#opstelling

Recent heb ik twee bijzondere open opstellingen gedaan. Er was geen onderliggende coachvraag van een coachee. Deze opstellingen waren voor de deelnemers zelf. En het onderwerp was transformatie. Op mijn uitnodiging hadden deelnemers zich aangemeld. Bij de eerste opstelling waren mijn coachpaarden Tinky, Mo en Pascal betrokken. En tot mijn verrassing kwam ook nog de hond van één van de deelnemers zich melden, omdat hij ook nog wat te vertellen had. Dit bewaar ik voor een volgend blog!

Bij de tweede opstelling, waren behalve Tinky, Mo en Pascal, ook nog Manno en Dora actief. Ze knuffelden elkaar, stonden af te kauwen, stampten - vlak achter sommige deelnemers en ze werden geaaid en geknuffeld door de deelnemers. De energieën waren duidelijk aanwezig en zeer actief! Mijn deelnemers voelden het en reageerden soms heftig. Er mocht veel worden verwerkt, begrepen, doorvoeld en losgelaten. Iedere deelnemer mocht zijn eigen stukje groei doormaken. Ik heb hier en daar geholpen met een heling.

Het werd me al gauw duidelijk dat veel deelnemers de energie van hun (overleden) vader mochten voelen. Dat leidde tot verwerking, begrip, acceptatie en loslaten. Achteraf erop terugkijkend realiseerde ik me dat thema’s rond vader-kind relaties soms net zo ingrijpend en indringend kunnen zijn als thema‘s die rond moeder-kind relaties spelen. Als ik echter op de social media kijk, lijkt het er soms op alsof wij vooral gefocust zijn op de moeder. En misschien is dat alleen mijn perceptie, mij is in ieder geval duidelijk geworden dat de rol van vaders ook cruciaal kan zijn in de levens van hun kinderen. Vaders lieten hun zoon of dochter weten ‘ik ben er altijd en steun je’ tot ‘ik ben er nu, zoals ik er tijdens ons leven samen niet was’. Zo mooi om te zien gebeuren en hoe hun boodschappen meteen tot een verandering in mijn deelnemers leidden: bevrijding, meer open houding, kunnen en durven knuffelen met de paarden!

Er werden meer energieën met hun boodschappen en hulp ontvangen, begrepen en meteen verwerkt. Oude herinneringen kwamen boven, oud verdriet mocht verwerkt worden, bewustwording dat samenwerken niet alleen betekent hulp geven, maar ook hulp mogen ontvangen en dat leven en ervaren ook vanuit zachtheid kan en mag. 

Kortom, het was ontroerend om als begeleider te mogen meevoelen en zien hoeveel baat mijn deelnemers hadden bij deze bijzondere opstelling. En dat ik als begeleider hier en daar een handje mocht helpen, was een cadeautje voor mij. Een mooie sessie die ik in de toekomst zeker nog wel vaker wil geven!

I'm gonna take a little time

A little time to look around me

I've got nowhere left to hide

It looks like love has finally found me

uit: I want to know what love is - Foreigner

Mijn coachee/vraagsteller legt kort uit: zij heeft altijd een moeizame relatie gehad met haar vader. Na zijn overlijden realiseerde ze zich dat hij een moeilijk leven heeft gehad en dat dit ‘ergens’ vandaan komt. Daarom wil ze graag een generatie-opstelling, om te zien of e.e.a. misschien opgelost kan worden, voor haarzelf en voor hem.

