پاچالاگ

شیراز - ۷/1/1399

تا ۶ صبح بیدار بودم، تقریباً روز شده بود، از آن جهت گفتم تقریبا که هوا ابری و تاریک بود. این زندگی قرنطینه‌ای واقعاً مصیبت است، حتی به خوابمان هم گند زده است، ظهر از خواب بیدار می‌شوم، صبحانه و ناهار را با هم می‌خورم. خواب شبم همان خواب صبحم است و هزار تا در هم ریختگی دیگر. خب از کرونا برایتان بگویم تا حالا ۲۰هزارنفری گرفته‌اند و ۲ هزار نفری هم فوت شده‌اند در ایران، همه  این آمارها، آمارهای جمهوری اسلامی است که اگر همین‌ها را در عددی ضرب کنید شاید به آمار واقعی برسید. نمی‌دانم آمار نویسشان کیست، خیلی تابلو عمل می‌کند، گمان می‌کنم در انتخابات ۸۸ هم همین آقا آمار نویس بود،‌روشش آماری-خطی است. به این شرح که شما روی کاغذ محور مختصات را رسم می‌کنید و y=x را اجرا می‌کنید و نقطه ها را به هم وصل می‌کنید به همین سادگی آمار آمادست. تقریباً چند هفته است روزی صد و اندی فوتی داریم، نه کم می‌شود نه زیاد.که احتمالاً در هفته‌های آتی می‌گویند ما کرونا را شکست داده‌ایم و آمارشان خطی پایین می‌آید. امروز آقای روحانی  گفت وضعیت کرونا در کشور ما با باقی جهان متفاوت است. درست است اگر شما به آمار خطی نگاهی بیاندازید این تفاوت را مشاهده می‌کنید،‌ تفاوت‌های بسیار دیگری هم وجود دارد، در همه دنیا حکومت‌ها در خصوص آموزش و تبلیغات در روند بهبود، به مردم خط دهی می‌کنند اما در ایران بر عکس است. مردم پیام‌ها و روش‌های آموزشی را اشاعه می‌کنند. ظاهراً هنوز حکومت با کلمه قرنطینه مشکل دارد و هر چه مردم می‌گویند قرنطینه آن‌ها می‌گویند نه. البته حکومت دارد تلاش خودش را می‌کند تا به استاندارد مردم نزدیک شود. انگار ما داریم برای آن‌ها کار می‌کنیم نه آن‌ها برای ما. فقط زحمت تقسیم پول نفت را خودشان بر عهده گرفته‌اند.

در هفته‌کرونایی که گذشت آنقدر خبر اتفاق افتاد که اصلاً در موردش حرف نمی‌زنم. ولی کل دنیا کرونا زده شده است و ما مردم دنیا مثل لحظه‌ای که اون یارو پشت تلفن می‌گوید «به به!به به سلام به روی ماهتون سال 99 اومده من 99% احتمال میدم ...» از ترس ریده‌ایم به خودمان.

دیگر اینکه دو بخش از بدن همه آدم‌ها دچار آسیب جبران ناپذیر شده است،‌یکی دستان که مثل بچه ماهی شفاف شده است، از شستن زیاد و دیگری بخش تحتانی که دچار زخم بستر شده است.

اتفاق دیگری که افتاده است‌، از وقتی انسان‌ها در خیابان‌ها و معابر کم شده‌اند، پرندگان هم افزایش چشم‌گیری پیدا کرده‌اند. حیاط ما که مثل باغ پرندگان شده است. یک پردنده شبیه مرغ مگس است با همان بال‌های رنگین و پر زرق و برق، با همان جثه ، شهد شکوفه‌ها را  می‌خورد و صدای خیلی قشنگی هم دارد، البته  هنگام نوشیدن شهدها درجا بال نمی‌زند ، روی شاخه ها می‌نشیند، شاید مرغ مگس شیرازی است.

شیراز - 27/12/1398

شیراز - /12/1398

در هفته¬ای که گذشت، گشادی آنچنان مرا در بر گرفته بود که نوشتن را برایم مُحال کرده بود. شاید هم به آب و هوای شیراز مربوط باشد. تقریبا همه چیز درست شبیه سیکل بسته¬ی همیشگی بود. صبح بیدار شوم، غذا درست کنم، به دیگر کارها برسم. گل و گیاه هم به بازی اضاف شده که برایم لذت بخش است اما لیبیکا کم شده است. اینجا هم درست مثل همه قرنطینه¬های دیگر سقف دارد و می¬شود به آن خیره شد. گرچه سقف همان سقف بود اما تَرَکش گرمی نداشت. دیوار هم همان دیوار بود اما مست و بی پروا نبود.همانطور که می¬دانید همه چیز مجازی شده است. کلاس¬هایم هم مجازی برگزار می¬شود. آن روز کلاسی برگزار شده بود و من در آن شرکت کردم و آن را ضبط کردم، آخر کلاس که شد استاد گفت: برایت غیبت می¬زنم چون احتمالا پشت رایانه نبودی و برای همین دکمه¬ی ضبط را زدی و رفتی. پاسخ دادم استاد من اصلا این درس را به کلی ندارم و از سر علاقه شرکت کرده¬ام، کجا را می¬خواهی غیبت بزنی؟ خلاصه در این حد ضایع بود که اگر من درسی دیگر با او داشتم قطعا مرا مردود می¬کرد. امروز بعد از روزها بند گشادی را پیدا کردم و آن را کشیدم کمی به هم آمد و توانستم دوباره بنویسم. فقط یادم رفته است روند اصلی خاطراتم چه بود. در ابتدا چند خطی در مورد قوانین طبیعت از نگاه دیوید لوئیس نوشتم، بعد یک دفعه به خودم آمدم که "نادان مگر داری مقاله می¬نویسی؟" که خدا را شکر سریع جلوی این اشتباه هولناک را گرفتم و به مهملات پیشین خودم بازگشتم. دنیای مجازی خیلی پیشرفت کرده، اخوی بنده در این راه ید طولایی دارد، حتی قبل از این کرونا همه چیز را مجازی کند، شخصی به نام احمد یا گاها احمق هم خوانده می¬شود مجازی¬وار در خانه ما حضور دارد. آقای احمد دوست اردلان است که همیشه هست. یعنی یا صدایش یا تصویرش یا خودش هست. وجودش از هر کسی در خانه ما پر رنگ¬تر است،از وقتی هم که اپیدمی آمده که وجود مجازیش دو چندان گشته است، شب¬ها هنگام خواب هم گاها صدای خروپوفش می¬آید، حتی زمانی¬هایی بوده است که کسی خانه نبوده، اما احمد در خانه به صورت مجازی حضور داشته است. یعنی اگر همین الان به خانه ما زنگ بزنید و کسی خانه نباشد و شماره شما از بلندگوی تلفن پخش شود یا اسمتان خوانده شود، بعد از بازگشت به خانه احمد همه تماس¬های پاسخ داده نشده را برایمان بازگو می¬کند، اصلا "احمد سیری" معروف است ("سیری" ، دسیار شخصی گوشی¬های اپل را می¬گویم). از خصوصیات اخلاقی احمد برایتان بگویم، استاد ژاژواره است. این کلمه "ژاژواره" را الان ساختم جایگزین کلمه "چیزشعر" است. الان هم که من در حال تایپ هستم دارد در مورد صدای آبگرمکنی که تازه نصب کردیم حرف می¬زند. 

