να συναντηθούμε σε μια άλλη στιγμή του χωροχρόνου
και να αγαπηθούμε από την αρχή
-περισσότερο ελεύθερα και λιγότερα εγωιστικά-
Είμαστε και οι δύο γυναίκες μαμά, πρέπει να αγαπάμε η μία την άλλη
Μας έχουν κάνει ευαίσθητες, μας νομίζουν ευάλωτες ,
μας θέλουν μικρές, μας φωνάζουν, μας δέρνουν, μας βιάζουν
και μας παίρνουν την φωνή και το χαμόγελο
Εμείς όμως πρέπει να είμαστε ενωμένες, να δεχτούμε η μία την άλλη και στα δύσκολα να αγκαλιαζόμαστε ακόμα πιο σφιχτά,
να προχωράμε μαζί και να στεκόμαστε πλάι, εναντίων όλων, και των ίδιων μας των εαυτών.
αγκάλιασέ με έτσι όπως μας μάθανε να αγκαλιάζουμε, τρυφερά και ζεστά,
στήριξέ με έτσι όπως μας είπαν ότι πρέπει να στηρίζουμε, με συναίσθημα και κατανόηση,
Κλάψε για όλα όσα και εσένα σου πήραν , κλάψε τόσο δυνατά μέχρι το κλάμα σου να ηχήσει στα αυτιά και του τελευταίου άντρα που μας είπε υπερευαίσθητες και ευσυγκίνητες
γέλα στην μούρη αυτών που σε αποκάλεσαν πουτάνα και εύκολη,
κοίτα τους στα μάτια και χάρισέ τους το πιο υπεροπτικό σου βλέμμα.
Και μετά έλα σε εμένα, πάρε με από το χέρι, κράτησέ με σφιχτά και δείξε μου πώς είναι
να αγωνίζεσαι “σαν γυναίκα”
και το βράδυ που θα έρθει, μαμά, θέλω να με φροντίσεις
φοβάμαι την αγάπη σου και δεν ξέρω αν ποτέ θα βρω το θάρρος να στο πω,
με έδιωξες από κοντά σου πριν ακόμα με χύσεις από τον κόλπο σου με δυο κιλά υγρά και ένα πλακούντα αίμα.
-“Να δείτε το, είναι το παιδί σας. Μην φοβάστε κρατείστε το στα χέρια σας”
-“Όχι, αυτό δεν μοιάζει για δικό μου παιδί, πάρτε το από εδώ”
Ήταν η πρώτη φορά που με απαρνήθηκες – ίσως όμως και όχι -
Δεν ήθελα να είμαι κάποιου μαμά,
δεν ήθελα να σου γίνω βάρος,
δεν ήθελα να σε παχύνω, όπως λες,
ούτε να σου καταστρέψω την ζωή.
Αλλά και εγώ δεν ήξερα πως να σταθώ στον κόσμο αυτό, πώς να τον περπατήσω και πώς να υπάρχω
‘'Τι είμαι εγώ και τι είναι όλα αυτά γύρω μου’
Μακάρι να τα ήξερα από την αρχή μαμά και να μην χρειαζόταν να με μισείς κάθε φορά που με κοιτάς, αλλά δεν ήξερα τίποτα και κάποιος έπρεπε να μου τα δείξει.
Όμως η αγάπη σου με άφησε από μικρή με ένα κενό και όσο μεγάλωνα δεν ήξερα πώς να το γεμίσω.
Αυθόρμητα του έβαλα θυμό αλλά όσους πλησίαζα έφευγαν. Τους έλεγα “σε μισώ”, ενώ εννοούσα “αγάπησε με”, τους έλεγα “φύγε” ενώ ήθελα να πω “Μην φεύγεις, θέλω μόνο να σε αγαπήσω, όμως δεν ξέρω να το κάνω καλά”.
Έπειτα προσπάθησα να του βάλω λογική αλλά η λογική κατάφερνε μόνο να αποκαλύψει κι άλλα κενά.
Στο τέλος έμεινα εγώ, η λογική μου και όλη η παράνοια γύρω μου.
Είπα τότε να το αφήσω ανοιχτό για την αγάπη, για όλη εκείνη την αγάπη που όλοι μιλάνε, που κάπου μάλλον θα υπήρχε και που δεν ήξερα ούτε πώς μοιάζει, ούτε τι ήχους βγάζει.
Και όταν ήμουν έτοιμη να δώσω τα πάντα, ένας άλλος με ένα δικό του κενό να γεμίζει και να αδειάζει για χρόνια, μου έδωσε μια γροθιά ακριβώς εκεί που ήταν η τρύπα
και όπως ήταν πρόχειρα μπαλωμένη με ό,τι κουρέλια είχα βρει μέσα μου να μοιάζουν με αγάπη, την έσχισε.
Και έμεινα άδεια πάλι και πληγωμένη.
Ό,τι με αγγίζει με πονάει και πλέον δεν ξέρω με τι κλείνει αυτή η ξεχειλωμένη πληγή.
Illustration by Chiara Bautista
pixelskylines
annaxmalina
snowghoul
dailybridgerton
tangentwithtanner