De paarden zijn onrustig: Ze lopen alle zes rusteloos rond, duwen tegen sommige representanten, schermen andere weer af. Ondertussen stelt mijn vraagsteller zichzelf (de ‘ik in dit verhaal), haar vader, opa, diens zus (haar oudtante, die op zeer jonge leeftijd is verdronken) en overgrootvader op. Als ik mijn eerste rondje maak, voelt iedereen (met uitzondering van de oudtante) zich onrustig, ongelukkig, misselijk, ongemakkelijk, zonder verbinding met de anderen. Het is me duidelijk dat wat de paarden laten zien, is wat de representanten voelen. Haar vader voelt ogen branden in zijn rug. En na overleg met vraagsteller, die geen idee heeft wie dat zou kunnen zijn, stel ik deze ‘ogen’ ook op. Ook deze representant voelt zich onrustig, ongemakkelijk en niet verbonden met wie dan ook.

Als ik het even heb laten duren, vraag ik degenen die voelen dat ze een beweging moeten maken, om die te maken. De ‘ik’ en haar vader lopen naar een nieuwe plek, meer aan de rand van ons veld. Overgrootvader gaat bij zijn zoon en dochter staan. Als ik vraag hoe het met ze gaat en wat ze nu ervaren, is dat vooral meer ruimte en meer rust. Het is ‘beter’ zo, maar niet ‘goed’. Vader zegt dat de ‘ogen’ horen bij zijn vrouw (moeder van ‘ik’). Hij kan haar nu zien, wat hij als heel fijn ervaart. Hij heeft haar steun nodig! Als ik aan ‘ik’ vraag hoe het met haar gaat, gaat het ‘beter’ omdat ze vanaf haar nieuwe plek meer overzicht heeft, maar ook meer ruimte. En dat heeft ze nodig. Ook zij voelt dat de ‘ogen’ een moederfiguur is. Als ik zeg dat het haar moeder is, neemt ze dat voor kennisgeving aan, maar roept het geen zichtbare emotie op. (Moeder is overleden toen ‘ik’ nog kind was.) Overgrootvader voelt wel wat verbinding met zijn achterkleinkind, maar niet met zijn kinderen. Hun band vindt hij zelfs heel moeilijk te verdragen en hij zou ze het liefste scheiden, maar voelt zich daar niet toe in staat. 

Het is me al snel duidelijk dat de kern van het probleem in deze opstelling ligt bij overgrootvader. Hij wil niet voelen, niet weten, alles zit ‘op slot’, zegt hij. En dat wil hij liever zo houden, hij wil er niet naar kijken of het voelen, dat is heel onveilig. Ik voel al de hele tijd dat ikzelf wat moet doen. En ik open me nog meer voor het veld, loop naar het midden en ga daar op de grond zitten. Meteen komt Mo naar me toe, komt tegen me aanstaan en buigt zijn hoofd over mij heen. Ik voel hoe hij zo de kracht die ik representeer, versterkt. Als ik na enige tijd weer opsta en mijn energie heb losgelaten, zie ik dat er dingen zijn veranderd: moeder is tussen ‘ik’ en vader gaan staan. Overgrootvader heeft zijn rug naar zijn zoon en dochter gekeerd. En zij staan nu veel dichter bij elkaar.

Als ik mijn rondje maak, blijkt dat iedereen mijn actie anders heeft ervaren. Moeder voelt zich rustiger, kan haar dochter en man zien, voelt zich sterker, zonder een dwingende behoefte om zich aan hen te binden. ‘Ik’ voelt zich heel goed, ze heeft de ruimte en voelt duidelijk dat ze haar kracht en zelfvertrouwen niet moet putten uit haar familie, maar uit anderen om haar heen. De zichtbare en niet-zichtbare zegt ze nadrukkelijk, want ook al voelt ze die niet, ze zijn er beslist. Ze straalt nu ook rust en (zelf)vertrouwen uit. Vader is ook sterker geworden. Mo is bij hem gaan staan en hij voelt hoe Mo hem helpt om te helen. Het is fijn dat zijn vrouw nu dichter bij hem staat, maar hij heeft haar kracht of hulp nu niet meer zo nodig. Opa voelt zich met zijn zus verbonden, niet meer afgesneden. Het is goed zo voor hem. (Deze zus was de enige die zich de hele tijd verbonden heeft gevoeld met het veld, maar ze voelde zich niet in staat om iets te veranderen aan de oude situatie.)