این روزها حتی دید و بازدیدها هم مجازی شده است، همین دیشب محفل لهو و لعب دوستانه¬ای از سراسر دنیا  را به¬راه انداختیم گروهی-مجازی؛ شایان ذکر است که آقای احمد نیز حضور داشت. البته اثرش هنوز بر من نمایان است و هنوز مستراح را به شکوفه¬هایم مزین می¬کنم. 

این دنیای مجازی اثرات مخربی هم دارد، همین عصری می¬خواستم آشغال¬ها را در در بگذارم، دیدم کوچه¬مان سگدانی شده است، احدالناسی هم در هزار فرسخی دیده نمی¬شود، سگ¬ها را صدا زدم گفتم "گوگولیا بیاید اینجا" آن¬چنان با پارس به من پریدند که اگر در صدم ثانیه¬ای درب را نمی¬بستم خورده شده بودم و از درون شکم آنها تایپ می¬کردم. این بیچاره¬ها بس که چشمشان به آدمی¬زاد نخورده است به خوی شکارچی خود برگشته¬اند. الان خیابان ها را به تصاحب خود درآورده اند. 

شیراز - یکشنبه 18/12/1398

شیراز شنبه 17/12/1398

چشمانم را که باز کردم کمی جا خوردم، گیج شدم، نمی¬دانستم کجا هستم، چند دقیقه¬ای طول کشید تا به خاطر آوردم که خانه زیتون هستم، بلند شدم و کمی چرخ زدم. لیبیکا هنوز خواب بود و ظاهرا قصد بیدار شدن نداشت. ساعتی گذشت صبحانه¬ای خوردیم، و به این نتیجه رسیدیم که خستگی و وسواس بیش از حد بوده و ما مشکلی نداریم. وسایلمان را جمع کردیم و راهی خانه¬هایمان شدیم. لیبیکا را به خانه¬شان رساندم و خودم هم به خانه رفتم. و البته قرنطینه را در خانه خودمان دایر کردم . و طبق قانون بقا قرنطینه به حصر ادامه دادم. در خانه مادر بود و پدر، هر دو رعایت می¬کردند، اردلان بیرون رفته بود، ظاهرا هنوز به قدر کافی جدی نگرفته بود. کمی خودم را با کتاب¬هایم سرگرم کردم. حیاطمان را وارسی کردم. گلخانه خیلی قشنگ شده بود حتی ترنج توی گلدان هم بهار کرده بود. مادر و پدر خیلی خوب به گل¬ها رسیده بودند. شب محمد حسن و ساره با آوا و روشنا آمدند، اگرچه آمدن¬شان بعد از هفته ها بود اما در وضعیت قرنطینه هیچ کس هیچ جا نباید برود. البته همه تمهیدات ایمنی را رعایت کردند. ماسک و دست¬کش داشتند. در بخش زرد خانه وسایلشان را خالی کردند و همه را ضدعفونی کردند، البته بنده هم سرتا پایشان را اسپری الکل زدم. آنقدر الکل به آنها زدم که آخرش گفتند مزه فراموش نشود، لطفا. یک بخش نارنجی طراحی کردم و در آنجا نشاندمشان و با فاصله ۲ متر سخن می‌گفتیم. خلاصه مزه هم خوردیم و آوازی خواندیم و سه¬تاری زدیم و بعد از مدت¬ها در فضا روحانی گشتیم و عیش را به اعلا رساندیم. حیف بچه¬ها را نمی¬شد ببوسیم و فاصله¬ها دو متری بود. آن هم در مربع¬های مشخص شده. کسی از جایش جم نمی¬خورد. عجب زندگی سختی شده، این ج.ا خودش کافی بود که به سبزه نیز آراسته شد.

