#painman

as new year begins the worlds greatest author chuck would like to say with profound sincerity that you are the worlds greatest buds i could ever ask for. over holidays i did not have much time to TROT MY TROT as chuck and resulting painman way was important reminder of my battles

i have explained before that using these platforms and writing these books allows me to trot unmasked and relieve tension in my body but at certain times I JUST DONT HAVE TIME like end of december each year and DANG does my body remind me of life before i donned the pink bag

and while it does not send chuck to emergency room like before it DOES bring back the tight clenched aches and the ticks boiling over as neck spasms in uncontrolled trots and chuck thinks ‘cant wait to get back to routine where i can trot as chuck in daily way of self care again’

 but i also think other important thought: i am so lucky to have this space. i am so grateful to have you buckaroos by my side as i learn my body through art to FINALLY FIND RELIEF from the pain, and learn my mind through art and hear the call of the lonesome train a little less

بنظر نمی‌رسد بخواهم این فرصت را از دست بدهم ،

شاید تمام جذابیت دنیا همین باشد ،

شاید بهتر است دست از قانع کردن خودم بردارم و یا شاید بهتر است دست از بهانه آوردن !

اره ، خودشه ، وقتشه برم ، حتماً سارا و اون علامت سوال بزرگ منتظرم هستن ...

- اوه ، سارا متاسفم که زیادی منتظر موندی !

+ نه زیاد ، خب بهتره بریم ویل تو ماشین منتظر ماست

چند قدمی‌ بالاتر از کافه ، یک کادیلاک مشکی ۱۹۹۶ ایستاده ، درست مثل ماشین‌ پدر بزرگم میمونه

بلاخره اولین باره که میتونم این مرد مرموز رو از فاصله ی خیلی نزدیک ببینم و حتی باهاش حرف بزنم

سارا جلو نشست و من رفتم صندلی عقب

+ از دوباره دیدنت خوشحالم سارا ، همینطور از دیدن دوست جدیدت

- هی ، منم از دیدن شما خوشحالم برام جالب بود که با شما بیشتر آشنا بشم

+ ممنون ، قبلاً هم دیده بودمت ، فکر کنم خیلی کنجکاوی

ماشین رو روشن کرد و به سمت جنوب شهر می‌رفت ،

جلوی چند تا خونه نگه داشت و یه سری چیز گذاشت تو صندوق عقب و باز به حرکت ادامه می‌داد ،

واسم عجیب بود که چرا با اینکه چند ساعتیه داریم توی شهر حرکت می‌کنیم سمت خونه نمیره ...

از تو آینه به سارا نگاه می‌کردم ، لبخند آرومی رو لب هاش بود ، انگار واقعاً خوشحال بود ، نمیدونستم داره چه اتفاقی میوفته و هر لحظه برام مبهم تر و مرموز تر می‌شد !

کم کم داشتیم به حومه شهر نزدیک می‌شدیم ،

حس ششمم کم کم داشت به این یقین می‌رسید که قراره یه بلایی سرم بیاد و کم کم داشتم نگران می‌شدم !

- هی ، ویل میتونم بپرسم داریم کجا میریم ؟

+ حتماً ، اما اگه صبر کنی بهتر میتونی متوجه شی ، شاید من نتونم درست بیانش کنم

دیگه کم کم فکر می‌کردم دیگه فقط خدا می‌تونه منو نجات بده ،

شاید احمقانه ترین کاری بود که در طول زندگیم کردم !

اما خب هنوز هم دو دل بودم نمیدونستم این فقط یه نگرانی بیهوده‌ است یا واقعاً وسط یه دردسر بزرگم ...

تقریباً داریم به یه چیزی نزدیک میشیم ،

درست مشخص نیست اما انگار یه حصار بزرگ کشیدن اطرافش ،

جلوی ورودی هم یه نگهبان نشسته و داره زیر نور چراغ اتاقک نگهبانی کتاب می‌خونه ...

هر شب به کافه می‌آمد ،

تمام شب را در سکوت ستاره ها اما در میان مردم پرصدا می‌گذراند ‌‌...

مردم زیادی دم خورش نبودند ‌‌،

اما تا دلت بخواهد فاحشه ها با او مثل یک دوست برخورد می‌کردند ،

با او می‌نوشیدند ، برای‌ او حرف‌های خنده‌دار می‌زدند و خلاصه انگار که حتی از مشتری های ویژه هم ویژه تر است ...

به لباس ها و تلفن همراهش که نمی خورد ثروتمند باشد ، معمولی بود اما از آن معمولی های خاص که نمی‌توانستیم قضاوت کنیم ،

چند شبی بود که به او‌ دقت می‌کردم ، حتی یکبار هم همکارم با عصبانیت خاصی گفت « آمدیم جلسه‌ی فردا را تنظیم کنیم یا جنابعالی تئاتر تماشا کنی ! » ،

تمام حواسم پرت او شده بود ، هر شبی که تا آخر وقت در کافه می‌ماندم ، می‌دیدم که او با یک فاحشه‌ی زیبا به خانه می‌رود که زیاد هم عجیب نبود ؛ اما میدانی مرا کجا به دام انداخته بود ؟

مردم هر چه می‌توانستند بدی نثار او می‌کردند ، از بد و بیراه گرفته تا نفرین و آرزوی درد و بلا ... اما گه گاهی می‌شنیدم فاحشه‌ها از او به خوبی یاد می‌کنند و این یاد کردن شبیه یادآوری خاطر یک مشتری نیست ...

کم کم کنجکاوی می‌خواست کار دستم بدهد ، شاید فکر می‌کردم که به هر قیمتی باید این مرد مرموز را بیشتر بشناسم ،

امشب فرصت خوبیست ، آن همان دختری است که دیشب همراه او رفت ؛ شاید کمی صحبت کردن بتواند این کنجکاوی دیوانه وار را آرام کند ...

- سارا ، درباره‌ات تعریف‌های زیادی شنیدم

+ بعید میدونم چیزای خوبی شنیده باشی

- اره خب میدونی ، اینجا مردم زیاد علاقه‌ای به آدمای باحال ندارن

+ مردم از هیچکس خوششون نمیاد ، حتی بچه هاشون رو میفرستند مدرسه تا کمتر جلو چشم هاشون باشن

- هی سارا ، اون مرد رو میشناسی ؟ مردم زیاد درباره‌اش حرف میزنن

+ حرف ؟ مردم به شیاطین احترام میذارن و به فرشته ها سنگ پرتاب میکنن ، مردم نسبت به منافعی که براشون داری بهت احترام میذارن ؛ پاپ هر روز جلوی مردم بچه ها رو غسل تعمید میده و برا آخر هفته ده تا از دخترای کافه رو احضار می‌کنه به کلیسا ...

- واقعاً نمیدونم چی بگم ، اما این حرفا چه ربطی به اون مرد مرموز داره اون از آدمای پاپ هس ؟

+ تو هیچی ازش نمیدونی ، اگه خیلی دوس داری بدونی ؛ امشب با من بیا

- اماااا آخه من که نمیتونم ...

+ اگه دوس‌داشتی بدونی آخر وقت، روبروی کافه منتظرم باش

- ...