Sobrang aga ko lang nagising ngayon kasi pumunta kami ni Mama sa DFA para mag-renew ng aming passport. Nag-mrt kami. Nung papunta pa lang kami, ineexpect ko na na sa pila palang sa pagkuha ng ticket, mahaba na yung pila. Pero pag-akyat namin, ang galing lang kasi walang nakapila kaya nakabili agad kami ng ticket.

Nung nasa platform na kami, tae ang dami lang tao kay aga-aga. Expected ko na yun. Pero ang di ko inexpect ay ang pagpila ng mga pasahero sa platform nang maayos. Sobrang ayos talaga as in. Perfect line pa yung pila. Sabi ko sa sarili ko dapat ganito ka-disiplinado mga tao sa Pilipinas.

Nung dumating na yung tren, nasira na yung pila kasi nagsisiksikan na. Muntik na akong di makasakay sa sobrang sikip. Pero dahil aggressive ako, tinulak ko yung ibang mga pasahero na ayaw pumunta sa gitnang part ng train (pakshet sila) para makapasok. Sakto naman yung pagpasok ko at nagclose agad yung tren.

Niyakap ko lang si Mama buong biyahe baka kasi maipit siya ng iba pang mga pasahero kahit nasa girls' section kami. Sa liit ba naman ng nanay ko, sino ba naman ang makakahalata dun? Joke. Pero yun nga ayoko lang na tinutulak-tulak siya kaya naka-guard arms ko sa kanya. Para akong jowa. Charaught. Pero infairness with MRT, kahit masikip talaga, malamig naman yung train dahil sa superaircon nila.

Nung nakapagpa-renew na kami nagMRT kami ulit. Tumawag kapatid ko at inutusan kaming pumunta sa Quezon City Science HS para i-confirm kung nakapasa talaga siya. So From Taft-North ang travel namin. Sakto naka-upo rin kami like yeah kaya like a boss yung pagtulog ko buong biyahe. Matagal ko na talagang pangarap ang makatulog sa tren buong biyahe. Hindi ko alam kung bakit.

Di ko naman first time ang sumakay sa MRT pero masaya lang ako sa experience kong ito dahil nga nakatulog ako. :)