#ohgiovalencia

I hate you! Alam mo ba ikaw ang isa sa pinakadahilan kung bat ako nagta-tumblr! Ikaw ang isa sa mga pinaka-favorite blogger ko! Nakaka-relate ako sa mga post mo. Pero ba’t ka ganyan! ‘Di ka marunong mag-appreciate ng ibang taong nagmamahal sa ‘yo! ‘Di mo talaga makikita yung para sa ‘yo if you don’t give the other the chance! Oo famous ka! Pero hindi dahilan yun para maging ganyan ka! Alam ko wala ako sa lugar para sabihan ka ng ganito pero dahil nabasa ko na halos buong blog mo e parang kilala na kita! Siguro ng medyo OA din ako kasi di naman talaga tayo close at sure din ako hindi mo ko kilala. Pero gusto ko sabihin sayo na ako yung tumawag sayo nung christmas eve, exactly 12am na hindi mo sinagot at new year’s eve na di mo rin sinagot kaya nagmessage na lang ako. At higit sa lahat ako yung tumawag nung March 03, 2013, 12:01AM na bumati sayo na hindi ka nagsalita at nagtext ka na lang ng “Thank you!”. Ako rin yung laging nagmimiss call sayo na lam kong annoying para sayo. Di ko lang kasi matanggap na nung una tayong nagkatext kilala mo pa ko pero the other day “Who’s this” na reply mo! Alam mo ba kung gano kasakit yun! Ako yung anonymous number lagi na nagtetext sayo! At hindi lang yun! Alam mo bang hinanap kita sa Bulacan! Dahil gusto kitang makita sa personal pero hindi nanagyari yun dahil hindi ko din alam kung san ka dun. Dumaan ako ng BSU pero wala ka din. Napakasaya ko din nung lumabas ka sa iJuander. Ako din yung nagtext nun at nag-congrats sayo! At masaya din ako dahil kahit thank you lang sinabi ay nagreply ka :( Pero alam kong wala ka naman pake dun. Okay lang naman sakin lahat yun e, kasi alam ko famous ka at hindi ka talaga nag-eentertain ng strangers pero alam mo, nung araw na inaccept mo yung friend request ko, e isa yun sa pinakamasayang araw ko. Dahil inaccept ako ng isa sa mga iniidolo kong blogger. Pero nung araw na inunfriend mo ko, di ko na alam kung panu ieexplain yung naramdaman ko nun. Kaya sorry kung nagawa ko 'to. :(

When I talk to people, it’s weird that I feel unwanted. Like, I’m annoying or something. Like, I’m not worthy of their time. Especially when I talk to them first. It’s weird and uncomfortable. But it happens most of the time.