Crisistijd. We ontlopen het liever dan dat we het onder ogen zien, maar bieden niet juist gesloten deuren ons de mogelijkheid tot het geheimenis van de opstanding?Niet eenvoudig om hier objectief over na te denken. We willen graag geloven in mooie dingen en situaties. We willen graag God in ons positieve perspectief plaatsen. Maar we weten niet wie God in werkelijkheid is. Hij is meer dan wat we…

“Kans op dementie groter nabij drukke verkeersader” | Wetenschap

[ad_1] De onderzoekers volgden gedurende elf jaar bijna 2 miljoen mensen in de Canadese provincie Ontario. In die periode werden 243.611 gevallen van dementie vastgesteld. Het risico bleek het grootst bij de mensen die in de nabijheid van hoofdwegen leefden. In vergelijking met de mensen die minstens 300 meter van een verkeersader woonden, was het risico zeven procent groter binnen de 50 meter,…

Vliegtuigjes crashen nabij Dallas: twee doden

[ad_1] https://images0.persgroep.net/rcs/dPsqtF6cUV9FZtoo8XdWHadIzXk/diocontent/73979508/_crop/462/447/2625/1483/_fitwidth/642/?appId=f215d2ebdcdad4aa3dc78550c5970d02&quality=0.90&format=jpg [ad_2] Bron: http://www.demorgen.be/

Onvermijdelijk is het einde, want aan alles komt een eind. Soms wil je dat einde zo veel mogelijk uitstellen en je houdt jezelf voor dat er geen eind komt. In elk geval dat er voorlopig nog geen eind aan gaat komen. De beroemde ontkenningsfase. Hoe langer je in die fase zit des te onvermijdelijker is dat het einde ongewenst hard aan komt vliegen.

Op dit moment voel ik dat het einde er aan staat te komen, maar ik zit nog in een laatste stukje van de ontkenningsfase. Tegen beter weten in blijf ik hoop houden dat het nog niet zo ver is, maar het kan eigenlijk niet meer goed gaan. Het is tegenstribbelen tegen beter weten in. De laatste loopgraaf van de ontkenning. Nog even en je wordt overlopen door de harde werkelijkheid.