📍Θέατρο Βράχων 8/7/21

@dpans @marseaux - Night Rider

@marseaux @dpans @solmeister13

Μπαίνει το φώς στα σπίτια κι αντανακλά πάνω στα μάτια σου κι απλά

Τα κάνει τόσο φωτεινά

Δεν είμαι 'κει να τα χαρώ και τα νοστάλγησα

Πόσο αγάπησα εκείνα τα δειλινά;

Όταν φυτρώνουν λουλούδια μες την καρδία σου

Κι εύχεσαι να ανθίζουν παντοτινά

Πόσο οικία είναι αυτή η μυρωδιά που

έχει ο αέρας όταν όλα έχουν βαφτεί γιορτινά;

Solmeister: Νύχτες πρεμιέρας, «Αλλιώς»

📍Μόλος Πάτρα

Τέλεια ατελείς.

@marseaux @dpans

Δάγκωσε εμένα, λυσσασμένα,

Στον λαιμό, στο μήλο του Αδάμ

Εδώ η κόλαση φλερτάρει με την απόλαυση. Το λάθος ερωτεύεται το σωστό.

Αγνοώ τις τύψεις, αγνοώ το αύριο, αγνοώ το μυαλό. Το κάνω να σωπάσει. Σκέφτομαι τα πολλά διαφορετικά τέλη του παραμυθιού μας. Σε έναν κόσμο με αστέρια και κομήτες το φιλί μας καταστρέφει τα πάντα. Σε ένα άλλο παραμύθι όπου εγώ είμαι νεράιδα και εκείνος πρίγκιπας, όλα είναι ρόδινα. Το ειδύλλιό μας συνεχίζεται. Τρέχουμε μαζί και δε μας νοιάζει τίποτα. Φιλιόμαστε με πάθος, τα χείλη μου του ανήκουν. Χαμογελάμε, κοιταζόμαστε και ξαναφιλιόμαστε.

Όσο προχωράμε χέρι χέρι ουρλιάζοντας έχοντας πλέον συνειδητοποιήσει ότι είμαστε ελεύθεροι, ένα κόκκινο φως ρίχνει το πέπλο του. Γυρίζω πίσω μου, αυτός έχει φύγει. Κοιτάζω γύρω μου και όλα χάνονται. Η καρδιά μου σταματάει να χτυπά. Τα μάτια μου κλείνουν και όταν τα ξανανοίγω ανανεώνω για μια τελευταία φορά το κατακόκκινο κραγιόν στα χείλη μου και ξανακοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, συνειδητοποιώ πως όλα τα παραμύθια τελείωσαν τώρα. Το κόκκινο φως στην τουαλέτα του μπαρ τα σκοτώνει όλα. Σκοτώνει την καρδιά μου, σκοτώνει τη νεράιδα μου, σκοτώνει τους πλανήτες μου. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το σταματήσω. Τώρα σκέφτομαι. Δε νιώθω, το ξέρω.

Κάθομαι στο πάτωμα περικυκλωμένη από τα γκράφιτι στους τοίχους. Δεν διαβάζω κανένα. Έχουν φαντάσματα οι τοίχοι αυτοί. Έχει φαντάσματα η τύχη αυτή. Τώρα κλείνω τα μάτια μου γιατί όλα περικυκλώνονται από ένα υγρό, το λένε δάκρυ. Κυλάει στα μάγουλα μου και ξεπλένει την μάσκαρα από τα μάτια μου. Διακρίνω κατά λάθος δίπλα μου ένα στιχάκι "Εκείνη πλανήτης, εκείνος κομήτης, το φιλί τους απότομη προσκρουση".

Γνέφω καταφατικά και τα μάτια μου κλείνουν ξανά. Ακούω αχνά σαν soundtrack μια φωνή γνώριμη: Οσα δε ζήσαμε φαντάσου, θυμήσου πόσο ποτέ δεν ταιριάξαμε, κουβέντες που ανταλλάξαμε, πόσο ο ένας για τον άλλον αλλάξαμε.

Όσο προχωράω δεν βλέπω τίποτα παρά ένα χοντρό στρώμα στάχτης. Βλέπω εμένα, βλέπω εσένα να κλαίμε και να φωνάζουμε. Βλέπω κι άλλους να κλαίνε και να μας φωνάζουν. Τώρα η φωνή είναι θυμωμένη και φωνάζει: Μα στάσου, γιατί πετάω στη φωτιά γράμματα σου. Ουρλιάζω τώρα και τρέχω. Με τα δάκρυα μου να τα έχουν μουσκέψει όλα.

Στο τέλος του δρόμου βλέπω μια ηλιαχτίδα, την ηλιαχτίδα αυτή την φώναζε Ελπίδα μα τα παντζούρια τα δικά μου είναι κλειστά. Με πλησιάζει με αγκαλιάζει, μου σκουπίζει τα δάκρυα και αρχίζει να μου τραγουδάει με την φωνή της να χαϊδεύει τα αυτιά μου: Κι αν ήταν όνειρο, να μη φοβάσαι, γιατί ξυπνάς και το ξεχνάς. Κι αν ήταν όνειρο, να μη φοβάσαι γιατί ξυπνάς και δεν θυμάσαι

Της χαμογελάω και τώρα πια ξέρω τι να κάνω. Με φιλάει στο κούτελο και με ξαναστέλνει πίσω. Σηκώνομαι από το πάτωμα. Τρέχω, τον βλέπω στο μπαρ με μια μπύρα στο χέρι τον πλησιάζω και πριν προλάβει να πει τίποτα τον φιλάω.

Ο χρόνος σταματάει. Το φιλί μας απότομη πρόσκρουση. Κεραυνός διαπερνά το κορμί μου. Τελικά η κόλαση δεν απέχει και πολύ από την απόλαυση. Όταν η καρδιά πάει να σπάσει. Τα μάτια καθρεφτίζουν το φεγγαρι. Το δευτερόλεπτο μοιάζει αιώνας.

Τα χείλη πλησιάζουν ξανά. Το ν' αντισταθώ είναι αγώνας. Και ΚΕΡΔΙΣΑ. Δε φοβάμαι, τα πάντα είναι αλλιώτικα εδώ. Παραδίδομαι στον πειρασμό. Κλείνω τα μάτια μου, τον έλεγχο χάνω.

Τα πάντα είναι αλλιώτικα εδώ.

Όλα είναι ίδια μα τελικά όλα είναι αλλιώς.

Escape the dreamscape - @solmeister13

Όνειρο ήταν - @dpans @marseaux