De grootste verandering vindt plaats bij overgrootvader. Als ik hem vraag hoe het gaat en of hij weet wie of wat ik was, zegt hij: “Liefde!” En dan begint hij te huilen. En met een stroom losse woorden uit hij zijn verdriet. Uiteindelijk vraag ik wat er gebeurt en waar het vandaan komt: “Het slot is open …” zegt hij. Hij is heel slecht behandeld in zijn jeugd, kan hij nu benoemen. Dat kan vanaf nu stukje bij beetje geheeld worden.

Als overgrootvader weer rustig is, beëindig ik de opstelling. De representanten stappen uit de energie van de opstelling en geven die terug aan vraagsteller. De paarden, representanten en hun energieën worden bedankt voor hun fantastische hulp. Met vraagsteller spreek ik af dat we de energieën de tijd en ruimte geven om hun werk verder te doen. Over een paar weken hebben we even contact, zodat vraagsteller (indien gewenst) haar ervaringen met mij kan delen.

Bovenstaande beschrijving is met toestemming van coachee. Persoonlijke elementen zijn zoveel mogelijk weggelaten uit privacyoverwegingen zonder de essentie van de sessie aan te tasten.

Ik coach veel mensen die hoogsensitief zijn. En ik heb gemerkt dat deze tijd waarin zoveel aan de hand is, dat duidelijk invloed heeft op de gevoeligheid en wijze van verwerken door mijn coachees.

Natuurlijk bedoel ik met ‘deze tijd’ ook het corona-virus. Dat heeft duidelijk zijn invloed op hoe wij nu de wereld zien en beleven: Behalve op onze fysieke gezondheid, de confrontatie met onze eigen sterfelijkheid, het besef dat we dan wel mogen denken alles onder controle te hebben, maar als het puntje bij paaltje komt, zijn we blijkbaar overgeleverd aan een voor het blote oog onzichtbaar virus. Voor mij is een belangrijke vraag: wat doet het virus mentaal met ons? We worden gedwongen ons naar binnen te keren. Letterlijk: in ons eigen huis. Figuurlijk: wat doet het met onze manier van leven en beleven? Staan we nog net zo in het leven als voor het virus? Zijn we nog even gericht op materiële zaken of worden we ons ervan bewust dat er meer is dan carrière, mooi huis, nieuwe auto en verre reizen? Het mooie is dat ik in het klein zie hoe we meer oog en compassie hebben voor onze dierbaren en onze omgeving en we elkaar helpen. Het liefdevolle contact tussen mensen wordt hersteld: we hebben elkaar nodig!

Ik doel (als coach) echter vooral op de bijzondere energetische tijd waarin we leven. We voelen meer, we krijgen kansen om op een dieper niveau problemen en verdriet op te lossen - niet alleen voor onszelf, maar voor de hele familie, vele generaties, diepgeworteld en oud karma. Dit zie ik al een tijdje gebeuren, maar het afgelopen jaar lijkt er een grotere behoefte te zijn. Mooi, maar dat vraagt duidelijk wel wat van ons: kracht en moed, bereidheid om ons open te stellen voor dingen die we niet perse begrijpen, maar waarvan we voelen dat we er nu ‘iets’ mee moeten doen.

Bij mijn coachees merk ik al een tijdje dat er tijdens sessies veel naar boven komt, oude dingen, dingen die verder teruggaan dan het eigen leven. Hoe werkt dat? Een coachee komt bij mij met de vraag ‘dat het niet zo goed gaat, maar niet precies weet waar het om gaat, maar of we er iets aan kunnen doen’? Als ik wat vragen stel, krijgen we meestal wel een beeld waar het dan niet zo goed gaat, vaak een combinatie van fysieke dingen, dingen die in het dagelijks leven niet zo lekker lopen, onrust in het hoofd. En meestal gaat het al een tijdje niet zo lekker. Maar nu voelt coachee sterk dat ‘het tijd is’ om er wat aan te doen.

