#samokontrola

sh

Waszego umysłu nie da się wsadzić w kaftan, zamknąć w żelaznej skrzyni, a następnie w wielkim sejfie, który zatrzaśnie się w pomieszczeniu bez okien, i wystawiwszy przed nim uzbrojonych strażników, załatwi się sprawę, mówiąc: „Nie dajcie mu wyjść ze skrzyni, a obsypię was złotem”. […] To nie może się udać. Rzecz jasna, to tylko przykład, bo każdy wie, że umysłu nie zamknie się w skrzyni, ale to przykład dobry i piękny. Mówi wam, że nie zdołacie powstrzymać myśli, nie nadacie umysłowi dowolnego kształtu ot tak. Musicie go za to ćwiczyć. Nie próbować wepchnąć do skrzyni, a udzielić lekcji, pouczyć, zapewnić własną przestrzeń do pracowania z sobą. Umysł jest wolny od wszystkiego, nietknięty splamieniami i negatywnościami.

Nie znasz mnie mamo, i nie poznasz

Samotność jest fajna, gdy chcesz być sama, a nie wtedy, gdy musisz.

Wie pan co to znaczy dojść do siebie? Niechże pan znów kroczy zdecydowanie w obranym kierunku, ale na końcu drogi niech sam pan na siebie czeka – pan we własnej, tej oczyszczonej z toksycznych wspomnień. Skoro pan się zamęcza rozpamiętywaniem, niechże pan sięgnie pamięcią nieco dalej, niech pan sobie przypomni siebie takiego, jakim pan był tuż przed poznaniem tej kobiety – pan się wtedy musiał czuć bardzo mocno, pan musiał wtedy wierzyć w siebie bardzo silnie: skoro i ona pana poczuła, w pana uwierzyła [...] Pan teraz zdaje się być tym jamnikiem, który goni się i ucieka przed sobą jednocześnie, za ogonem, wokół drzewa. Przed sobą można uciec, można wychodzić z siebie, żeby uciec: w szaleństwo albo w śmierć – tylko co to za wyjście? Ja bym wolał, żeby pan zamiast występować z s i e b i e, raczej znów zaczął występować w s w o i m i m i e n i u.

Robiłem dziwne rzeczy i wstydzę się ich trochę I mało co mnie cieszy, za dużo wiem o sobie