قم-شیراز جمعه 16/12/1398قرنطینه چند اصول اولیه دارد که به قوانین چندگانه قرنطینه مشهور است. اما مهم¬ترین قانون قرنطینه، قانون بقاء قرنطینه است. قرنطینه هیچگاه تمام نمی¬شود، فقط از شهری به شهری دیگر انتقال می¬یابد. صبح با هزار زحمت و احتیاط وسایلمان را پایین آوردیم، وقتی می¬گویم احتیاط به خاطر وسواس شدن ماست، یعنی چیزی از وسایل ما یا عضوی از بدن ما به جسمی دیگر برخورد می¬کند، آن چنان اسپری رویش خالی می¬کنیم که اگر ویروسی هم در آن باشد، متعجب و ملتمسانه می¬گوید "عامو امونم بده" . شاید باورش سخت باشد، از قم که خارج می-شدیم، دلمان برایش تنگ ¬شد. حس محزونی داشتم. برای همه اون لحظه¬های کتابخانه برای دانشگاه، برای محدثه و زن¬دایی، برای ارشان که معلمانش برایش مشقش را می¬آورند دم در و یک مشت وسایل آزمایشگاهی از ترس کرونا به او می¬دهند و او هم از کار معلمانش احساساتی می¬شود و گریه می¬کند،(زمانی ما اگر برای کسی می¬گفتیم در روزگاری معلمان چنین می¬کنند، مسخره خاص و عام می¬شدیم) برای رانندگی¬های تخمی مردم قم (تخمی: بادمجانی که بدمزه و تند و پر از دانه است را گویند) ، خلاصه برای این¬ها. گوشه¬ای ایستادیم تا صبحانه بزنیم با طعم اسپری الکلی. در طول مسیر لیبیکا که کلا خواب بود، وقتی بیدار شد گفت صدای موزیک برایم مثل لالایی بود. البته موزیکی در کار نبود، صدای نَکره¬ی دو مرد که من باب نئولیبرالیسم و سوسیال دموکرات صحبت می¬کردند از بلند گو ها با صدای بلند پخش می¬شد، این صدا را می شد در سینمای وحشت نیز استفاده کرد هیچ شباهتی به صدای لالایی نداشت. برای نهار ایستادیم. دیشب مرغ¬ها را خورد کردم و کف قابلمه ریختم و رویش برنج صاف شده ریختم، کفش مثل ته دیگ می¬شود رویش برنج که متوجه شدم این "ته چین" واقعی است ، و اگر به اسم غذا دقت بفرمایید آن که به ما می¬دهند به عنوان "ته چین مرغ" در واقع "میان چین" است. کمی سرفه کردم، نگران شدم. تا شیراز کلا این دغدغه را داشتیم نکند ما ناقل باشیم و پدر و مادرهایمان را بیمار کنیم. نتیجه بر این شد که به خانه خانوم¬بزرگم که خالی بود برویم و خود را قرنطینه کنیم. اردلان کلید را از فاصله¬ی 1000متری برایم پرتاب کرد و گفت "از ما فاصله بگیر ای کرونا زده" تکه نانی هم جلوی من گذاشت و به طرفه العینی از آنجا محو شد. لیبیکا هم یکسر به خانه خودشان رفت و به محض ورود، مادر و پدرش بر روی لباس و سر و صورتش اسپری زدند و با پوشیدن دستکش و ماسک او را به داخل خانه راه دادند. یک صندلی جداگانه برای نشستن او قرار دادند و با فاصله دو متری از او نشستند و به محض بلند شدنش از روی صندلی کل صندلی را با اسپری ضدعفونی کردند. فکر کنم همه چیز برعکس شد ما قرار بود به شیراز بیاییم و خانواده هایمان را قرنطینه کنیم ولی هم خودمان قرنطینه شدیم هم اینکه آنها از ما مراقب¬ترند. بابای لیبیکا دیشب جز دستکش و ماسک، گوش بند هم بست یعنی تمامی راه های ورود هوا را بست و حتی راه¬های خروجی. البته فکر کنم فقط آدمای مسن رعایت می¬کنند، سه چهار جوان زلف فکلی دستشان را در یک چیپس مزمز کرده بودند و تا آرنج¬شان را در دهانشان می¬کردند. چند متر جلوتر صف طویلی از آدم¬ها دیدیم و فکر کردیم صف ماسک است اما متاسفانه صف همبرگر بود. خیابان قصرالدشت مملو از آدم بود و چند جیگرکی هم گوشه خیابان جیگر و دل و قلوه کباب می¬کردند و ملت هم جلوی جیگرکی تجمع کرده بودند. احسنت به این رعایت و قرنطینه خانگی!  بالاخره پس از دیدن این صحنه های دلخراش به خانه خانوم¬بزرگ رفتیم. خانه مادربزرگ مجتمع بزرگی بود به نام زیتون، حداقل زیتون خیلی بهتر از زمزم است. شاید بهتر باشد اسمش را بگذارم قرنطینه 2 قسمت اول. خلاصه همه چیز از اول شروع شد. ما دوباره قرنطینه شدیم و جز تکه نان و ته چین باقی مانده و میان¬چینی که مادر داد و خورشت بادمجان چیز دیگری برای خوردن نداریم(چقدر غذا داریم!!). آن¬قدر خسته بودیم که سر شب  ظرف چند ثانیه بیهوش شدیم.

قم پنجشنبه 15/12/1398از صبح دارم وسایلم را جمع می¬کنم. بخشنامه¬ای مبنی بر این که قسط¬های وام¬ها به مدت سه ماه تعویق افتاده منتشر شد، از آنجایی که چهار قسط رنگارنگ در طرح¬ها و رنگ¬های مختلف دارم، بسیار مسرور بودم، امروز صبح به بانک در شیراز زنگ زدم، فرمودند به ما ابلاغ نشده است. ظاهرا شما اگر در رأس قدرت باشید هرچه دلتان بخواهد می¬توانید بگویید، کُنتور که نمی¬اندازد، اما این¬ها به واقع می¬تواند در تضاد باشد. کی به کی است، اصلا مردم عزیز ایران تا آخر عمر قسط ندهند. خلاصه مجبور شدم بروم بیرون قسط و جرمیه دیرکردش را بدهم تا از این به بعد الکی به حرف رئیسان گوش ندهم.چند روز است مسجد کنار خانه قبل از اذان ظهر یک دعایی که اسمش را نمی-دانیم پخش می¬کند. لیبیکا از این دعا خوشش می¬آید و تمام در¬ها و پنجره¬ها را باز می¬کند که صدایش را بشنود. من هم از موسیقی اش خوشم می¬آید اگرچه با آن حال و هوای مذهبی و معنوی نمی¬گیرم. لیبیکا همیشه می¬گوید از عقلانیت زرتشت، اخلاق مسیحیت، تاریخ پر¬فرازو نشیبِ آوارگی یهودیت، اجتماعی بودن کنفوسیوس، عمیق و فلسفی بودن بودیسم و تصوف اسلام را دوست دارد. خلاصه که روزانه مثل قهوه، زمان مشخص شنیدن دعا داریم!انقدر که کتاب به شیراز می¬بریم، لباس و وسایل دیگر نمی¬بریم. کل صندوقم از کتاب پر شده. بدبختی¬اش آنجاست که همه اینها را باید برگردانم قم. اگر من ترک تحصیل کردم بدانید عاملش این حجم از کتاب و حمالی جابجایی آن است. امروز دامنه نوسان را در بورس به2% کاهش دادند. یعنی من هرجا کار اقتصادی انجام بدهم آنجا به خاک سیاه می¬نشیند. اگر از کشوری، شرکتی، آدمی، چیزی متنفرید و قصد ضربه زدن به آن را دارید، به من بسپارید، در کوتاه¬ترین زمان به خاک سیاهش می¬نشانم، یعنی طوری که دیگر پا نگیرد. حالا از اینها گذشته من عاشق عدد 2 بودم. اینها به این هم رحم نکردند، ریدند به عشقم. در خبرها خواندم قم را می¬خواهند قرنطینه کنند. خیلی زود شروع کرده-اند! چه عجله¬ای بود حالا. می¬گذاشتید سر فرصت. می¬ترسم فردا جلوی مارا بگیرند نگذارند ما برگردیم. حالا من هر چه بگویم من 15 روز است در قرنطینه¬ام مگر در کتشان می¬رود، مرا 14 روز در قرنطینه می¬کنند و از دست دیگر برادران قرنطینه کار، کرونا می¬گیرم و تا 2 نشود بازی نشود. اَه بازم عدد 2. تف بر این شانس اگر فردا نگذارند من بروم قم. البته از طرفی نگران هم هستم، نکند ناقل کرونا باشم. هفته¬هاست هیچ نشانی از کرونا نیست، اما شانس که نداریم. بیشتر نگران پدر و مادر هستم وگرنه من که نَمیرالمؤمنین هستم. هر چه بلا سر بنده می¬آید باز زنده می¬مانم. غیر از انبوه کتابی که به شیراز می¬بریم، کوهی از لباس چرک هم به همراه داریم. از آنجا که لباسشویی نداریم، یا تهران خانه بابک و آزاده می¬شستیم یا خانه زن¬دایی، از صدقه سری کرونا، مکان شستشو از ما گرفته شد، بهترین نقطه شیراز است. چقدر ننگین است.

