#kijken

Over komische reflecties en pijnlijke waarheden Pieters’ Daglicht over Denkdingen Het is een wonderlijk ding, dat spiegelen. Niet de badkamer­spiegel, die je elke ochtend meedogenloos laat zien dat je haar vannacht een staatsgreep heeft gepleegd en je wallen met succes de macht hebben overgenomen. Nee, ik bedoel de spiegel die zich verstopt in de ogen van de ander. Daar sta je dan: vrolijk,…

23-01-2025

Wat je niet kent, zie je niet en dat geldt ook voor deze vergeten erotische film uit 1976 die een kunstwerk blijkt. Te bekijken op Netflix.

Een van de meest fascinerende aspecten van het leven vind ik dat wat je niet kent, je vaak ook niet ziet. Zelfs als je er naar kijkt, zie je het niet. Mensen die bijvoorbeeld geen vogelsoorten kennen, zien de meeste vogels niet. Goh, nooit opgevallen, zeggen ze dan 20 keer op verbaasde toon tijdens een wandeling. En dat geldt voor heel veel. Kunst, auto’s, emoties, stoeptegels. Ja, stoeptegels.…

De teller met bezoekers loopt vandaag aardig op! Heb jij ook eens een kijkje genomen op de website wat er zoal allemaal gemaakt wordt…….en gewoon te koop is?

Enkele dagen geleden, bekeek ik de eerste aflevering van een nieuwe Vlaamse serie die door wie het weten kan als heel wat bestempeld wordt. Toch probeerde een van de personages na een halfuur in te loggen op iemands laptop. Tevergeefs, dat spreekt voor zich. De tijd waarin personages tweemaal faalden om dan – na diep en snel nadenken – een derde maal succesvol in te loggen is voorbij. Ik neem er wel gif op in dat in een latere aflevering het personage via een of andere aanwijzing het wachtwoord te weten komt en de daaropvolgende digitale onthullingen hem of haar een hoop verklaren. Geheel niet toevallig zag ik de dag voordien de eerste aflevering van een Duitse serie waarin een van de personages na een halfuur probeerde in te loggen op iemands laptop. Tevergeefs, dat spreekt voor zich. Ik neem er wel gif op in dat, goed, u kent het riedeltje. In beide series waren er intriges, geheimen, seks in de eerste twintig minuten (gedurfd!), aanwijzingen dat niets is wat het lijkt en diep ongelukkige personages – allemaal zaken die we natuurlijk nog nooit mochten aanschouwen. De ene serie speelde zich af aan de kust, de andere in het bos. In een van de twee stonden de personages sip voor zich uit te staren in een Germaanse regenbui - niet gedeprimeerd door de regen, maar gedeprimeerd én in de regen. Hier word ik verondersteld mij drie seizoenen lang mee te ontspannen. Hoe dan?