#pachalog

قم پنجشنبه 15/12/1398از صبح دارم وسایلم را جمع می¬کنم. بخشنامه¬ای مبنی بر این که قسط¬های وام¬ها به مدت سه ماه تعویق افتاده منتشر شد، از آنجایی که چهار قسط رنگارنگ در طرح¬ها و رنگ¬های مختلف دارم، بسیار مسرور بودم، امروز صبح به بانک در شیراز زنگ زدم، فرمودند به ما ابلاغ نشده است. ظاهرا شما اگر در رأس قدرت باشید هرچه دلتان بخواهد می¬توانید بگویید، کُنتور که نمی¬اندازد، اما این¬ها به واقع می¬تواند در تضاد باشد. کی به کی است، اصلا مردم عزیز ایران تا آخر عمر قسط ندهند. خلاصه مجبور شدم بروم بیرون قسط و جرمیه دیرکردش را بدهم تا از این به بعد الکی به حرف رئیسان گوش ندهم.چند روز است مسجد کنار خانه قبل از اذان ظهر یک دعایی که اسمش را نمی-دانیم پخش می¬کند. لیبیکا از این دعا خوشش می¬آید و تمام در¬ها و پنجره¬ها را باز می¬کند که صدایش را بشنود. من هم از موسیقی اش خوشم می¬آید اگرچه با آن حال و هوای مذهبی و معنوی نمی¬گیرم. لیبیکا همیشه می¬گوید از عقلانیت زرتشت، اخلاق مسیحیت، تاریخ پر¬فرازو نشیبِ آوارگی یهودیت، اجتماعی بودن کنفوسیوس، عمیق و فلسفی بودن بودیسم و تصوف اسلام را دوست دارد. خلاصه که روزانه مثل قهوه، زمان مشخص شنیدن دعا داریم!انقدر که کتاب به شیراز می¬بریم، لباس و وسایل دیگر نمی¬بریم. کل صندوقم از کتاب پر شده. بدبختی¬اش آنجاست که همه اینها را باید برگردانم قم. اگر من ترک تحصیل کردم بدانید عاملش این حجم از کتاب و حمالی جابجایی آن است. امروز دامنه نوسان را در بورس به2% کاهش دادند. یعنی من هرجا کار اقتصادی انجام بدهم آنجا به خاک سیاه می¬نشیند. اگر از کشوری، شرکتی، آدمی، چیزی متنفرید و قصد ضربه زدن به آن را دارید، به من بسپارید، در کوتاه¬ترین زمان به خاک سیاهش می¬نشانم، یعنی طوری که دیگر پا نگیرد. حالا از اینها گذشته من عاشق عدد 2 بودم. اینها به این هم رحم نکردند، ریدند به عشقم. در خبرها خواندم قم را می¬خواهند قرنطینه کنند. خیلی زود شروع کرده-اند! چه عجله¬ای بود حالا. می¬گذاشتید سر فرصت. می¬ترسم فردا جلوی مارا بگیرند نگذارند ما برگردیم. حالا من هر چه بگویم من 15 روز است در قرنطینه¬ام مگر در کتشان می¬رود، مرا 14 روز در قرنطینه می¬کنند و از دست دیگر برادران قرنطینه کار، کرونا می¬گیرم و تا 2 نشود بازی نشود. اَه بازم عدد 2. تف بر این شانس اگر فردا نگذارند من بروم قم. البته از طرفی نگران هم هستم، نکند ناقل کرونا باشم. هفته¬هاست هیچ نشانی از کرونا نیست، اما شانس که نداریم. بیشتر نگران پدر و مادر هستم وگرنه من که نَمیرالمؤمنین هستم. هر چه بلا سر بنده می¬آید باز زنده می¬مانم. غیر از انبوه کتابی که به شیراز می¬بریم، کوهی از لباس چرک هم به همراه داریم. از آنجا که لباسشویی نداریم، یا تهران خانه بابک و آزاده می¬شستیم یا خانه زن¬دایی، از صدقه سری کرونا، مکان شستشو از ما گرفته شد، بهترین نقطه شیراز است. چقدر ننگین است.

قم دوشنبه 12/12/1398

آنقدر فراخ شده¬ام که همان چهار قدمی که تا دستشویی می¬روم برایم ورزش حساب می¬شود. بند فراخی را هم گم کرده¬ام که نخش را بکشم کمی تنگ¬تر شود. معمولا مباحثاتمان به همه جا می¬رود، امروز در یک مباحثه اخلاقی، یک آزمایش فکری طراحی کردیم با این موضوع که اگر یک انتخاب به شما بدهند بین کشتن 10 دانشمند یا فیلسوف و 100 انسان معمولی کدام را انتخاب می¬کردید. اگر شما مجبور باشید که بین دکمه سمت چپ که 10عالم است و دکمه سمت راست که 100انسان است یکی را انتخاب کنید، کدام را انتخاب می¬کردید؟ در فشار دادن دکمه¬ها اجبار وجود دارد. نمی¬توان هیچ کدام یا هر دو را فشار داد. ترجیح بین انتخابتان چیست؟ خب من نتوانستم انتخاب کنم. ولی شاید 10 تا را بزنم، چون کمترند. اگر ابزار انگارانه هم به قضیه نگاه کنم، دانشمند¬ها را نمی¬کشم. تاثیرشان بر جامعه بشر بیشتر است، البته ممکن است این دانشمندان چیزی را طراحی کنند که ضد اخلاق باشد و تولیدشان شرمساری در تاریخ بشر باشد مثل بمب اتم. در هر صورت انتخاب پیچیده¬ای است.

