DOM NR 9 Narożny, wielorodzinny dom czynszowy
ulica Tramwajowa 4 (Dawna Uechtritzweg)
Emil Lange; projekt wnętrz: Emil Lange, Paul Heim, Eugen Weigt (zabudowa kuchni), Hilda Krebs (meble); projekt ogrodu: Erich Vergin
cztery po 45,5 m2, cztery po 62 m2
ulica Tramwajowa 6, 8, 10 (Dawna Uechtritzweg)
Ludwig Moshamer; projekt wnętrz: H. E. Fritsche (sekcja nr 11), Pohl Oels (sekcja 12); projekt ogrodu: Paul Hatt
ulica Tramwajowa 12, 14, 16 (Dawna Uechtritzweg)
Heinrich Lauterbach; projekt ogrodu: Paul Hatt
ulica Tramwajowa 18, 20 (Dawna Uechtritzweg)
Moritz Hadda; projekt wnętrz: Heinrich Tischler
ulica Tramwajowa 22, 24, 26 (Dawna Uechtritzweg)
Paul Häusler; projekt wnętrz: Paul Häusler
ulica Tramwajowa 28, 30 (Dawna Uechtritzweg)
Theodor Effenberger; projekt wnętrz: Paul Hatt
nr 21 - 148,86 m2, nr 22 - 94,2 m2
Dom nr 9 - Emil Lange przedstawił propozycję małych mieszkań w narożnym budynku przylegającym do szeregowego domu czynszowego. Wspólne schody obsługują cztery mieszkania na piętrze, co daje
40% oszczędność powierzchni przeznaczonej na komunikację. Mieszkania mniejsze, o powierzchni 45,5 m2, były przeznaczone na trzy łóżka, a mieszkania o powierzchni 62 m2 - na cztery łóżka. Zaletą tych małych mieszkań było takie rozplanowanie, które pozwoliło ograniczyć koszt instalacji dzięki usytuowaniu obok siebie kuchni i łazienki oraz oddzielenie hałasów domowych od sypialni. Zaproponowano trwałą zabudowę kuchni. Przesunięcie sekcji względem siebie zapewniło dobre narożne przewietrzanie mieszkań. Przewidziano położenie pomieszczeń dziennych na osi wschód-zachód, co umożliwiło dobre ich doświetlenie. Wprowadzono różnicę poziomu (pół piętra) między każdą parą mieszkań. Zaprojektowano wspólne pomieszczenia gospodarcze (na wózki dziecięce, rowery). Forma architektoniczna domu była niezwykle prosta, składała się z dwóch narożnie złączonych prostopadłościanów przykrytych płaskimi dachami.
Domy nr 10-22 - zespół szeregowych domów czynszowych prezentujących mieszkania o planie niezwykle prostym i ekonomicznym, o podobnej powierzchni, lecz odmiennym rozwiązaniu wnętrz. Były
to domy o minimalnej szerokości frontu (9 x 6 m i 2 x 7,2 m, z wyjątkiem sekcji narożnych). Na parterze znajdowała się część dzienna z kuchnią, połączona przez taras z ogrodem, na piętrze były sypialnie z łazienką. Jedynie sekcje narożne nr 21 i 22 zawierały mieszkania o większej powierzchni, w tym jedno z atelier. Wszyscy projektanci starali się uzyskać jak najbardziej funkcjonalne mieszkanie przy minimalnej powierzchni, a co za tym idzie - najmniejszym nakładem kosztów. Niemal dla wszystkich sekcji współczynnik wykorzystania powierzchni (stosunek kubatury do powierzchni zabudowanej) wynosił średnio 5,3, jedynie dla sekcji nr 22 był większy i wynosił 6,7. Zaproponowano wbudowane meble kuchenne, połączenie kuchni z pokojem dziennym przez otwór w ścianie, wbudowane szafy, duże przeszklenia otwierające się na ogród, przez co uzyskano wrażenie większej przestrzeni. Był to budynek o niesłychanie prostej formie architektonicznej, z płaskim dachem.
PRZEKSZTAŁCENIA W STOSUNKU DO PIERWOTNEGO PROJEKTU:
Drobne zmiany w elewacji i bryle: zmiany w stolarce okiennej, dobudowa wiatrołapów zewnętrznych w niektórych sekcjach, zabudowa tarasów od strony ogrodu w niektórych sekcjach, dobudowa piętra w sekcji nr 22
Tekst: Urbanik Jadwiga, 1929 WUWA 2009. Wrocławska wystawa Werkbundu, Wrocław: Muzeum Architektury we Wrocławiu, 2009
Fotografie: www.fotopolska.eu