Öyle öğretisin başkalarına

bana kalsa 16 yaşımda dünyanın tüm sırrına vakıf olmuş gibi hissediyordum. O zamanlar o yaşlarda yapabileceğime inandığım şeyleri düşününce şu an bile şaşırıyorum. Başıma gelen olayları dünyanın en büyük felaketiymiş gibi hissederdim. Sanki bundan sonra hayat devam edemezmiş gibi. Yaşımı yaşarken o günleri geçirmiş kişilerin tavsiyelerine asla kulak asmam. Çünkü ben o yaşı o an yaşıyorum ve bu hisleri yaşamadan ilerideki dönüşeceğim kişi olamam. Yaşadıklarımızın gelip geçici şeyler olduğu söylendiğinde belki haklı olarak bizi teselli etmeye çalıştıklarını düşünebiliriz. Ama bu teselliler hiç bir zaman bana olduğumdan daha iyi hissettirmedi. Aksine sessizlik arzuladığım yegane şeydi. Yanımda oturarak benim sessizliğime ortak olunması her zaman daha iyi hissettirir. İnsanların birilerine tavsiye verme heveslerini anlamlandıramıyorum. Her hangi bir durumda sürekli söylenegelmiş şeyleri söyleme içgüdüsüyle yaptıkları aşikar. Ama buna katlanamıyorum. Tavsiyeyi istenilecek bir şey olarak düşünüyorum. Ve ihtiyacım olmadıkça duymaktan hoşlanmıyorum. Çünkü tavsiyeler deneyimlere dayanır. Ve aniden herhangi bir insanın hayat hikayesine tanıklık etmek veya ısrarcı tavsiylerine maruz kalmak rahatsız edici şeyler. O yaşlarımdan itibaren hep bu düşünceyle hareket ediyorum . Şu an da çok sıradışı hayaller kuruyor olabilirim ya da kendime herhangi bir konuda güçlü bir inancım olabilir. İleride bu düşüncelerime de şaşırabilirim elbette.

Yine de inatla bu düşüncelerimi ve inançlarımı kovalayacağım. Çünkü bu benim deneyimlediğim bir yaş , ilk defa yaşadığım bir hayat. Kimsenin düşüncelerinden etkilenmeden objektif bir şekilde değerlendirmek istediğim bir hayat.

Ama bi şekilde kanmışız

Herkes için biri olduğuna

Sonunda mutlu olunduğuna "

unutup sevişelim "