#nff2014

Gisteravond mocht ik namens We Want Cinema het Gala van de Nederlandse Film bijwonen en verslag doen. Dé avond waar de BN’ers, de mooie jurken en natuurlijk de Gouden Kalveren je om je oren vliegen. Omdat ik pas een dag van tevoren de persaccreditatie bevestigd kreeg, had ik geen tijd meer om een mooie galajurk te kopen. Dus ben ik mijn kast ingedoken en kwam ik tot de conclusie dat ik genoegen moest nemen met het kerstjurkje van afgelopen jaar. Om 17.00 uur meldde ik mij bij de persbalie en kreeg ik mijn perskaart. Echter, het liep iets anders dan beloofd. Omdat ik schrijvende pers was, mocht ik plots geen foto’s meer maken aan de rode loper. Na deze kleine tegenslag verwerkt te hebben, stond ik dan toch te glunderen bij de ingang. Als enige mocht ik hier foto’s maken van de gasten die binnenkwamen in de foyer. Dit leverde geen poserende sterren op, maar toch wel exclusieve kiekjes van de crème de la crème van de Nederlandse filmwereld.

Na anderhalf uur wachten, hinkend op de ene hak naar de andere, kwamen dan ook eindelijk de eerste gasten binnen druppelen. En toen liep het storm. Naast actrices als Rifka Lodeizen, Kim van Kooten en Nadja Hüpscher en acteurs als Jacob Derwig, Gijs Naber en Geza Weisz, kwamen ook alle regisseurs, producers en andere crew binnen. Toen iedereen in de zaal was, werd ik naar een speciale persruimte begeleid.  Samen met alle andere pers konden wij vanaf een - plots niet meer zo’n glamoureuze - ruimte op drie grote televisieschermen het gala volgen. Ik zat aan een tafel met mannen van Weekend en het ANP. Gelijk kwamen alle laptops op tafel en begon iedereen als een gek zijn foto’s over te zetten en te bewerken. Het leek bijna een wedstrijd wie als eerst zijn foto’s had gepubliceerd. Aan tafel werden buitengewoon interessante opmerkingen uitgewisseld: “Hoe heet die chick nou naast Gijs Naber?” en “Nadja Hüpscher, moeilijke naam maar jezus, wát een kont!”  Ook werd er het nodige geklaagd over de organisatie van het NFF. We kregen twee consumptiebonnen en twee bitterballen, wat voor velen als avondeten diende. “Belachelijk, het enige festival waar de pers zo wordt behandeld”.  De ongekende luxe van de persruimte lieten we achter ons toen we werden opgehaald voor het persmoment. We mochten de zaal in voor de laatste en belangrijkste uitreiking: de Gouden Kalf voor Beste Film! Deze mooie prijs ging naar Aanmodderfakker! Wat een fantastische avond voor deze crew! Ze hebben naast deze prijs nog twee Gouden Kalveren in de wacht gesleept. Die voor Beste Scenario ging naar Anne Barnhoorn (lees ons blog voor een interview) en Gijs Naber won die van Beste Acteur. 

Toen een groepsfoto van alle winnaars gemaakt was, mocht ik het podium op om de winnaars van dichtbij te fotograferen. Hier trof ik mijn collega van Blijker Film, waarmee we elke dag samen lunchen. Hij won de Speciale Juryprijs voor de film Oorlogsgeheimen!  Ik was erg overdonderd hoe het er aan toe ging tijdens het persmoment. De winnares van de Gouden Kalf voor Beste Actrice, Abbey Hoes, werd overladen met fotografen. De een nog brutaler dan de ander: "kijk HIER in de camera! Nu HIER!" Als ze ook maar iets gekker deed dan glimlachen werd er geroepen "JA HOUD DAT VAST!". De fotografen leken in wilde dieren te veranderen die uit waren op hun prooi. Ze werden steeds gretiger. 

En zo kwam het Nederlands Film Festival 2014 tot een einde. Met een zoete nasmaak van alle glamour én de twee bitterballen, liep ik met een voldaan gevoel naar de bus. 