پس از ایام کرونایی اهالی ساختمان جنگ سختی با کرونا راه انداخته اند و در کمال اقتدار هر روز اسفند دود می کنند. همسایه ما هم آنقدر اسفند دود کرده که سرمان از سر درد درحال ترکیدن است، اگر لیبیکا را نمی¬گرفتم با مینی¬ژوپ به سمت در همسایه حمله ور شده بود. البته دست آخر به رئیس ساختمان زنگ زد که یک یکشان را جِر بدهد که تماسش بی پاسخ ماند، همه پنجره¬ها را هم باز کرد و داشتیم از سرما یخ می¬زدیم. با التماس من و ناسزا گفتن به همسایه¬ها پنجره¬ها را بست. می¬گفت راهرو مشاع است و حق ندارند در راهرو بوی اسفند بلند کنند. باز خدا رو شکر مدیر ساختمان جواب نداد و الا من به عنوان بی غیرت ترین مرد سال قم شناخته می¬شدم. من هم دیدم تا تنور داغ است سیگارم را روشن کردم و همچنان که دم پنجره با لذت سیگار می¬کشیدم لیبیکا هم شروع کرد به بازگوکردن خاطراتی که وقتی از بوی اسفند، عود و سیگار سردرد می¬شود، با فرد عامل چه برخورد ناشایستی می¬کند. من هم دیدم اوضاع خراب است سیگار را نصف و نیمه حیف و میل کردم.

وقت قهوه شد. از روز قرنطینه ما به طور منظم سر ساعت مشخصی قهوه می¬خوریم و چون قهوه جوش نداریم قوه را در قابلمه کوچکی دم می¬کنیم. من کلا اهل چای قهوه نیستم، نمی¬دانم چرا وقتی قهوه می¬نوشم بی¬حال و خمود می¬شوم. لیبیکا چند ماه پیش قهوه¬ای اعلا خرید و از آن روز هر روز به ما قهوه می¬دهد، پدر ما را درآورده، یعنی نصف خواب¬های من از این قهوه است. اوایل، شب¬ها قهوه می¬داد و من بیهوش می¬شدم و خودش تا صبح بیداری می¬کشید، تقریبا هر شب هم قهوه را می¬سوزانیم، در حقیقت ما قهوه سوخته می¬خوریم، یک چیزی مثل افیون. بر دل من ماند روزی طعم واقعی این قهوه را بچشم.

قم چهارشنبه 7/12/1398

قم سه¬شنبه 6/12/1398

دیوارها شروع به ترک¬ خوردن کردند و به سویی رفتند، سقف آسمان جایش را به سقف بالای سرم داد. باران می¬بارید قطرات باران به آرامی بر گونه¬ها و صورتم فرود می¬آمد، آسمان به سرخی می¬رفت و من بر روی تشک بجای مانده بودم و خیره به آسمان، باران شدّت گرفت. آذرخش بی درنگ به هر طرف اصابت می¬کرد و صفحه آسمان را چون منور روشن می¬کرد، غرش رعد ترس را غالب می¬کرد. باد وزیدن گرفت و بارش شدیدتر شد. بی امان سیاهی از آسمان می¬بارید، تنم یخ کرده بود، تنم از لرز به رعشه افتاده بود، باران دست از بارش برداشت، سکوتی حکم فرما شد، ابرها به ناگاه محو شدند و آفتاب بر زمین مسلط شد، تلولو دلچسبی بر تن نمورم، خانه کرد، گرما آنچنان جای خود را به لذت بهاری داد که لبانم چروکیده شد، ترک خورد و با درد شدیدی خون از لبانم سرازیر شد. گلویم خشک شده بود، باز کردن دهان برایم سخت شده بود، حتی رطوبت چشم¬هایم هم تبخیر گشته بود و چشمهایم دیگر نمی¬دید، دستم را به سختی تکان ¬دادم و به سمت بطری آب بردم، بطری خالی بود، توان بلند شدن نداشتم، احساس می¬کردم تمام آب بدنم تبخیر شده، همه جا زرد و خشک بود، سوزبادی می¬آمد. خواستم چیزی بگویم، اما کلامی از من بیرون نمی¬آمد جز نفس داغی که از اعماق بدنم خارج می¬شد. چشمهایم را بستم و باز کردم همه چیز سرجایش بود، از هپروت بیرون آمدم، بلند شدم به سمت آشپزخانه رفتم، کتری را روی اجاق گذاشتم، چایی را دم کردم ، بدون حرفی روی مبل خراب شدم. فراموش کرده¬ام امروز چندشنبه است؟ اصلا نمی¬دانم چند روز است از خانه خارج نشده ایم! احساس می¬کردم فراموش شده¬ام، در نقطه¬ای دور در انتهای دنیا کسی لحظه¬ای ما را به یاد نمی¬آورد، ما را به حال خود رها کرده¬اند تا در قم تمام شویم، احساس امید از من رخت بر بسته بود، توییتر را باز کردم، مملو از مطالب مربوط به کرونا بود، از این کلمه حالم به هم می¬خورد، صفحه طنز باز کردم، به طرز غریبی طنزها برایم پوچ و بی¬معنی شده بود. همه را بستم. گوشی¬ را به کناری پرت کردم. ذهنم را خاموش کردم و به دیوار خیره شدم. هرچه کردم نتوانستم هزاران فکر را از ذهنم خارج کنم. هنوز پروپوزالم را تحویل نداده¬ام، مقاله فلسفه علم را تمام نکرده¬ام، فلسفه ذهن را ننوشته¬ام و شناخت¬شناسی را تصحیح نکرده¬ام. زبانم هنوز به افتضاحی گذشته است، خواندن مقالات انگلیسی برایم دشوار است، هیچ اپلیکیشن فرمی برای هیچ دانشگاهی نفرستاده¬ام، رزومه¬ام داغون است، کار ندارم، بازار بورس منفی است، سهم¬هایم منفی شده¬اند، کرونا هم همه جا را گرفته و هزار تا معضل پیش¬ رو. خسته¬ام ، آنقدر خسته که دیگر خوابم نمی¬برد، بهترین جایی که می¬توان بروم به عالم وهم و خیال است، از همه واقعیت¬ها فرار می¬کنم، به دیوار روبرو خیره می¬شوم ، سوراخ سیاهی در دیوار نمایان شد، به سویش می¬روم سوراخ بزرگ و بزرگ¬تر می¬شود، به درونش می¬روم، جز سیاهی هیچ نیست.

