#olbrychski

Zauważyłem, że w tytułach notek nie mogą się znajdować polskie znaki. Teraz trzeba będzie kombinować, jak odpowiednie dać rzeczy słowo. Może to kwestia szablonu? W każdym razie, napisałem już odpowiednie pismo do zarządzających tym interesem- oficjalnie domagam się dodania polskiego jako kolejnego języka administracyjnego na tumblr. Turecki jest, a polskiego miałoby zabraknąć?

  Mniejsza o kwestie formalne. Rozpoczął się długi weekend, który w moim przypadku rozdarty jest pracującym piątkiem. Większość zatrudnionych w  naszym zakładzie pracy podjęła jedyną słuszną decyzję i udała się na urlop. Daje mi to podstawy, żeby sądzić, iż jutro w aurze spokoju i bezwzględnej ciszy uda mi się załatwić wszystkie sprawy wymagające skupienia. Praktykantki też wyprawiłem do domu, na ten cały daleki Wschód. Samemu będzie trzeba sobie kawę robić! Może wezmę z domu, w  kubku termicznym (prezent z ostatnich urodzin), to przynajmniej dam się wykazać siostrze.

  Wolny czas staram się wykorzystywać na intensywną pracę twórczą. Jakieś tam poważne teksty o upadku cywilizacji europejskiej smażę i źródła łacińskie przeglądam. Po ostatnich lekturach ciężko mi było dojść do siebie, bo Bernhard, Nasierowski oraz Genet optymistycznie nie nastrajają. Duszne to wszystko takie i lepkie. Otrząsnąć się potem trudno z tego brudu i moralnej zgnilizny, co na myśl mi przywiodło staropolską metodę klina. Uznałem, że jak sam swoje żale wyrzucę, na czytelnika (niedyplomatycznie mówiąc) wydalę, to jakoś lepiej mi się zrobi i świeżym okiem na ten nasz świat spojrzę.

  W tym wszystkim można jednak znaleźć i ciekawostki. Historie, które chyba jakiś wielki powrót zwiastują albo zapętlenie rzeczywistości:

“Raz, na takim przyjęciu u mnie, Andrzej wyrwał podpitemu Danielowi Olbrychskiemu obraz Juliusza Kossaka, który gwiazdor zdjął ze ściany, oczywiście, dla żartu. Mój młody “brat” ogarniał tłum gości trzeźwym okiem, jakby któraś z tych nieposzlakowanych osób zamierzała ukraść coś jego wspólnikowi. W rozmowie prowadzonej za chwilę na poddaszu, świeżo zaadaptowanym przez nas na barek, zażartowałem do Zanussiego, że moi stolarze lubili fusy po kawie. - ja też lubię- szepnął ten przewrotnie - I ja… mrugnął Andrzej do zdetonowanego tą komitywą reżysera”

Ołówki już naostrzyłem. Fusy czekają.