#marseux

Μόνο εγώ, εσύ και το ηλιοβασίλεμα

σου άφησα καιρό και περιθώριο ν’ αλλάξεις

κι αφού με πράξεις, δεν μου λες σ’ αγαπώ

κλεισε την πόρτα

χωρίς πίσω σου ξανά να κοιτάξεις.

μην το πεις πουθενα μα είσαι μόνο δικ@ μου και χίλιες φορές να πεθάνω για σένα από το να μην ζήσω κοντά σου.

Ολα τα αλλα χάρισμα σου

/Ποιος είναι αυτός για τον οποίο θα πέθαινες? Όλος ο κόσμος και αν χάλαγε θα σου ήταν πιστός. Ποιος είναι αυτός για τον οποίο θα ξεφευγες σε ένα κλεμμένο όνειρο πάνω μόνο εσύ και αυτός.

Σε πόσους ανθρώπους χρωστάς ευτυχία;

Στα ίδια λάθη πάλι

Ψάξε για καμιά άλλη

Και πες πως δεν το ζήσαμε όλο αυτό

Συγγνώμη

Μα θέλω να 'μαι μόνη

Και τι μου ξημερώνει

Να βρω χωρίς εσένα προσπαθώ

Τα πόδια μου βρέχονται στο νερό

Μα έχω κολλήσει και ψάχνω κάτι

Το τέλειο κοχύλι να βρω

Κι ακούω απαλή την φωνή της

Μου λέει να μην πάω μακρυά

Μου λέει να 'μαι δω,να με βλέπει

Μου λέει να μη πάω βαθιά

Μα κάνω πως δεν την ακούω

Έχω ένα κολιέ να τελειώσω

Και μόλις βρω αυτό το κοχύλι

Θα το δέσω και θα της το δώσω

Και δες πως πέρασαν τα χρόνια

Μα ακόμα το τέλειο κοχύλι δεν βρήκα

Και έχω ένα δώρο μισό να σκονίζεται

Σε ένα συρτάρι για προίκα

Κι αν ήξερα ότι η άμμος που πάταγα

Ήταν το πάτωμα αυτής της κλεψύδρας

Που τρέχει αμείλικτα

Ίσως να διάλεγα αλλά κοχύλια

Κι αν είχα τη δύναμη τώρα

Αυτό το κολιέ να στολίσω με λόγια

Ίσως να διάλεγα τα πιο άπλα

Εκείνα που στο νου μου έρχονται πρώτα

Σ’ αγαπώ και μου λείπεις

Κι αυτό είναι αρκετό, δε νομίζεις;

Κι ήταν το πρώτο κοχύλι στη θάλασσα

Μα έλεγα πως άλλο αξίζεις

Και τώρα μεγάλωσα κι όταν κοιτάζω ψηλά

Εσύ το βράδυ στολίζεις

Κι έχεις βγει να μαζέψεις αστέρια

Ένα άλλο κολιέ να γεμίσεις

Κι έχω διπλώσει αυτό το κολιέ

Και σφιχτά το 'χω δέσει στα χέρια

Κι όταν τα πούμε ξανά θα στο δώσω

Να το συμπληρώσεις με αστέρια