├й├йn Vader en ├й├йn Moeder
Ik weet niet meer naar wie ik moet luisteren. Ik ben 25 jaar en iedereen (jij, mama en mijn broers) zegt dat ik wijs genoeg ben om te weten wat mag en wat niet mag. Ik ben blij dat je het geluk met HAAR gevonden hebt. Ik weet het nog goed dat we in de kebabzaak waren en dat we praten over uw volgend lief (dat een blijvertje is geworden).
Voor en tijdens uw relatie met HAAR heb je me verteld dat ik maar ├й├йn moeder en ├й├йn vader heb.
Mama heeft mij verteld dat ik telkens wanneer ik gezweet heb, mij moet douchen 's avonds en een nieuw onderlijfje moet aandoen. Doe ik dit niet; dan heb ik een lijf geur en voor de klas is dit niet bepaald aangenaam. Ik weet ook dat ik een lijfgeur heb dan en dat die niet aangenaam is.
ZIJ vertelt me nu dat ik drie dagen moet toekomen met een onderlijfje. Dat ik niet vies moet zijn van mezelf. Ik ben dat ook niet; maar ik heb wel een voorbeeldsfunctie. Ook al behaal ik mijn diploma misschien niet, ik heb NU een voorbeeldsfunctie en het beeld sturen naar leerlingen dat ze hun vuil kleren (waar ze in gezweet hebben) nog eens moeten aandoen, is niet wat ik wil sturen naar hen.
Naar wie moet ik luisteren? Het is toch waar dat ik maar ├й├йn moeder heb en ├й├йn vader, niet?
Ik heb het idee dat ZIJ niet graag wast. Daarom neem ik mijn vuile was terug mee naar mama. Ik heb dit gevraagd en ze gaat hiermee akkoord. Op deze manier is iedereen blij. ZIJ hoeft dan ook niet af te komen dat ik geen was meer heb, want dan weet ZE ook niet wat ze wilt.
Een ander gevoel dat ZE me geeft is dat ze me weg wilt, alle uit het huis. Al die regels + dit nu. Daarom ben ik ook al aan het kijken voor ergens te gaan wonen, een studio of een klein appartament. De nadruk ligt op ┬а'kijken', dit betekent dat ik het nog niet dat ik direct uit het huis ga vertrekken. Ik weet dat het makkelijk is om thuis nog te wonen; er wordt eten voor je gemaakt en je krijgt onderdak; uwe was wordt gedaan en je moet alleen denken aan de huur. Mijn broers zijn me al voorgegaan in het alleen wonen. Ik ben bij hen geweest om mijn verhaal te doen en om hun raad te vragen. Allemaal zeggen ze het zelfde: het is mooi zo thuis wonen, maar je moet de regels erbij nemen. Dit wil ik ook doen, maar wat ZIJ zegt is tegenstrijdig met wat mama zegt en wat mama zegt is tegenstrijdig met wat ZIJ zegt. Daarom: wat moet ik doen?
Dit is niet van vandaag dat ik deze gevoelens heb, dit is al de afgelopen 5 jaar.
Ik gun je alle geluk van de wereld en ik ben ook blij dat je dat hebt gevonden met HAAR. Alleen kan ik er niet achter HAAR staan. Ik vind het leuk dat ZE dingen doet voor me en ik probeer ook altijd dingen terug te doen voor HAAR, maar het gaat vaker mis dan dat het goed gaat. Ik ga altijd naar mijn kamer omdat ik de confrontatie met HAAR niet wil aangaan, want we doen dan allebei iets onder de gordel: kijken naar u. Als de beslissende stem. ZIJ verwacht dat je haar kant neemt; omdat jullie geliefden zijn en ik verwacht dat je mijn kant neemt, omdat ik uwe zoon ben. Ik wil u niet meer in die positie zetten. Zoals ik al eerder zei: je verdient het geluk dat je met HAAR gevonden hebt. Zet mij bij HAAR en we zwijgen allebei; dan gaat dat goed. Spreekt een van ons iets en is de ander er niet over eens; dan is het olie en vuur.
Je moet dit nu niet aan HAAR vertellen, want dit zeg ik je in vertrouwen. Natuurlijk als ZE je berichten leest op Facebook of op WhatsApp, tja; dan weet ZIJ ook hoe de vork in de steel zit. Ik denk dat ZE dit ook al langer aanvoelt.
Mocht ZE dit toch lezen, dan heb ik HAAR dit te zeggen:
... Sorry voor alles, ik ben al aan het kijken naar iets voor weg te gaan. JE hoeft je geen zorgen te maken. Ik zal nog wel eens bellen voor eens binnen te springen, maar dan doe ik dat wel met mijne pa, want ik heb maar ├й├йn moeder en ├й├йn vader. Geniet van de liefde van hem. Hou onze pa in ere, want ook al laten we het niet zo direct zien; we hebben er maar een en stuk voor stuk houden we allemaal van hem.