البته در مدت زیادی طول نکشید که از هپروت بیرون آمدم. لیبیکا آمد و مجبورم کرد لباس بپوشیم و برای نجات کتاب¬های جا مانده، در کمد دانشگاه از خانه خارج بشویم. به سرعت لباس پوشیدم، موارد حفاظتی را از جمله ماسک، دستکش، اسپری ضد عفونی کننده و پد الکلی و چند دست اضافی دستکش با خودمان بردیم. هر بار که برای کاری پیاده می¬شدیم از وسواس زیاد همه دستکش¬ها را عوض می¬کردیم و همه جا را ضد عفونی می¬کردیم. کارت عابر بانک من بس که مواد ضد عفونی خورد، ذوب شد. دانشگاه تعطیل بود اما نگهبان دم در بود، گفت کلید کمد را دارید؟ گفتیم داریم. که ظاهرا لیبیکا آخرین روز یک کمد اضافی هم گرفته بود و کلید اصلی را فراموش کرده بود بیاورد، باز به خانه بازگشتیم، لیبیکا رفت کلید بیاورد وقتی برگشت گفت یادم آمده کلید دوم را تحویل دادم ، باز به دانشگاه برگشتیم، به در کتابخانه که رسیدیم، درب شیشه¬ای بین ما و کمدها بود که قفل بود و کلیدش را تنها مسئول کتابخانه دارد، خلاصه زیر باران قدم زنان به سمت ماشین برگشتیم. به کتاب¬فروشی رفتیم که کتابی تهیه کنیم، آنها هم نداشتند کلا امروز هیچ چیز به سرانجام نرسید. البته جز قسط¬ها پرداخت شد، دنیا هم به آخر برسد این بانک¬ها قسط¬هایشان را می¬گیرند، حالا اگر پول می¬خواستیم که نمی¬دادند، می¬گفتند کرونا آمده برو خانه کی پول دارد مرد حسابی. به سمت خانه که بر می¬گشتیم کنار تپه¬ای ایستادیم، تا پای شیب تپه قدم زدیم، باران را بر صورتمان حس کردیم، بدنمان کمی تازه شد، چقدر حس آزادی لذت بخش است، احساس می¬کردم پس از سال¬ها حبس و زنجیر به آزادی رسیده¬ام حس کبوتری که بر کوه پر می¬کشد داشتم، بال¬هایم را گشودم، خیز برداشتم ، پریدم که لیبیکا به روی شونه¬هایم زد و گفت "داداش زیاد اوج نگیر، بریم خونه" خلاصه به خانه برگشتیم. آقای روحانی هم فرمودند این کرونا توطئه¬ی و تبلیغ دشمنان است و شنبه همه مدارس و ارگان¬ها باز می¬شود. یعنی همه اینها فیلم بوده است. خلاصه فقط چند روز وقت داریم اگه کرونا نگرفتیم سریع کرونا بگیریم، وگرنه بعدش اگه بگیریم به جرم همکاری با دُول خارجه و اقدام علیه امنیت ملی دستگیر می¬شویم.

قم یکشنبه 4/12/1398