#p.133

Werkelijkheden zijn langzaam en onbeschrijfelijk uitvoerig. Ze zijn langzaam, maar ze veranderen en het vraagt om een aandachtig, nauwkeurig en voortdurend werk om hun kleine verglijdingen op te merken en te beschrijven, om onze woordenschat keer op keer aan te passen aan hun leven.

To begin with, we may be undone if we don't foresee that winning is also losing.

De meeste mensen besluiten op een bepaald moment dat het beter is om je over te leveren aan dat wat verzwakt of schadelijk is, dan je helemaal nooit ergens aan over te leveren en zo je vermogen tot zijn en worden te verliezen.

in de nevel van mijn pas ontwaakte verwaandheid

Ik dank je, Siddhartha, dat je me iets van je gedachten hebt willen mededelen. Ze doen me soms wel wat vreemd aan, alles is me niet zo direct duidelijk geworden. Maar hoe het ook zij, ik dank je, en ik wens je dagen van rust toe.

XXIV O die lust toch, altijd nieuw, uit losgemaakte grond! Niemand bijna heeft de vroegste wagers geholpen. Toch onstonden er steden aan zalige golven, water en olie vulden de kruiken evenzogoed. Goden, wij plannen ze pas in gewaagde ontwerpen, die ons norse lot telkens weer verstoort. Echter wij zijn de onsterfelijken. Zie, wij mogen diegene ervaren die ons ten slotte verhoort. Wij, een geslacht van duizenden jaren: moeders en vaders, altijd sterker vervuld van het komende kind, opdat het ons nooit, overstijgend, diep aangrijpe, later. Wij, wij oneindig gewaagden, wat hebben wij tijd! En slechts de zwijgzame dood, die weet wat zij zijn en wat hij altijd wint als hij ons leent, met respijt.

We raakten gewend aan alles waaraan we niet gewend waren. Het was een haastig wennen. als het ware zonder het te beseffen maakten we spoed met onze aanpassing, we holden gewoon achter verschijnselen aan die we haatten en verafschuwden. We gingen zelfs van onze ellende houden, zoals je van trouwe vijanden houdt. We begroeven ons er gewoon in. We waren onze ellende dankbaar omdat zij onze kleine, specifieke, persoonlijke beslommeringen opslokte, zij, hun grote zuster, de grote ellende, waartegenover geen troost stand kon houden, maar ook geen van onze dagelijkse zorgen.

Ik maakte in gesprekken met mijn zoon graag dubbelzinnige grapjes, in het belang van zijn opvoeding.