#opstellingen

Coachee heeft een erfelijke ziekte en vraagt zich af in hoeverre dit een karmische lading heeft en of er (energetisch) wat aan te doen is. In ons voorgesprek had ik het (rationele) idee dat dit dus een generatie opstelling zou moeten worden. 

Nadat ik een oproep in mijn pool met representanten had gedaan, voldoende positieve reacties had ontvangen, zaken had bevestigd, geregeld enz., vertelde het universum en het opbouwend veld van mijn coachee me, dat het geen generatie opstelling moest zijn, maar een open opstelling! Ik ben intussen gewend aan het feit dat ik informatie ontvang, kan daar ook prima mee omgaan, heb intussen geleerd dat ik erop mag vertrouwen, maar nu had ik toch wel een probleempje. Open opstellingen vraagt nogal wat van mijn representanten: vertrouwen, lef om je aan de energie die zich bij jou aandient over te geven, zonder dat je weet wat of wie de energie is, goed kunnen en durven invoelen. En in mijn groep waren nu een aantal nieuwe mensen die nog nooit bij mij representant waren geweest, zelfs iemand die ik nog niet had ontmoet! Dus in mijn oneindige wijsheid besloot ik dat het een mix moest worden, deels generatie deels open. 

Op de ochtend zelf vertelde het veld me wederom: “Nee Astrid, het moet een open stelling zijn!” Ik kon niet anders dan me daaraan overgeven. En het werd een fantastische opstelling! En ik snapte ook al snel waarom het open moest zijn. De energieën die zich aandienden, waren geen ‘generaties’, maar behalve coachee zelf en haar (overleden) vader, de spil in deze opstelling, dienden zich aan: de toekomst, angsten, verandering, overzicht. En de boodschap werd steeds duidelijker. Het is nodig dat coachee haar angsten loslaat, in beweging komt. Energie is nodig om oude dingen los te maken, zodat die kunnen oplossen en er veranderingen kunnen plaatsvinden. Dan kan ze haar mooie, nieuwe, vrije toekomst instappen! 

Coachee heeft het gevoel dat ze zowel fysiek als mentaal uit balans is. Ze heeft allerlei kwalen en haar hoofd blijft maar malen. Toen ik aan het invoelen was welke paarden en welke activiteit haar het beste zouden kunnen helpen, meldden Dora en Mo zich. En ik wist dat het een symptoomopstelling moest zijn.

We staan in de paddock en Dora en Mo zijn hooi aan het eten. Ik leg coachee uit wat een symptoomopstelling is. Halverwege mijn verhaal, zegt coachee dat ze al ‘weg’ is. En ik zie dat ze al contact heeft met het opgebouwde energieveld. Mijn coachee is hoogsensitief, ze heeft weinig uitleg nodig, ze voelt het al.

Ik geef haar 3 pionnen om uit te zetten in de paddock: de representanten voor haar zelf, haar symptoom (het uit-balans-zijn) en wat de (energetische) reden is van het uit-balans-zijn. Al voelend loopt ze door de paddock en zet haar pionnen neer, stil en bedachtzaam. Als ze klaar is, legt ze uit wat ze voelt en waarom haar pionnen zo staan. Ik maak verbinding met haar ik-pion. Ze had gezegd dat ze heel specifiek een bepaalde kant op keek. Ik wil ‘zien’ wat zij ‘ziet’, maar ik moet mijn ogen dicht doen. Rechts achter mij (waar de reden-pion staat), voel ik pijn, verdriet en ik voel dat intens omdat ik mijn ogen dicht heb.

Als ik daar naar vraag, begint ze te vertellen: oorlogsverhalen, over wat haar familie één, twee en drie generaties geleden heeft meegemaakt - nare verhalen, familiegeheimen, veel en diep verdriet. Ik besluit om de verbinding aan te gaan met haar reden-pion. Als ik daar sta, met mijn rug naar de andere twee pionnen, voel ik hoe zwaar het is, hoeveel pijn en verdriet er is. Ik kan niet blijven staan, het overspoelt me, dwingt me diep te buigen en het enige dat ik kan denken is: “Zoveel pijn, zoveel verdriet en ik mag niet gezien worden, ik mag niet gezien worden, ik mag niet gezien worden - waarom mag ik niet gezien worden?”

Als ik dit vertel aan coachee, begint ze te huilen. Ik vraag haar verbinding te maken met haar ik-pion en laat haar zich omdraaien, zodat ze naar de reden-pion kijkt. Mo komt erbij en stelt zich op bij de reden-pion, hij snuffelt er een tijdje aan. En ze zegt: “Ik zie je, ik erken je, ik weet dat je er bent.” Het doet haar goed. De knoop in haar maag is minder. Ik maak verbinding met haar symptoom-pion en hoor meteen: “Hè hè. Ik ben niet meer nodig, ik mag oplossen.” Ik krijg daarbij het gevoel dat de onbalans minder mag worden, maar het kost tijd. Coachee begrijpt het. 

