#bokmutluyuz

İnsanlığımı yitirirken

Davrandığından daha fazlasıydın. Buna inanmanı istedim hep. Hayatın boyunca sana söylenen şeyler bir kenarda dursun ve hiçbir şey ifade etmesin, sadece benim söylediklerim ve hissettiklerim bizi bir yere götürsün diye bekledim. Belki sonsuz bir maviliğe, belki geleceği belli olmayan bir ilkbahara. Hayal kırıklığı olmaman içindi bu kadar telaşım, bu çocuksu ısrarım.

Uzun zaman içimi huzursuz eden şeyler oldu. Benden uzaklaşmak istemen. Cesaretini yitirmen. Yanımda yürüyecek nedenleri bulamaman. Oysa ben ilk gördüğümde anladım. İlk gördüğümde biliyordum evim olduğunu ve yine biliyordum seni kaybettiğimde nefes almanın bu kadar zor olacağını. Evim sendin, yürümeye neden bulmak sendi, yaşamak sen.

Başkent adını haykırdı sevgilim. Varlığın bir gelecekti. Bize bir gelecek, yürümek için sonsuz bir maviliğe. Yine kışla sonbahar arasında gidip geliyorum, ruhuma yalanlar fısıldıyorum. Oysa sen elim kolum kadar barizsin, o kadar netsin. Gelmek ve gitmemek için bir haykırış. Ruhumdaki tenin. Uzun şiirler yazdım. Seni anlatmak için çok kelime aradım. Aradıkça kayboldum, kayboldukça aradım. Doğru kelimeyi bulamadım, hissettiğim şeyi anlatabilecek kelimem yoktu. Benim haznemde seni anlatabilecek kadar zengin bir sözcük olmadı. Varlığın nefes almaktı. Nefes alarak çoğalmak.

Kumral bir çocuğun yaz öyküsüydün sen. Bir aile düşüncesinin temeliydin, bir aileydin. Sevilen kadınların en güzeli ol istedim. Belki başka bir hayatta görüşürüz sevgilim. Belki yine gördüğüm en güzel kadın olursun. Belki yine seninle bir şiiri büyütürüm.

Varlığını gelecek yaptım. Gelecek her şeyin en güzeliydi varlığın. Seni kendime bir aile yaptım. Yürümeye nedenler buldum, belki bulmadım. Sana dokunmayı sığınacak bir liman yaptım. Yürüdüğüm her yolda daha fazlasını hissettim. Tek olmak zor gelecekti. Varlığını varlığım yaptım.

| Denemeler, Ersin Aytemiz