De Gouden Kalveren zijn uitgedeeld, het Nederlands Filmfestival zit erop. Dit waren voor mij de 5 meest opvallende fenomenen:

1. TIVOLIVREDENBURG

TivoliVredenburg was het nieuwe festivalhart van het Nederlands Filmfestival (NFF) en dat werkte heel goed. Het gebouw zag er beter uit dan ooit, mooi aangekleed en met fantastische videoprojecties. Vooral op zaterdagavond kon je goed zien wat dit gebouw vermag met volop activiteiten en publiek in alle zalen. Ik kwam uit de Talkshow van Wilfried de Jong in Cloud Nine, via een premiereparty op Plein 6, ging naar de Pandora waar de talkshow van het NFF net overging in een afterparty en van daar uit door naar de dansavond 90s Now in de Ronda, waar het afgeladen vol was. In de Grote Zaal, het oude Muziekcentrum Vredenburg, was net de premiere van de film De Infiltrant geweest. Zo levendig zou ik TivoliVredenburg iedere zaterdagavond wel willen zien. Wel jammer dat portiers zo druk in de weer zijn met hun gouden paaltjes en hun rode koordjes om te voorkomen dat publiek van de ene naar de andere zaal gaat. Ze zouden dat juist moeten stimuleren! Al kan ik me voorstellen dat ze er niet op zitten te wachten dat iedereen komt partycrashen bij een premiere met gratis drank.

2. HOLLANDS HOOP

Tv-series, daar hebben mensen het tegenwoordig met elkaar over, meer dan over films, Met Breaking Bad, The Sopranos, Mad Men, House Of Cards en Girls als meest aansprekende voorbeelden. In Nederland is er nu Hollands Hoop, een serie die tijdens het Nederlands Filmfestival van start ging op de zaterdagavond van NPO 2. Hollands Hoop won het Gouden Kalf voor beste tv-drama en het is eigenlijk DE hit van dit Filmfestival. Hollands Hoop, dat is waar men over praat. Hollands Hoop wordt breder gewaardeerd dan welke Nederlandse film dan ook en Hollands Hoop heeft een groter publiek dan welke Nederlandse film van het afgelopen jaar dan ook. Ik ben erg benieuwd hoe dit zich de komende weken gaat ontwikkelen. Zowel de serie zelf als de ontvangst van deze serie.

3. ONZE KRESJ

VPRO-collega Marije Meerman maakte de documentaire Onze Kresj, over haar kinderjaren bij de Ant-Autoitaire Kresj in Amsterdam. Het heeft echt bestaan eind jaren 60 / begin 70, deze wonderlijke wereld van kinderen die vrolijk naakt vingerverven met hun eveneens naakte leiders, die niet hoeven op te ruimen als ze daar geen zin in hebben en die gerust met echte hamers en boormachines mochten spelen. Toezicht op de kinderopvang was er in die tijd nog niet. Marije sprak voor deze film met de ouders van toen, inclusief haar eigen vader. Zij kijken heel wisselend terug op deze tijd, maar ze zien allemaal op een of andere manier de charme nog wel in de idealen van toen. Overigens kan ik deze Ant-Autoritaire Kresj wel volgen als, weliswaar extreme, reactie op de strenge wereld van kerk, school en gezin uit de jaren 50. Zeker in Duitsland, een lichtend voorbeeld voor deze ouders, waar men er terecht zeer van overtuigd was dat het fascisme in de jaren 30 juist wortel kon schieten in een zo autoritair georganiseerde maatschappij. Ik denk dat iedereen dit een fascinerende film zal vinden. Op 18 november te zien bij de VPRO op NPO 2.

4. VIDEOCLIPS

Muziek was dit jaar het hoofdthema van het Nederlands Filmfestival en in dat kader was er bijzondere aandacht voor videoclips. En terecht. Ik zou willen dat er volgend jaar een Gouden Kalf kwam voor de beste Nederlandse videoclip. Op het NFF werden vaak videoclips als voorfilm vertoond en rapper Rico mochtlive performen bij de vertoning van zijn videoclip tijdens de openingsavond. Twee jaar geleden mochten Stephan van Peursem en ik namens 3voor12 op het Nederlands Filmfestival al een avond vullen met onze favoriete videoclips. Dat was erg leuk om te doen en je vindt onze keuzes in deze YouTube-playlist: http://3voor12.vpro.nl/nieuws/2012/september/Beste-Nederlandse-Videoclips-NFF.html

5. GOUDEN KALVEREN

“Hoor ik hier stilletjes dat ik volgende maand een realiseringsaanvraag bij het Filmfonds kan doen zonder distributiemodel te definiëren?” merkt iemand op . Gelach stijgt op uit de zaal. “Zover zijn we nog lang niet” reageert Frank Peijnenburg van het Nederlands Film Fonds laconiek.

We zijn in filmtheater ’t Hoogt. De bioscoopzaal is tot de nok toe gevuld met mensen uit de filmindustrie: producenten, distributeurs en vertoners. De luchtcirculatie ronkt om alle verhitte hoofden op het podium, waar het debat plaatsvindt, te verkoelen.