قم چهار¬شنبه 14/12/1398امروز برای لحظه دیدار، کمی از وسایل¬مان را جمع کردیم. خیلی وقت است خانواده هایمان را ندیده¬ایم. بدترین جنبه کرونا این است که اگر در بیمارستان بستری بشوید، خانواده¬ نمی¬توانند پیشت باشند. حتی لحظه مرگ هم خانواده پیشت نیستند. آدم بدون خانواده مانند خاری است که از زمین کَنده شده و بر صحرای نامعلومی سرگردان است. بی دلیل نیست که در طول تاریخ جنگ¬های هولناک نژادپرستانه داشتیم. فکر می¬کنم هر آدمی با از دست دادن چیزهایی مانند خانواده و سرزمین بخشی از هویتش را از دست می¬دهد و هیچ وقت بیگانگان نمی¬توانند جای خانواده و هم¬وطن را بگیرند چون انسان هیچ تاریخچه¬ای با آنها ندارد. با خانواده خاطرات مشترک داریم و با هموطنانم تاریخ و حافظه جمعی مشترک داریم. همین تاریخچه است که آدم¬ها را به یکدیگر وصل می¬کند. بگذریم برای رفتن شوق داریم لیبیکا هم خوشحال است، هر روز با خواهرش آذین یکی دو ساعت صحبت می¬کند نمی¬دانم چطوری حرف کم نمی¬آوردند! هر دوشان در قرنطینه خانگی هستند ولی از همه جا خبر دارند! این هم مانند شعر حفظ کردن استعداد خاصی می¬خواهد. خبر دیگر اینکه امروز لیبیکا بعد از سه روز ظرف¬ها را شست و قابلمه ها را از ته مانده غذاهای سه چهار روز اخیر نجات داد.به پسر عمویم زنگ زدم، حال مادرش را بپرسم. گفت حالش بهتر است، گفتم روحیه برای بیمار خیلی مهم است. روحیش رو حفظ کنید. گفت “آره منم خیلی به مادرم می¬گویم نگران نباش. بدن آدم مثل پراید می¬ماند همه قطعاتش گیر میاد” خلاصه خیلی خوب روحیه سازی کرد.از هرچه یادم می¬آید من شانس نداشتم. یعنی لب دریا بروم خشک می¬شود. دقیقا سه روز قبل از اینکه کرونا زده بشویم. در کتابخانه دانشگاه با لیبیکا داشتیم درس می¬خواندیم، لیبیکا رفت نهار بخورد، یک پسر خوش پوش و شسته رفته با یعقه¬های مرتب و اتو کشیده، پیش من آمد، چند باری در کتابخانه او را دیده بودم. گفت “شما خیلی عجیبید” گفتم نظر لطف شماست. گفت شما جزء تنها آدم¬های اینجا هستید که اینقدر می¬خوانید. از صبح می¬آیید تا بوق سگ. خلاصه درست بعد از توصیف حال ما، یکراست گفت ” من داشنجوی دانشگاه فلوریدا هستم، داشنگاه ما فلان رشته¬ها را دارد، مخصوص خودتان است، استاد دانشگاه بعد از عید سری به ایران می¬آید، در مورد شما به او خواهم گفت و اینکه برای دکتری اقدام کنید، درجا پذیرش می¬گیرید” . آقا اگر بگویید ذره-ای من حرف این را جدی گرفتم، نگرفتم. شماره اش را به من داد، الکی گفتم نوشتم. بعد از ساعت¬ها که حرف زد گفت در تماس باش و رفت. من اصلا تحویلش هم نگرفتم. فردای آن روز هم اصلا محلش نگذاشتم، مردک خالی بند. آخر شب همان روز گفتم دانشگاه را سرچ کنم ببینم اصلا همچین چیزهایی وجود خارجی دارد یا ساخته و پرداخته¬ی او بوده است. شاید باورتان نشود، همه حرف¬هایش راست بود، حتی آنجا مقاله¬ی او را هم پیدا کردم، رشته بین¬الملل می¬خواند. فردای آن روز با اقتدار منتظر ماندم که بیاید و با او حرف بزنم. اما نیامد هر چه گشتم هم نیافتمشم . فردای آن روز چهار شنبه بود که باز نیامد. از هرکه پرس و جو می¬کردم هم خبر نداشت. دانشگاه تا شنبه تعطیل بود، که به معضل کرونا برخوردیم و کلا همه چیز پرید. امروز یادم آمد ایمیلش در سایت دانشگاه بود. به او ایمیل زدم، اما پاسخ نداد. باز هم ایمیل زدم، اما محل سگ هم به من نگذاشت. تف بر این شانس . از این به بعد سعی کنید به هم محل سگ بگذارید تا رستگار شوید. 

