Μην αφήνεις τα όπλα! Ακους; Σήκω επάνω! Έχουμε πόλεμο εδώ αγάπη μου, μην με αφήνεις μόνη. Έμαθες να λες ευχαριστώ, αλλά έψαξα σε όλα τα ποιήματά μας και δεν βρήκα το συγνώμη. Εκείνες τις κάποιες μέρες που γεννούσαμε ποίηση. Βλέπω τώρα την σημαντικότητα της στιγμής και την απόλυτη ματαιότητα του πάντα. Τις στιγμές που σε κοιτούσα και έκλεινα τα μάτια μου προσπαθώντας να κάνω τον χρόνο να καμπυλώσει γύρω από το πρόσωπό σου - για λίγο - μόνο για λίγο, σε εκείνη ακριβώς την στιγμή που το σώμα μου και το σώμα σου έμοιαζαν να έχουν παραιτηθεί από όλες τις ανθώπινες λειτουργίες τους, και οι ασήμαντες υπάρξεις μας με τις θνητές αισθήσεις τους δεν είχαν τίποτα για να πούνε. Κάθε ανάμνηση περιέχει την λήθη και το μόνο που έμεινε να θυμάμαι από σένα πια είναι η ανάμνηση μιας ανάμνησης.
Τίποτα δεν μένει στον χρόνο τελικά! Και να λοιπόν που δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο υπάρχουμε ούτε εμείς, ούτε το σύμπαν ούτε καν το μικρό πλανητικό μας σύστημα. Το μόνο που έχει σημασία είναι εμείς, η απειροελάχιστη νεκροζώντανη σκόνη, να έχουμε χορέψει για λίγο στο φως
https://www.youtube.com/watch?v=qkwU97EEDVA