Ik voel in, vraag de paarden wie wil helpen en dan gaan we aan de slag. En hoewel ik me open opstel, soms met een vaag idee welke activiteit de coachee zou kunnen doen, belanden we meestal in een opstelling. En dan melden de energieën zich met verdriet, boosheid, angst. En dan stellen mijn coachees zich open, weten, voelen, durven toe te laten, vertellen. En ik voel en zie dat als de energie gezien, erkend en begrepen is, het rust vindt en oplost. Overigens, zo gemakkelijk als ik het nu vertel, is het vaak niet helemaal. Er komen veel emoties los, veel verdriet, angsten. Die moeten allemaal doorgewerkt worden. Dat kost tijd en moed.

Met een enkele sessie is het soms voor een coachee nog niet gedaan. Vaak genoeg wordt het oorspronkelijk ongemak waarvoor hij/zij bij mij is gekomen, in eerste instantie erger. Of er komen dingen bij! Dit betekent voor mij alert zijn en dat nazorg nog belangrijker is. Soms is het zelfs raadzaam om nog een tweede sessie te doen om alles wat aan het licht is gebracht (ook letterlijk!) de ruimte te geven om ‘te zijn’ en volledig doorleefd te worden. 

Mijn vraagsteller heeft het gevoel dat ze haar hele leven er al niet echt bij hoort. Zij helpt iedereen die het nodig heeft, staat met raad en daad klaar, maar ze krijgt er weinig positiefs voor terug. In periodes dat ze lekker in haar vel zit, is er altijd iemand die zomaar uit het niets het nodig vindt om haar naar beneden te halen, waardoor negatieve twijfels over haarzelf weer volop naar de oppervlakte komen. En als zij hulp nodig heeft, geeft niemand thuis. Ze vraagt zich af waarom en of ze dit kan veranderen.

In ons voorgesprek krijg ik het gevoel dat een opstelling haar goed zou kunnen helpen, enige probleem is dat we niet direct weten wie of wat we zouden kunnen opstellen. Ik stel voor dat we een open opstelling gaan doen, een opstelling waarin we alles gewoon laten gebeuren, met de hulp van ervaren representanten, zonder van tevoren te benoemen wie of wat we gaan opstellen.

Tinky helpt ons. Mijn vraagsteller legt haar probleem voor en ik nodig mijn 5 representanten uit om contact te maken met de energie die zich aandient, zich daardoor te laten leiden en te ervaren wat ze mogen ervaren. Iedereen verspreidt zich over de ruimte. Ik weet niet welke energieën zich manifesteren en vertrouw volledig op mijn intuïtie en Tinky. Het valt me meteen op dat iedereen zich om Tinky heen heeft opgesteld. En zij neemt ook de leiding. Ze kijkt om zich heen, straalt kracht en zachtheid uit en maakt met alle representanten contact.

Ik ga mijn eerste rondje maken: Iedereen voelt zich ongemakkelijk. Dat varieert van fysieke pijn in arm of buik, tot emoties als verdriet, onrust, woede, onbegrip, de behoefte aan contact maar tevens het onvermogen daartoe. De representanten lopen allemaal voorzichtig door de ruimte, op zoek naar een plekje waar ze zich beter voelen. Dat blijkt maar in geringe mate te lukken, als ik mijn tweede rondje maak. Als ik verder vraag of ze weten wie of wat ze zijn, zeggen representant 1 en 5 dat ze vraagsteller zijn. De overige weten het niet. Intussen maakt Tinky contact met representant 2. Zij heeft haar hand op haar maag gelegd (na afloop laat ze me weten dat ze erg misselijk was en het gevoel had te moeten spugen), ze kijkt Tinky aan en vraagt haar stil om hulp (heeft ze me later verteld) en die begint te mesten (wat representant 2 afhelpt van haar misselijkheid). 