قم سه¬شنبه 13/12/1398

"اسم"،  اختراع عجیب آدم است، برای هر چیزی اسمی می¬گذاریم، که فراموش نکنیم یا به دیگران معرفی¬اش کنیم. اسم¬های خوب، اسم¬های بد. بعضی اسم¬ها یادآور درد¬ها و احساسات بد است، اسم¬هایی که به یادآوردن یا بر زبان آوردنش نا¬خوشایند است. "نارسایی قلبی" ،"سکته" "آمفکتوس" اسم¬هایی که کمتر دوست داریم بشنویم یا با آن مواجه شویم، چه برسد به آنکه بخواهیم مفهوم آن را درک کنیم یا حتی آن را تجربه کنیم. امروز روز بدی بود شنیدم زن عمویم، سکته کرده است، خیلی ناراحت شدم ، زن مهربانی است. امیدوارم حالش زود خوب شود. وسط این درگیری¬ها از هر طرف خبر¬های بد می¬رسد. معمولا من برای حیوانات یا بعضی چیزها اسم انتخاب می¬کنم، اما هیچ وقت برای لپ¬تاپم اسم انتخاب نخواهم کرد. آخر چه کسی برای لپ¬تاپ اسم انتخاب می¬کند؟ لیبیکا اسم لپ¬تاپش "مینو" است. البته مینو اسم یکی دیگر از زن عموی¬های من نیز است. اسم لپ¬تاپ مرا اردشیر گذاشته است! آخر اردشیر؟ خودش می¬گوید دلیلش هم این است که اردشیرها سیه چرده و کچل اند! نمیدانم چگونه به این حکم رسیده است، شاید استقراء کرده است. آخر ابهت این اسم خیلی فراتر از لپ¬تاپ کوچک من است، اگر تلویزیون 40 اینچ بود شاید قابل قبول بود. اما لپ تاپ من در این حدها نیست. البته ظاهر کلمه " ابهت" هم در برابر مفهوم آن خیلی نازل است. یعنی مفهوم ابهت خیلی ابهتش از ظاهر کلمه "ابهت" بیشتر است. تشکیل شده از "الف" و "ت" ساده. یکم حقیر نیست؟ اصلا در شأن ایشان نیست. راستی امروز کلاس دانشگاه برگزار شد، البته به صورت مجازی. به نظرم سطح شعور دانشگاه¬مان با فاصله قابل توجهی از سطح شعور وزرات بهداشت ایران بالاتر است. البته کلاس¬های مجازی راحت¬تر هم است. اگر جایی استاد سوالی هم بپرسد که ناآشنا باشد، بجای اینکه مثل بز اَخفش نگاهش کنید سریع سرچ می¬کنید و پاسخ می¬دهید.گاهی که حوصلمان سر می¬رود گلستان سعدی می¬خوانیم. سعدی شخصیت حکیم و معقولی ست و برخلاف بسیاری از شعرای ادبیات ایران، نسبت به اوضاع اجتماعی بی¬تفاوت نیست و جهان را خوار و پست نمی¬داند. گلستان هم مجموعه حکمت آمیزی از قوانین اصول اجتماعی است. لیبیکا یک گلستان جیبی خریده که ساده ترین و بدیهی¬ترین کلمات را به سخت ترین شکل ممکن معنی و اعراب گذاری کرده است و سخت ترین کلمات را به حال خودشان رها کرده. لیبیکا حافظه اش خوب است ولی قفل می-شود وقتی چیزی را حفظ می¬کند تا شب یک بند همان را می¬خواند. امروز هم مدام این بیت را می¬خواند که : ای بسا اسب تندرو که بماند                     آن خرِ لنگ جان به منزل بُردبس که در خاک تندرستان را                دفن کردیم و زخم خورده نمرد   مورد دیگر اینکه آذین امروز گفت بیاید همه پولتان را در بورس بگذارید، می¬خواست ما را بدبخت کند. اما ما زیر بار نرفتیم و همه پولمان را با اقتدار خوردیم.  

قم دوشنبه 12/12/1398

آنقدر فراخ شده¬ام که همان چهار قدمی که تا دستشویی می¬روم برایم ورزش حساب می¬شود. بند فراخی را هم گم کرده¬ام که نخش را بکشم کمی تنگ¬تر شود. معمولا مباحثاتمان به همه جا می¬رود، امروز در یک مباحثه اخلاقی، یک آزمایش فکری طراحی کردیم با این موضوع که اگر یک انتخاب به شما بدهند بین کشتن 10 دانشمند یا فیلسوف و 100 انسان معمولی کدام را انتخاب می¬کردید. اگر شما مجبور باشید که بین دکمه سمت چپ که 10عالم است و دکمه سمت راست که 100انسان است یکی را انتخاب کنید، کدام را انتخاب می¬کردید؟ در فشار دادن دکمه¬ها اجبار وجود دارد. نمی¬توان هیچ کدام یا هر دو را فشار داد. ترجیح بین انتخابتان چیست؟ خب من نتوانستم انتخاب کنم. ولی شاید 10 تا را بزنم، چون کمترند. اگر ابزار انگارانه هم به قضیه نگاه کنم، دانشمند¬ها را نمی¬کشم. تاثیرشان بر جامعه بشر بیشتر است، البته ممکن است این دانشمندان چیزی را طراحی کنند که ضد اخلاق باشد و تولیدشان شرمساری در تاریخ بشر باشد مثل بمب اتم. در هر صورت انتخاب پیچیده¬ای است.