Op deze woensdagmiddag buigen we ons over de vraag: hoe kunnen alternatieve vormen van distributie bijdragen aan het bereiken van publiek voor de kleinere Nederlandse arthouse films en documentaires?

  Op het podium hebben producenten Revolver Media en IJswater films plaatsgenomen. Regisseur Tamar van den Dop schuift aan en ook distributeur Wildbunch doet mee. Hun arthouse film Supernova, kreeg laaiend enthousiaste recensies en festivalkritieken, maar trok in de bioscoop een schamele 2600 bezoekers. De producent had gehoopt op 20.000.

Het lijkt een moeilijk te doorbreken cirkel: het Filmfonds stelt het geld voor realisatie pas beschikbaar als er een distributeur mee tekent. De distributeur moet de film, soms pas jaren later, uitbrengen in de bioscoop. In de tussentijd kan de film anders zijn geworden dan iedereen dacht, maar ook de markt kan veranderen. Filmtheaters programmeren steeds minder ‘moeilijke’ arthouse films en documentaires. Wordt de Nederlandse artistieke film de programmering uitgedrukt door de Woody Allens en Wes Andersons van deze tijd?

Niet als het ligt aan Nieuwe Helden, de succesvolle wielrendocumentaire van regisseur Dirk Jan Roeleven. Producent Pieter van Huystee sloeg de handen ineen met distributeur Amstelfilm om deze film op een alternatieve manier in de bioscoop uit te brengen. In plaats van de film inb meerdere steden in Nederland tegelijk te vertonen, was de film steeds slechts in één stad tegelijk te zien. Hij maakt als 't ware een tour door Nederland. De vertoningen werden hiermee exclusief en de vraag naar de film groeide.

Via We Want Cinema konden liefhebbers zelf aanvullende vertoningen door het land organiseren. En dat deden ze massaal. Met regisseur Dirk Jan Roeleven als onvermoeibare marktkoopman van zijn eigen film schopte Nieuwe Helden het tot bijna 10.000 bezoekers. “En ik dacht, misschien komt die Kristallen Film (prijs bij 10.000 bezoekers red.) hier nu dan toch nog achter ’t gordijn vandaan” gniffelt Roeleven. 

Twee films met een niche doelgroep en beperkt budget dus, maar sterk uiteenlopende bezoekersaantallen in de bioscoop. “Successen van films worden van oudsher enkel beoordeeld op bezoekersaantallen in de bioscoop. Wordt het niet tijd dat we dit anders gaan beoordelen?” oppert iemand in de zaal. Daar is wat voor te zeggen. Want Supernova trekt misscchien geen volle zalen, maar is wél een film die gesteund is door het Film Fonds en waarvan men het dus belangrijk vindt dat 'ie gemaakt werd. Daar is weer die angst voor vervlakking wanneer er alleen nog maar gemaakt wordt wat het publiek wilt zien. 

Het Nederlandse Film Fonds moet dus de regels aanpassen om een klimaat te scheppen waarin nog steeds artistieke films en kleine documentaires gerealiseerd kunnen worden. Niet meer het traditionele distributiemodel verplichten, maar alternatieve distributievormen, buiten de bioscoop, ook waarderen. 

Ook geïnteresseerd in alternatieve distributie van jouw film via We Want Cinema? Neem contact op via [email protected] voor meer informatie.

A new day starts at NFF and We Want Cinema is there to represent! No, we are not experts in romance and dating, this is not one of those singles activities. Lilian and I are here as professionals to advise young filmmakers on the best way to self-distribute their film.

  We are here to offer these newbies, who by the way already have quite impressive portfolios, information on what We Want Cinema can offer them. We get our little table and with a short introductory word, the session starts. The idea is that we get 5 minutes with each filmmaker, during which they have to present their project and we in turn have to explain in what ways we could be relevant to them. We must’ve talked to around 10 filmmakers in 2 hours, a fruitful session indeed.

  The idea we got from the conversations  is that film students find it really hard to finance their films. They have to really start from scratch. One of the now graduated students, Bregje, said that coming from the HKU (Hogeschool voor de Kunsten Utrecht) they know that they get zero funding from the school itself. They have to be creative and find ways to fund their thesis films. So, Bregje and her partner used crowd-funding to raise 3000.- to be able to complete their film project, Beeld van een vrouw. They relied on the good will of their acquaintances to realize their film.

