#p.91

Ik dacht eraan hoe iedereen op den duur verdwijnt. Soms met een zuchtje, alsof het is losgesneden. Soms vervaagt het langzaam en verdwijnt.

subjecten omvormen tot louter handelende lichamen, ontdaan van de gemoedstoestanden, verlangens en risico's die verbonden waren aan hun normale functioneren

But I'm romancing;

Ook ik zou, als ik kon, mezelf verlaten.

De wind op straat waaide ijskoud door mijn lange, dunne lichaam waar de wereld zo misprijzend naar keek.

de anonieme vertrouwelijkheid van de dronkenschap

Ik ben weer mezelf. Dit 'zelf' dat een ander niet eens zou oprapen als het langs de weg lag, bezit ik weer.