پس از ایام کرونایی اهالی ساختمان جنگ سختی با کرونا راه انداخته اند و در کمال اقتدار هر روز اسفند دود می کنند. همسایه ما هم آنقدر اسفند دود کرده که سرمان از سر درد درحال ترکیدن است، اگر لیبیکا را نمی¬گرفتم با مینی¬ژوپ به سمت در همسایه حمله ور شده بود. البته دست آخر به رئیس ساختمان زنگ زد که یک یکشان را جِر بدهد که تماسش بی پاسخ ماند، همه پنجره¬ها را هم باز کرد و داشتیم از سرما یخ می¬زدیم. با التماس من و ناسزا گفتن به همسایه¬ها پنجره¬ها را بست. می¬گفت راهرو مشاع است و حق ندارند در راهرو بوی اسفند بلند کنند. باز خدا رو شکر مدیر ساختمان جواب نداد و الا من به عنوان بی غیرت ترین مرد سال قم شناخته می¬شدم. من هم دیدم تا تنور داغ است سیگارم را روشن کردم و همچنان که دم پنجره با لذت سیگار می¬کشیدم لیبیکا هم شروع کرد به بازگوکردن خاطراتی که وقتی از بوی اسفند، عود و سیگار سردرد می¬شود، با فرد عامل چه برخورد ناشایستی می¬کند. من هم دیدم اوضاع خراب است سیگار را نصف و نیمه حیف و میل کردم.

وقت قهوه شد. از روز قرنطینه ما به طور منظم سر ساعت مشخصی قهوه می¬خوریم و چون قهوه جوش نداریم قوه را در قابلمه کوچکی دم می¬کنیم. من کلا اهل چای قهوه نیستم، نمی¬دانم چرا وقتی قهوه می¬نوشم بی¬حال و خمود می¬شوم. لیبیکا چند ماه پیش قهوه¬ای اعلا خرید و از آن روز هر روز به ما قهوه می¬دهد، پدر ما را درآورده، یعنی نصف خواب¬های من از این قهوه است. اوایل، شب¬ها قهوه می¬داد و من بیهوش می¬شدم و خودش تا صبح بیداری می¬کشید، تقریبا هر شب هم قهوه را می¬سوزانیم، در حقیقت ما قهوه سوخته می¬خوریم، یک چیزی مثل افیون. بر دل من ماند روزی طعم واقعی این قهوه را بچشم.

قم یکشنبه 11/12/1398

در کشور بنده خیلی علاقه خاصی به آمار دارند، آنچنان که به دقت، به آمارها بسیار وقع می¬نهند. مثلا آمار این آقای کرونا را آنقدر دقیق می¬گویند که خود دقیق هم آنقدر نگفته است. فرض کنید افراد بسیاری در کشور مبتلا به کرونا شده¬اند، یکسری کیت برای تشخیص بیماری هم وجود دارد که 10% خطا نیز دارد (البته خدارا شکر کیت¬هایی هم وزارت دفاع دارد تهیه می¬کند که درصد خطای آن به مراتب بالاتر است)، بعد روی هفت هزار نفر تست انجام گرفته است و گفته¬اند چهار هزار نفر مشکوکند به کرونا، در حالی که تعداد زیادی مبتلا هستند و باقی هم که از آنها تست گرفته نشده شامل آمار نمی¬شوند و اصلا اهمیتی هم ندارد،آنگاه جوری این آمار را وحی منزل می¬دانند که اگر جایی آماری خلاف این بگویید، شما تشویش اذهان عمومی کرده¬اید. به این معنی که آمار فقط شامل این تعداد که ذکر شده می¬شود و این تعمیم پیدا می¬کند به کل کشور، یعنی فقط این مقدار کرونا دارند. حالا شما تخم¬مرغ دارید بگویید "تعداد مبتلایان بیش از این تعداد است چون از خیلی¬ها اصلا تست گرفته نشده است و آمار متقن نیست".

متاسفانه الان باخبر شدم که آقا تقی دایی محدثه و خانوادشان هم درگیر کرونا شده¬اند، امیدوارم هرچه زودتر حالشان خوب شود. البته جمهوری اسلامی نگران نباشد این خانواده محترم شامل آمار نمی¬شود، چون از اینها تست گرفته نشده است.

شاید باورتان نشود، ارشان مشق می¬نویسد ، دقیق¬تر بگویم از زمانی که مدارس تعطیل شده است، مدارس مجازی برگزار می¬شود، معلم¬ها هم که دیدند این روال باعث سستی در کودکان می¬شود به آنها مشق داده اند، همیشه نگران بودم چطور بدون مشق می¬شود درس خواند، آخر ما نسل مشقیم. در واقع ما بیشتر مشق می¬نوشتیم تا درس بخوانیم، بیشتر شاید کلمه صحیحی نباشد، ما فقط مشق می¬نوشتیم. آخر هم هیچ چیز یاد نگرفتیم. یک بار معلم زیست، مرا مجبور کرد از روی یک درس پنج صفحه¬ای 300 بار بنویسم، وقتی به او تحویل دادم ازم سوال پرسید، حتی یک کلمه هم ازآن بلد نبودم. آخر من فقط به تمام شدن مشق فکر می¬کردم تا محتوای درس. جلسه اولیا معلمین هم بصورت مجازی برگزار می¬شود. یعنی محدثه در خانه حجاب بر سر می¬کند و پشت گوشی با اسکایپ به مذاکره می¬پردازد. البته معمولا در اینگونه مواقع فرد فقط بالا تنه را می¬پوشاند، امیدوارم با شُرتک جلوی دوربین بلند نشود.

قم شنبه 10/12/1398

قم جمعه 9/12/1398

خستگی به سراغم آمده، سرگیجه خفیفی بر من مستولی گشته. توان برخاستن در من نیست. باید بلند شوم، سرم گیج می¬رود و به زمین می¬افتم، کنار لیبیکا آرام می¬گیرم، به او چیزی نمی¬گویم، توان پاسخ دادن تلفن را هم ندارم. چشمانم ناخداگاه بسته می¬شود، همه چیز می¬چرخد و می¬چرخد من در بر و مَه بر سر. سرخ است فضا، ابر است بر اندام تنم. می¬چرخم و می¬چرخم و می¬گردم. دود می¬شوم، می¬روم، از دور می¬آیم و خود را می¬بینم، خوابیده¬ام انگار بالا می¬روم از سقف گذر کردم و بر شهر می¬چرخم و می¬رقصم. می¬لولند در این شهر خرابات و من می¬روم از هر طرف ، به صحرا و بیابان و به هامون و جبار.

