Ik voel me angstig omdat mijn gedachten overal zijn, behalve waar ik wil dat het is Proberen te lachen terwijl ik iets in mij voel breken Brandende oogleden, of vaak dat o zo starre strakke gezicht Het idee dat je niet meer kunt lachen Het idee dat je totaal geen emoties hebt Je voelt je handen shaken, de wereld begint om je heen te draaien Je woorden, je vraagt je af of het wel te begrijpen valt De angst om mensen aan te kijken Vragende blikken om je heen, dus staren naar je mobiel of naar de grond lijken de beste opties Je voelt je misselijk en hebt de neiging om het eruit te gooien, je kunt jezelf uitkotsen Brandend gezicht, verbrand in de zon, maar niet eens Ik voel me moe, maar vraag me af of slaap dat kan verhelpen. Ik schaam me ervoor, maar anderzijds mensen begrijpen het vaak toch niet En anders gun je ze niet het verdriet.
