#escafeism

Sabi nila, ang mundo ay umiikot. Kaya siguro, lahat ng bagay ay may simula at may katapusan, pero hindi ibig sabihin ay hindi na babalik.

Kagaya nating dalawa. Umikot ang buhay natin, nagtagpo, nagkasama, at sa isang iglap, tila naghiwalay ng landas. Para tayong dalawang tao na sakay sa magkaibang ferris wheel. Parehong umaakyat, parehong bumababa, pero hindi na nagkasabay sa rurok.

Pero ang pag-ikot ay hindi paghinto. Patuloy ang paggalaw. At habang umiikot ako sa sarili kong mundo, hindi ko maiwasang itanong: Kailan kaya muling magtatagpo ang ikot ng kapalaran natin? Kailan kaya tayo muling ipaglalapit ng tadhana, kahit pa sa isang mabilis na sulyap lang?

Nakakapagod din pala ang pag-ikot sa iisang problema, o sa iisang alaala. Gusto ko nang umalis sa puntong iyon, maghanap ng bagong direksyon. Pero sadyang mapaglaro ang mundo. Sa tuwing sinusubukan kong lumayo, pakiramdam ko, lalo lang akong hinihila pabalik sa lugar kung saan tayo unang nagkakilala. Para akong bituin na umiikot sa isang kalawakan, at ikaw ang sentro ng aking orbit.

Sana, sa susunod na ikot ng buhay ko, hindi na ako maligaw. At sana, kung magkikita tayong muli, ang ikot ng ating istorya ay hindi na muling magtatapos sa paghihiwalay, kundi sa walang-hanggang pagsasama.

what

you

need.

Nothing

else.

Splurge Not.

a ticking time bomb hides beyond undiscovered mysteries

I have always wanted to write a love poem about how your eyes can steal the stars or you know, something like that.

Something like how we are snows falling to your bed, melting through the night only to be seeped by your sheets.

Something like how your kisses are sparks exploding aimlessly to my dusky mouth, granting me a newborn morning.

Something like how we are clouds floating above the city, embracing the pink skies with the flushness of our smiles.

I have always wanted to write a love poem about how we are vivid hues gleaming through the wonders of the seasons.

Sumusulat ako dahil kailangan kong gawin ito, hindi para magtanong kung paano ka, o para maghintay ng sagot. Sumusulat ako para sa sarili ko, para tuluyan nang isara ang pinto na matagal ko nang binabantayan, umaasa na babalik ka.

Matagal-tagal na rin akong namuhay sa 'paano kung' at 'baka sakali'. Matagal-tagal na rin akong kumakapit sa anino ng ikaw at ako noong mga panahong mahal mo pa ako. Alam kong masakit ang mawalan, pero mas masakit pala ang umaasa sa taong matagal nang wala na ang pag-ibig sa iyo. Araw-araw, inaasahan kong babalik ang dating ikaw, ang dating tayo, kahit pa ang bawat kilos mo, bawat salita mo, at lalo na ang katahimikan mo ay nagsasabing hindi na talaga.

Napakalinaw ng katotohanan: Hindi mo na ako mahal.

Hindi ko alam kung bakit napakatagal bago ko ito lubos na matanggap. Siguro dahil ang pag-ibig ko sa iyo ay napakalalim, kaya't mas pinili ng puso ko ang magbulag-bulagan. Ngunit ngayon, kailangan ko nang maging tapat sa sarili ko. Hindi ko na hahayaang ang pag-asa sa iyo ang maging kulungan ko.

Oras na para bitiwan ka. Oras na para hayaan ang sarili kong maghilom. Oras na para ibalik ang pagmamahal na ibinigay ko sa iyo sa sarili ko. Alam kong hindi magiging madali, pero kailangan kong umalis sa lugar kung saan ako lang ang nagmamahal.

Hindi mo kailangang mag-alala pa o makonsensya. Tanggap ko na. Hinihiling ko lang na sa pag-alis ko, hayaan mo akong umalis nang tuluyan.

Salamat sa lahat ng aral, kahit masakit. Paalam sa pag-asa.

Lubos na Gumagalang,