  Our self-distribution platform is very suitable for a filmmaker like Bregje. She is entrepreneurial, takes matters into her own hands and thinks practically about how to develop her film and ways to bring it to an audience. Self-distribution, then, would be the next step for her.

  Some of the filmmakers’ shorts will premiere tonight at NFF Kort! at 20.30.  I recommend everyone to go see these talented young people arriving fresh from school ready to take on the world. It is quite inspiring.

This was a spontaneous decision: what is on right now? Indigo on Cloud Nine at Tivoli Vredenburg. Sounds mysterious enough, the event turned out to be quite interesting and eye-opening.

  Indigo, powered by Dutch Game Garden, is a showcase of talented young Dutch game developers and their newest work. For it is not only in the film industry where independent companies are trying to make their way into the market, it is also in the world of games. Really, I have never been into gaming, so I was fascinated by the different types of innovative games that were presented. There were 32 new games showcased, some finished, some still prototypes with their developers standing close-by to explain their process.

  One of them in particular I would like to share with you is a prototype where the boundaries between game and film are blurred. The game-play centers on moving the narrative forward, and just like a film, it is immersive and emotionally engaging. I think  that Fragments of Him,  by Sassybot Studios is one of those games that is, pardon the pun, a game-changer. For me, it was the stand-out project that seemed to deviate from the traditional idea of what a game should be . Also, the girl from Sassybot Studios explained to me that the appeal of this game is really broad because of it’s emotional theme. A  large proportion of game players, be it women, men, young and old will relate to it.

  The other games were really reminiscent of old arcade games, which I aptly named hipster games. Nowadays it is quite hip to recycle retro trends and old arcade games with a new twist might be the game worlds equivalent of beards, vinyl records and vintage clothing.

  The atmosphere was nerdy in the best sense of the word! I sometimes think that everyone is trying to be too cool and they forget the childish joys of something as simple as sitting down and playing a game.

Photo taken from film1.nl

Leafing through the programme schedule of NFF, looking for something to do on Saturday, suddenly I saw it: In Memoriam George Sluizer: Dark Blood, free entrance. This last minute addition to the programme made me quite happy, my expectations were high and they were totally justified. It was a very special occassion.

  I picked up my free ticket at the Kassa where the person behind the counter was slightly confused, apparently not many people knew this screening would take place.

I made my way to Hertz, the same zaal I was in for the opening. This time I was sitting nicely in the middle of the auditorium, on my right side were Anouk Sluizer and Anne Lordon, daughter and wife of George Sluizer and on my left were Willemien van Aalst and Hans Heesen, amongst others.

  Willemien van Aalst welcomed everyone to this special screening, exactly one week after Sluizer passed away and exactly two years after Dark Blood premiered at NFF in 2012. She then introduced Hans Heesen who wrote “Wie zijn ogen niet gebruikt, is een verloren mens: In gesprek met George Sluizer”(2012). The book is about, not only Sluizer’s interesting character but also his passion for films, for beauty and for life. Heesen shared a little anecdote to illustrate the way Sluizer worked: there was the normal way of going about doing things and then there was the George Sluizer way.

The moral of the story was that when Sluizer wanted something, he could get it in very creative ways. From downing a steaming hot mug of coffee to fund his project to convincing Soviet officials to let him shoot his film, Sluizer was not only a magnificent storyteller, but also a determined and driven go-getter.

  The film itself, Dark Blood from 1993, was the last film of River Phoenix. He died of an overdose a few weeks before the shooting was completed. When Sluizer managed to get the rights back (after he got sued for 1 million dollars) to his film he filled the missing scenes with voiceovers.  It strangely works.

The story follows Buffy and Harry, a Hollywood couple who get stranded in the desert after their car breaks down. River Phoenix plays a disturbed character referred to as Boy, who lives in the desert with his Dog and he helps the couple out. However, Boy becomes more and more possessive of Buffy which shows that he still has not gotten over his young wife dying from radiation cancer. The film has many layers and themes - different levels of suffering against the beautiful backdrop of the New Mexico desert.  It’s also about relationships and clash between different strata of society.  Boy’s suffering is mainly related to US nuclear testing in the desert that affected many Native Americans living around these sites that still suffer from radiation related illnesses.

  With little dialogue, Sluizer managed to draw out these three characters perfectly, although sometimes I had a hard time understanding the motivations of Buffy and Harry. River Phoenix’ s portrayal of Boy was absolutely magnificent,he was such a young charismatic actor.

  All in all it was a very memorable screening and as the credits rolled I felt goosebumps, knowing that both Sluizer and Phoenix are gone. Two greats whose work and spark is still so much present.