چشم¬هایم را باز می¬کنم ساعت¬ها خواب بودم. باز بی حال می¬شوم ، لیبیکا هم خواب است. چشم¬هایم می-رود، سیاه است همه چیز سیاه است. از میان سیاهی ابری سرخ ظاهر می¬شود به گِرد من می¬گردد و در صحنه نمایانم می¬کند؛ به سمتی می¬روم در سیاهی، صحنه¬ای ظلماتی در میانش منی از سرخی نمایان است. راه می¬روم خودم را می¬بینم که دور می¬شوم به ناگه زیر پایم خالی می¬شوم و سقوط من از سیاهی در ظلمتی دیگر پیداست. نشسته¬ام و سقوطم را نظاره¬گرم.

پلک¬هایم را باز می¬کنم، به سختی بلند می¬شوم و به سمت آشپزخانه می¬روم، سینه¬ام تاپ تاپ می¬زند. آبی می خورم، بر روی مبل ولو می¬شوم و در انتظار هیچ در سکوت غرق می¬شوم. لیبیکا هم از جایش بلند شده، صورتش را می¬شوید، خمود کناری می¬نشیند. به گوشه¬ای که انگار منظره یا تصویری باشد خیره شده¬ایم، تنها امتداد خطوط نگاه¬ها در کانون تصویر وهم است که با هم تماس دارد، غیر از آن هیچکداممان در لحظه حاضر نیستیم. منظره¬ای در دورترین نقطه از ذهنمان. با صدای لگد پسر همسایه بر دیوار حائل از هپروت بیرون می¬آییم. نگاهی به هم انداختیم، لیبیکا به آرامی و متانتی گفت "این دیوار بلاخره ویران می¬شود" و خاموش شد. در خاطرم به این فکر می¬کردم که لحظه ویرانی دیوار چگونه خواهد بود که انگار پرده¬ای باشد که بین دو راز پایین می¬افتد.ترجیح دادم به خیالی دیگر بروم. خیال مادر را در سر پروراندم، بدنش توان مقابله با ویرووس را دارد؟ در مقابل این تاب خواهد آورد؟ کاش آلودگی به او سرایت نکند. آخ دایی هم همینطور است و در لحظه¬ای به این رسیدم که همه همین گونه¬ایم. بی دفاع در مقابل این دنیا که هر از چندی چیزی برای نشان دادن سستی و پوچی انسان نشان می¬دهد. اگر همه این¬ها را نیز پشت سر نهیم، باز در نقطه¬ای در کسری از ثانیه هیچ می¬شویم.

نمی¬خواستم نام چنگیز را بدانم

نمی¬خواستم نام نادر را بدانم

نام شاهان را

محمد خواجه و تیمور لنگ

نام خفت¬دهندگان را نمی¬خواستم و خفت¬چشندگان را

می¬خواستم نام تو را بدانم

قم پنج¬شنبه 8/12/1398

چه فکر می¬کنی؟

جهان چو آبگینه¬ی شکسته ایست

که سرو هم درو شکست می¬نمایدت

چنان نشسته کوه در کمین دره¬های این غروب تنگ

که راه بسته می¬نمایدت.

زمان بی¬کرانه را

تو با شمار عمر ما مسنج

به پای او دمی¬ست این درنگ درد و رنج

به سان رود

که در نشیب دره سر به سنگ می¬زند رونده باش

امید هیچ معجزی ز مرده نیست.

زنده باش. ------------(ه.الف.سایه)-------------

دیگر تحمل ماندن در این کنج بی صدا برایم سخت شده است. دیگر نمی¬توانم بر زمین سخت تکیه کنم و صدای مرگ تنها صدای بیرون باشد. بدا به حال ما که خبری درین کنج خلوت از ما به کس نمی¬رسد. لیبیکا را بیدار کردم، گفتم باید به کوه بزنیم. هیچ نگفت، گویا او نیز هوا می¬خواست، فضا می¬خواست، صدای آزادی پرندگان از پشت حصار برایش رنج¬آورتر از نشستن بر زمین بود درین زندان خودخواسته. بدون هیچ حرفی لباس پوشیدیم، آرام به سمت در رفتیم، بدون استفاده از آسانسور از پلکان خروجی به حیاط رسیدیم. سوار ماشین شدیم و رفتیم. نمی¬دانستم کجا باید بروم. گذاشتم جاده برود، از شهر خارج شدیم، صدای هیاهو و تعفن مرگ دیگر نمی¬آمد؛ صدای گوش خراش تفکر بیماری به ذهن نمی¬رسید، می-خواستم دور شوم، فقط دور شوم. در کنار جاده ایستادم، ماشین را در خاکی روانه کردم. به کناره تپه¬ای رسیدم. پیاده شدیم. هنوز با هم کلامی حرف نزدیم، انگار ذهنمان با هم سخن می¬گفت می¬دانستیم چه می-خواهیم. به سمت تپه رفتیم از آن بالا رفتیم؛ نیم ساعتی نگذشته که به بالای آن رسیدیم در کنج صخره¬ای آرام گرفتیم، بر زمین نشستیم و به دشت خیره شدیم. آفتاب کم¬جان زمستانی آرام بر صورتمان می¬خورد، چقدر لذت بخش بود باد آرام می¬وزید و علف¬ها را جابجا می¬کرد، چند لاله¬ی کوهی در اطراف روییده بود و صحنه را مزین کرده بود . ساعت¬ها نشستیم و خیره¬گشتیم. هیچ نگفتیم، هیچ چیز بیشتری هم نخواستیم. در راه برگشت، دیگر اضطرابی نداشتیم، آرام گرفته بودیم.

