ik totaal geen last meer van m'n angststoornis. S zat aan de andere kant van de tafel en ik kon het niet nalaten om hem te observeren. Het was een aangename ontdekking om te zien dat hij echt scherp was en veel beter speelde dan ik deed, maar ik was ook niet echt aan het opletten. Op een gegeven moment ging ik even naar buiten, waar ik het met Matthijs had over mijn feestje aanstaande zaterdag en S opmerkte dat hij niet kwam, want blablabla, weet ik het. En toen kickte mijn social anxiety weer in, want ik dacht: 'zie je nou wel, hij gaat naar iedereen, behalve naar jou, omdat je stom en raar bent.' De rest van het spel bleef dat maar door mijn hoofd echoën. Ik kon er niets aan doen. Tegen het eind ben ik naar het balkon gegaan om ademhalingsoefeningen te doen, zo rot voelde ik me. Het bleef maar door me heen schieten dat ik niet goed genoeg ben voor mijn vrienden, dat ik het minst interessant ben, niet grappig genoeg, niet mooi genoeg, niet gezellig genoeg en het liefst was ik gewoon over de reling gesprongen en naar huis gegaan. Na een tijdje ging het wel weer. A kwam buiten zitten en daarna andere A en toen hadden we het een poos over mental health en hoe iedereen zich voelde. A omschreef dat hij zich af en toe best alleen voelt, als een soort emptiness gevoel en eigenlijk was ik heel blij om dat te horen, omdat ik het zo herken. Het waren best goede gesprekken. En opeens vertelde ik over wat met Dingetje is gebeurd, op stage jaren geleden. Niet het volledige verhaal, maar kleine dingetjes en ik voelde me zo wanhopig en pathetic tijdens het vertellen ervan, maar ook zo ontzettend opgelucht toen ik meningen kreeg van andere mensen en niet meer met mezelf in mijn hoofd hoefde te debatteren. Ik kon A een reden geven over waarom ik geen slaapkamer wilde delen op Elfia straks en hij begreep het, dus ik hoef me niet langer een diva te voelen. En ze reageerden gewoon fijn. Niet met overdreven veel medelijden, maar gewoon als mens. Ook al was het maar een klein stukje van wat ik heb verteld, alsnog voelt het goed. Uiteindelijk was ik pas om half 5 vanochtend thuis, maar ondanks de anxiety attacks was het een fijne avond. Althans, ik hoop dat ze me nu niet haten.