#moja walka

Wie pan co to znaczy dojść do siebie? Niechże pan znów kroczy zdecydowanie w obranym kierunku, ale na końcu drogi niech sam pan na siebie czeka – pan we własnej, tej oczyszczonej z toksycznych wspomnień. Skoro pan się zamęcza rozpamiętywaniem, niechże pan sięgnie pamięcią nieco dalej, niech pan sobie przypomni siebie takiego, jakim pan był tuż przed poznaniem tej kobiety – pan się wtedy musiał czuć bardzo mocno, pan musiał wtedy wierzyć w siebie bardzo silnie: skoro i ona pana poczuła, w pana uwierzyła [...] Pan teraz zdaje się być tym jamnikiem, który goni się i ucieka przed sobą jednocześnie, za ogonem, wokół drzewa. Przed sobą można uciec, można wychodzić z siebie, żeby uciec: w szaleństwo albo w śmierć – tylko co to za wyjście? Ja bym wolał, żeby pan zamiast występować z s i e b i e, raczej znów zaczął występować w s w o i m i m i e n i u.

Wydaję mi się, że ty się dużo zastanawiasz. Powinieneś więcej czerpać z życia.

Jedyna rzecz, która się nie starzeje w twarzy, to oczy. Są tak samo przejrzyste w dniu, w którym się rodzimy, jak i w tym, w którym umieramy. Wprawdzie naczynka krwionośne potrafią pękać, a błony matowieć, ale tkwiące w nich światło nigdy się nie zmienia.

Kto się przejmuje polityką, gdy w jego wnętrzu goreją płomienie? Kto się przejmuje polityką, gdy płonie w nim żądza życia? Żądza tego, co żyje?

Radość, która mnie wypełniała, była tak gwałtowna i tak mocna, że nie dało się jej odróżnić od bólu.

Nostalgia jest bowiem nie tylko bezwstydna, lecz również zdradliwa. Co dwudziestokilkuletniemu człowiekowi przychodzi właściwie z tęsknoty za dzieciństwem? Za własną młodością? To przypomina chorobę.

Człowiek wie o czymś za mało i to coś nie istnieje, człowiek wie o czymś za dużo i to też nie istnieje. Pisanie jest wyciąganiem tego, co istnieje, z cienia tego, co wiemy. Właśnie o to chodzi w pisaniu. Nie o to, co się dzieje, nie o to, jakiego rodzaju akcje się tam rozgrywają, tylko o t a m samo w sobie. Tam, oto jest miejsce i cel pisania. Ale jak tam dotrzeć?