Αυτό το κάτι. Ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, μια μικρή κίνηση. Ιδιαίτερα, όταν έρχεται στις πιο δύσκολες στιγμές σου, τότε που το φως των αστεριών έχει σβήσει μαζί με τις ελπίδες σου, όταν νιώθεις παγιδευμένος σε ένα λαβύρινθο και σε κυνηγάει το τέρας, ο εαυτός σου... Τότε ένα άτομο απλώς σου δανείζει λίγη φλόγα, καύσιμα για να ξανά προσπαθήσεις, να συνεχίζεις να παλεύεις. Μια θυσία που την κάνει χωρίς να ζητήσει αντάλλαγμα. Μόνο και μόνο να είσαι εσύ καλά. Ένα μήνυμα, μια ατάκα, μια κουβεντούλα, ασήμαντη, ένα γέλιο, ένα χαμόγελο. Κάτι να σου θυμίσει πως εξακολουθεί να υπάρχει ελπίδα ακόμα και όταν είναι έτοιμη να σβήσει από τους δυνατούς ανέμους. Γιατί εμείς οι άνθρωποι, έχουμε κάτι κοινό. Χρειαζόμαστε ανθρώπους. Ανθρώπους που να μας υπενθυμίζουνε πως πρέπει να προσέχουμε τους εαυτούς μας. Και αν δεν μπορούμε, θα μας προσέχουν αυτοί, μέχρι να μπορέσουμε. Να μπορέσουμε να ξανά αισθανθούμε την μυρωδιά της θάλασσας, το αλάτι, να ακούσουμε τους ήχους της φύσης, να νιώσουμε τις ακτίνες του ήλιου στο πρόσωπο μας, να αισθανθούμε ξανά ζωντανοί...















