#p.292

De waarheid liefhebben, betekent de leegte verdragen, en daarom ook de dood accepteren. De waarheid liefhebben met heel zijn ziel kan niet anders dan door zich los te rukken van zichzelf.

Niets was toch de moeite van het zoeken waard; alles was een leugen. Achter elke glimlach ging een geeuw van verveling schuil, achter elke blijdschap een vloek, achter elk genot een gevoel van weerzin, en de heerlijkste kussen lieten op de lippen slechts het onstilbaar verlangen naar een hogere wellust na.

Is het een wet dat wij van verlangen naar verlangen hollen? Kun je niet voorgaan je eigen vrouw te beminnen en te begeren, of een landschap waarin je leeft, gedichten die je uit het hoofd kent? Bij een trouw persoon zijn de nieuwe verlangens verwant aan de oude verlangens en de oude verlangens vergaan niet. ... De opgewonden soort bevindt zich uitsluitend in het Westen. Wanneer er in 'De eeuw van Lodewijk XIV' sprake is van die 'actieve, strijdende, twistende geest die in onze contreien regeert', zijn we daarmee dicht bij de doelgerichte mens. .... Montagine prees een verglijdend, schemerig en zwijgzaam leven aan; hij stond zich erop voor dat hij een burgemeester van Bordeaux was geweest zonder stempel en zonder een spoor na te laten in een tijd waarin vrijwel iedereen ervan overtuigd was te veel te doen.