قم چهارشنبه 7/12/1398

قم سه¬شنبه 6/12/1398

دیوارها شروع به ترک¬ خوردن کردند و به سویی رفتند، سقف آسمان جایش را به سقف بالای سرم داد. باران می¬بارید قطرات باران به آرامی بر گونه¬ها و صورتم فرود می¬آمد، آسمان به سرخی می¬رفت و من بر روی تشک بجای مانده بودم و خیره به آسمان، باران شدّت گرفت. آذرخش بی درنگ به هر طرف اصابت می¬کرد و صفحه آسمان را چون منور روشن می¬کرد، غرش رعد ترس را غالب می¬کرد. باد وزیدن گرفت و بارش شدیدتر شد. بی امان سیاهی از آسمان می¬بارید، تنم یخ کرده بود، تنم از لرز به رعشه افتاده بود، باران دست از بارش برداشت، سکوتی حکم فرما شد، ابرها به ناگاه محو شدند و آفتاب بر زمین مسلط شد، تلولو دلچسبی بر تن نمورم، خانه کرد، گرما آنچنان جای خود را به لذت بهاری داد که لبانم چروکیده شد، ترک خورد و با درد شدیدی خون از لبانم سرازیر شد. گلویم خشک شده بود، باز کردن دهان برایم سخت شده بود، حتی رطوبت چشم¬هایم هم تبخیر گشته بود و چشمهایم دیگر نمی¬دید، دستم را به سختی تکان ¬دادم و به سمت بطری آب بردم، بطری خالی بود، توان بلند شدن نداشتم، احساس می¬کردم تمام آب بدنم تبخیر شده، همه جا زرد و خشک بود، سوزبادی می¬آمد. خواستم چیزی بگویم، اما کلامی از من بیرون نمی¬آمد جز نفس داغی که از اعماق بدنم خارج می¬شد. چشمهایم را بستم و باز کردم همه چیز سرجایش بود، از هپروت بیرون آمدم، بلند شدم به سمت آشپزخانه رفتم، کتری را روی اجاق گذاشتم، چایی را دم کردم ، بدون حرفی روی مبل خراب شدم. فراموش کرده¬ام امروز چندشنبه است؟ اصلا نمی¬دانم چند روز است از خانه خارج نشده ایم! احساس می¬کردم فراموش شده¬ام، در نقطه¬ای دور در انتهای دنیا کسی لحظه¬ای ما را به یاد نمی¬آورد، ما را به حال خود رها کرده¬اند تا در قم تمام شویم، احساس امید از من رخت بر بسته بود، توییتر را باز کردم، مملو از مطالب مربوط به کرونا بود، از این کلمه حالم به هم می¬خورد، صفحه طنز باز کردم، به طرز غریبی طنزها برایم پوچ و بی¬معنی شده بود. همه را بستم. گوشی¬ را به کناری پرت کردم. ذهنم را خاموش کردم و به دیوار خیره شدم. هرچه کردم نتوانستم هزاران فکر را از ذهنم خارج کنم. هنوز پروپوزالم را تحویل نداده¬ام، مقاله فلسفه علم را تمام نکرده¬ام، فلسفه ذهن را ننوشته¬ام و شناخت¬شناسی را تصحیح نکرده¬ام. زبانم هنوز به افتضاحی گذشته است، خواندن مقالات انگلیسی برایم دشوار است، هیچ اپلیکیشن فرمی برای هیچ دانشگاهی نفرستاده¬ام، رزومه¬ام داغون است، کار ندارم، بازار بورس منفی است، سهم¬هایم منفی شده¬اند، کرونا هم همه جا را گرفته و هزار تا معضل پیش¬ رو. خسته¬ام ، آنقدر خسته که دیگر خوابم نمی¬برد، بهترین جایی که می¬توان بروم به عالم وهم و خیال است، از همه واقعیت¬ها فرار می¬کنم، به دیوار روبرو خیره می¬شوم ، سوراخ سیاهی در دیوار نمایان شد، به سویش می¬روم سوراخ بزرگ و بزرگ¬تر می¬شود، به درونش می¬روم، جز سیاهی هیچ نیست.

البته در مدت زیادی طول نکشید که از هپروت بیرون آمدم. لیبیکا آمد و مجبورم کرد لباس بپوشیم و برای نجات کتاب¬های جا مانده، در کمد دانشگاه از خانه خارج بشویم. به سرعت لباس پوشیدم، موارد حفاظتی را از جمله ماسک، دستکش، اسپری ضد عفونی کننده و پد الکلی و چند دست اضافی دستکش با خودمان بردیم. هر بار که برای کاری پیاده می¬شدیم از وسواس زیاد همه دستکش¬ها را عوض می¬کردیم و همه جا را ضد عفونی می¬کردیم. کارت عابر بانک من بس که مواد ضد عفونی خورد، ذوب شد. دانشگاه تعطیل بود اما نگهبان دم در بود، گفت کلید کمد را دارید؟ گفتیم داریم. که ظاهرا لیبیکا آخرین روز یک کمد اضافی هم گرفته بود و کلید اصلی را فراموش کرده بود بیاورد، باز به خانه بازگشتیم، لیبیکا رفت کلید بیاورد وقتی برگشت گفت یادم آمده کلید دوم را تحویل دادم ، باز به دانشگاه برگشتیم، به در کتابخانه که رسیدیم، درب شیشه¬ای بین ما و کمدها بود که قفل بود و کلیدش را تنها مسئول کتابخانه دارد، خلاصه زیر باران قدم زنان به سمت ماشین برگشتیم. به کتاب¬فروشی رفتیم که کتابی تهیه کنیم، آنها هم نداشتند کلا امروز هیچ چیز به سرانجام نرسید. البته جز قسط¬ها پرداخت شد، دنیا هم به آخر برسد این بانک¬ها قسط¬هایشان را می¬گیرند، حالا اگر پول می¬خواستیم که نمی¬دادند، می¬گفتند کرونا آمده برو خانه کی پول دارد مرد حسابی. به سمت خانه که بر می¬گشتیم کنار تپه¬ای ایستادیم، تا پای شیب تپه قدم زدیم، باران را بر صورتمان حس کردیم، بدنمان کمی تازه شد، چقدر حس آزادی لذت بخش است، احساس می¬کردم پس از سال¬ها حبس و زنجیر به آزادی رسیده¬ام حس کبوتری که بر کوه پر می¬کشد داشتم، بال¬هایم را گشودم، خیز برداشتم ، پریدم که لیبیکا به روی شونه¬هایم زد و گفت "داداش زیاد اوج نگیر، بریم خونه" خلاصه به خانه برگشتیم. آقای روحانی هم فرمودند این کرونا توطئه¬ی و تبلیغ دشمنان است و شنبه همه مدارس و ارگان¬ها باز می¬شود. یعنی همه اینها فیلم بوده است. خلاصه فقط چند روز وقت داریم اگه کرونا نگرفتیم سریع کرونا بگیریم، وگرنه بعدش اگه بگیریم به جرم همکاری با دُول خارجه و اقدام علیه امنیت ملی دستگیر می¬شویم.