Als ze bezig is om afscheid te nemen van haar energieveld en de energieën bedankt voor hun hulp, zegt ze ineens: “Mijn zus is er!” En ze begint te huilen: Ze mist haar nog heel erg. En terwijl ze daar staat, komt Mo naar haar toe. Hij gaat dicht bij haar staan, zijn hoofd bij haar hoofd. Als ik vraag wat er gebeurt, zegt ze: “Hij troost me.” Ik laat coachee met de hulp van Mo haar verdriet doorvoelen. Als Mo weg stapt, ziet coachee er rustiger uit. 

We bedanken het energieveld en de paarden voor hun geweldige hulp.

Bovenstaande beschrijving is met toestemming van coachee. Persoonlijke elementen zijn zoveel mogelijk weggelaten uit privacyoverwegingen zonder de essentie van de sessie aan te tasten.

Een vraagsteller vertelde mij over haar situatie en vroeg of we dat konden onderzoeken en misschien oplossen. Het was mij meteen duidelijk dat de oplossing gevonden moest worden in een opstelling. Ik had echter totaal geen gevoel of idee wie er dan opgesteld moest worden. Doorgaans weet ik wel of een familie- of organisatieopstelling, een doel- of symptoomopstelling, of wat voor opstelling dan ook het meest geschikt is. Ik stelde voor om ‘in the blind’ een opstelling te doen,een zgn.‘open opstelling’. (Dit zou daarmee ook de ultieme test worden voor mij om vertrouwen te hebben!) De deelnemers worden zonder vraag om een specifiek persoon te representeren, gevraagd om mee te doen.

Ik kreeg meteen de informatie dat Tinky moest begeleiden (voor mij het bewijs dat ik de juiste weg had gekozen). En zo eigenwijs als ik ben, zei ik dus tegen de vraagsteller: “En dan gaat Tinky begeleiden… Of een ander paard.” Ik werd meteen teruggefloten: “Nee,” hoorde ik in mijn hoofd, “Tinky!” Ok, het was me duidelijk: Tinky en vijf representanten. Maar behalve intuïtief, ben ik natuurlijk ook wel gewoon verstandig en praktisch! Dus ik bedacht wel dat voor zo’n niet-doorsnee-opstelling, het beter zou zijn om ervaren representanten te vragen om mee te doen. En wat is dan ‘ervaren’ voor mij? Iemand die al vaker representant is geweest, met mij gewerkt heeft, niet bang is om zich open te stellen voor een energie, die je laat voelen, denken en ervaren. En uit eigen ervaring weet ik, dat dat heel heftig kan zijn! Dat is niet alleen voor de representant op dat moment heftig om door te maken, maar ook voor de toeschouwers om te zien gebeuren.De ervaring is echter doorgaans weer snel ‘vergeten’. En dat is wel heel fijn, want als coach, begeleider of representant is het niet goed om (te lang) met de emoties, gevoelens en ervaringen die niet van jou zijn en niet bij jou horen, maar van de coachee of vraagsteller zijn, te blijven rondlopen. Ikzelf ben het doorgaans binnen 24 uur kwijt (en soms sneller). 

In de voorbereiding op deze open opstelling, voelde ik wel dat er hard gewerkt werd aan de kant van de energieën, maar ik mocht blijkbaar alleen wat ‘praktische’ zaken weten. Ik was best een beetje zenuwachtig, want stel dat de opstelling niet goed zou gaan, dat mijn representanten niet zo konden werken? Dat ik geen contact kon maken met de energieën? Maar het was een fantastische sessie! Mijn representanten kwamen meteen ‘in de flow’, Tinky wist precies wat ze moest doen, steunde wie dat nodig had, gaf op het juiste moment het benodigde zetje, stuurde aan, regelde en was zo zacht en wijs als ik haar ken. En ik wist wat ik moest doen op het juiste moment, snapte wat er gebeurde, had overzicht. 

De connectie tussen alle deelnemers en met het energieveld was zo groot, dat iedereen intuïtief precies wist wat er moest gebeuren en welke stappen (ook letterlijk) er genomen moesten worden. Het leek een vanzelfsprekend proces te zijn, waarin iedere deelnemer zijn eigen rol en taak had en alles greep precies op het juiste moment in elkaar. 

Na afloop vonden alle deelnemers het een hele bijzondere ervaring, heel intens, de betrokkenheid was veel groter en het gaf meer voldoening dan bij een ‘gewone’ opstelling, omdat ze alleen op hun intuïtie konden afgaan, gaven ze later als feedback terug aan mij. Wat hen betreft, kunnen we wel vaker een open stelling doen! Het moge duidelijk zijn: die beslissing ligt niet per se bij mij.