Intussen is mij duidelijk wie ze zijn: Alle representanten, met uitzondering van nummer 4, zijn een deel van vraagsteller. Representant 1 staat voor het deel zoals de buitenwereld haar ziet: de lieve, sterke, extraverte vrouw. Representant geeft aan dat ze de behoefte aan contact met andere mensen heel sterk voelt, maar dat het haar niet lukt en dan geeft ze het maar op. Representant 2 voelt duidelijk het zoekende en vragende in vraagsteller, maar ook dat alle hulp aanwezig is en niet wordt gevoeld en begrepen door vraagsteller. Ze voelt het fysiek boven haar hoofd en achter haar rug. Representant 3 staat voor het rationele deel dat het allemaal niet snapt, heel veel boosheid voelt en zo graag wil begrijpen wat er aan de hand is. (Deze representant roept ook uiteindelijk in wanhoop ‘Waarom?! Waarom?!’ en voelt de pijn van vraagsteller sterk in zijn lichaam.) Representant 4 staat voor de vorige generaties die vol liefde toekijken en zo graag willen helpen, maar een conflict hebben over hoofd of gevoel (vertegenwoordigd in de mannelijke en vrouwelijke voorouders), dat tegen het eind van de opstelling wordt opgelost: hoofd met gevoel. Deze representant geeft mij dan ook nog aanwijzingen over waar vraagsteller uiteindelijk zal uitkomen in haar proces. Representant 5 is Het Hogere Zelf (je kunt haar ook de Ziel noemen) van vraagsteller. Zij heeft het heel moeilijk, voelt veel verdriet, wil verbinding, maar vindt die niet, voelt zich geïsoleerd en het eerste deel van de opstelling overweldigd door verdriet (ze huilt dan ook). Ze blijft zoeken naar een ingang om contact te maken, maar dat lukt in eerste instantie totaal niet.

Na een tijdje van een afstand te hebben gekeken naar de representanten en Tinky, hoe zij zelf bewegingen maken, voel ik dat ik aan de slag mag. Ik help de representanten om een betere positie te vinden. Op enig moment staan ze al aanzienlijk dichter bij elkaar maar dan grijpt Tinky in: Ze loopt naar representant 1, schuurt wat tegen haar aan en duwt haar bijna omver. Deze lijkt het te begrijpen (wat ze achteraf ook bevestigt) en ze loopt naar representant 3. Achter haar aan, loopt representant 2, die zich bij hen voegt. En langzaamaan integreren mijn representanten 1, 2 en 3 tot ze mentaal en fysiek in contact staan met elkaar. Ze ervaren het als onwennig, maar wel fijn en kletsen er op los met elkaar! En nu worden ze zich ook pas bewust van hun band met het verleden, representant 4. Die staat toch best wel ver! Als we haar dichterbij proberen te laten komen, laat Tinky ondubbelzinnig weten dat dit niet de bedoeling is. Voor Tinky’s doen op zeer resolute wijze dirigeert ze representant 4 weer naar achteren. Naar het eind van de opstelling toe, mag ze overigens toch nog een paar pasjes dichterbij komen. Intussen is representant 5 ook dichter genaderd en staat achter de drie. Als ik daarnaar vraag, antwoordt ze dat het zo goed is. Ze heeft overzicht, staat in verbinding met het geheel en voelt zich betrokken. Ik zie en voel ook eindelijk rust bij haar.

Ik laat het nog even voortduren. Ik heb het gevoel dat deze opstelling voor nu het hoogst haalbare is en dat we de tijd en vraagsteller de ruimte moeten gunnen om hun werk verder zelf te doen. Ik beëindig de opstelling. 

Weken later laat vraagsteller mij weten dat zij een belangrijke beslissing heeft genomen, vertrouwen heeft dat het goed komt en zich zekerder en sterker voelt.