#onverschillig

Milde peuken op een maandagmorgen. Thee dat naar lauw afwasmiddel smaakt. Klokken zonder secondewijzers. Cafés die nog dicht zijn. Spelfouten. Net niet passende achtergrondmuziek. Onverschilligheid. Half afgekeken films. Buikpijn en bijna huilbuien. Niet-afgescheurde daardoor achterlopende kalenderpagina’s. Constante hoofdpijn. Wat aankloten op muziek instrumenten. Taken ontduiken, onaf achterlaten, ontwijken, ontvluchten, ontgaan. Belastingenveloppen. Niet gelegd laminaat. Verhuisdozen die gepromoveerd zijn tot interieur. Afgestorven vetplanten. Een klein flesje rum in je binnenzak. Kleine teugen verdriet en vergeten in je binnenzak. Programma’s voor kinderen maar kind ben je niet meer. Allang niet meer. In ieder geval niet op die manier. Het idioom “in ieder geval”. De angst voor verantwoordelijkheid. Half oprechte functioneringsgesprekken. Vakantieplannen die nooit plannen waren. Openbare lompheid. Treinvertraging wegens “Aanrijding met een persoon” alsof dat per ongeluk gebeurd. Liefde dat niet ingewikkeld wordt maar bij gebrek aan een ander woord... Wachtkamers ‘s ochtends zonder “goedemorgen”’s. Het zoeken naar woorden. Vergeten wat je ging zeggen. Vergeten wát je ging zeggen. Vergeten wat je ging zéggen.

Ik wil hier niet staat uitbeelden, afbeelden of inbeelden dat meneer of ik een zielig bestaantje leiden. Houd uw feestmuts op, mijn beste. 'k Praat geloof ik enkel over bandwerk. Een leven vol bandwerk. - Overdrijf nu niet met dat leven, alles is tijdelijk. Ja, zegt meneer dan, maar hij vindt het vermoeiend. Het-put-hem-uit. Ook vraag ik geen medelijden, dat vind ik erg toegevend en ik ben niet voor toegevingen. Nooit toegeven. Toegeven is ook geven, en geven is investeren. Beleggen. Maar om nu te antwoorden op de vraag of meneer ongelukkig is? Dat zal ook hij niet toegeven. Toch nog maar eens mijn wekker checken, en dubbelchecken. 

''Moment van Apathie'' heb ik in leve geroepen omdat ik steeds meer een sfeer proef van onverschilligheid in Nederland. Onverschilligheid ten opzichte van elkaar. Ten opzichte van de zwakkeren in de samenleving. Ten aanzien van een gevoel van rechtvaardigheid. Ten aanzien van een visie voor de toekomst - de kinderen en jongeren - in dit land. Of misschien is het mijn eigen onverschilligheid? ten aanzien van ontwikkelingen in de maatschappij 'that sneaks up on me'. Ik weet niet hoe dat zo komt. Één ding weet ik wel: deze apathie is schadelijk. Schadelijk voor onze democratie, maar ik zou het zo stellen zeggen: Onze apathie is schadelijk voor onze gedeelde integriteit en daarmee de integriteit van de samenleving als geheel. Zijn we een volkje dat passief van alles slikt van dit kabinet? Hooguit onze woede ventileert op Twitter en that's it?...