Oldukça sorunlu bir nişanlılık süreci ardından nişan atmış ve psikoloğunun tavsiyesi üzerine hikayesini sosyal medyada paylaşan kadının profilinden çıkamadım son birkaç gün. İlk başta dikkatimi çekmese de kadının manipüle edilmesi, zekasıyla oynanması, ben öyle demedim, şaka yaptım keh keh keh tavırları kısaca pasif, amiyane tabirle ailesine tasma ile bağlı erkek ve gün görmemiş cahil evebeyni artı akrabaları hikayesi bana o kadar tanıdık geldi ki. Üstünden çok zaman geçti, iyileştim, daha iyiyim zannetsem dahi geçmişte yaşananlar, yaşananlara sebep olan insanlara söverken buluyorum kendimi. İnsan bulaşık yıkarken, çamaşır asarken durduk here kendi kendine kavga eder mi? Üstelik yıllar sonra? Ediyor. Başkasının başına gelse unut artık derdim muhtemel ama hikayesini paylaşan kadın anlaşılmak istediği için ona seni anlıyorum, bunların hiç birini uydurmadın, yanlış anlamadın biliyorum dedim. Umarım bir nebze de olsa içi ferahlamıştır.
Geçmiş geçmiyor, gelecek gelmiyor çünkü bugünü değerlendiremiyorum. Ben biraz acımasızlaşmışım. İtiraf edeyim birinin fotoğrafını görünce Allah bilir ne b*klar yedi ya da ne b*klar yiyecek diye düşündüğüm için iyi biri de olsa bir türlü o olmuyor. Erkeklere karşı gard almış ve yabanileşmişim. Hatta öyle ki çoğu zaman karşımda olsalar bile yüzlerindeki güzellikleri görmek yerine kusur görüyorum. Hayır, peri padişahının kızı falan değilim ya da vs mankeni falan. Olsam yine bir parça kibir yapma hakkına sahip olurdum pek tabii. Dilerim bu yabani, bu hırçın tarafım nasibimdeki sevgi ile yumuşar, törpülenir ve evcilleşirim.
Twitter'dan bir bey gayet aklıselim konuşmaya çalıştı, insan evladı olsa dahi gardımı indirmedim. Bu sabah eski velilerimden birinin ortak tanıdık olduğu bir bey takip isteği atmış. Sildim. Yani bu deli gönül kime eriyecek bilmiyorum. Benden otel aşık çıkacağına da inanmıyorum ama Allah kerim. Böyle olunca kibirli deniyor, armudun sapı üzümün çöpü deniyor.
Allah'ın belası herif nasıl libido killer çıktıysa artık erkeklerin gözümde çöp kadar değeri yok.
