Het is zover: ik ben mezelf weer even kwijt. De dagelijkse hoofdpijn en oorpijn doen hun werk (uh-hum) en laten me maar niet los. Door hele dagen thuis te zitten van dagtherapie is het zo gemakkelijk om terug te vallen in de negatieve gewoontes van voorheen. Het is gewoon zo simpel en verleidelijk om hele dagen in bed door te brengen met mijn favoriete serie als enig gezelschap.Â
En hoe graag ik het ook zou willen ontkennen, dit is de waarheid. Het bewijs ervan is dat ik vandaag naar het station vertrok, in de wachtzaal een halfuur heb zitten lezen terwijl er twee treinen voorbij reden die ik kon nemen, om dan terug te keren naar huis en me in de zetel te nestelen. Welke gezonde geest doet zoiets? Het help ook wel niet dat de mensen om me heen niet willen inzien dat iemand ook ziek kan zijn zonder dat de ander daar iets fysiek van kan merken.
Wat radeloos maar vooral verloren slepen de dagen zich voort.
Dat de mist maar snel weer overgaat.