Eğer bir kere kendi içini keşfetmişsen artık mümkün değil kaçamazsın.Kendi kendinden...Ben şansen kendim bunu yaşıyorum.Öyle şeffaf ki artık kendime olan söylemlerim,sorgulamalarım,şefkatim,ışığım...Her duyguyu yaşıyor ve kabul ederek devam ediyorum.Buna zaman zaman yaşadığım korku da dahil.Ya da şöyle söyleyeyim,dün gece rüyamda boynumdaki lenflerimde bir hatta iki kist hissetmemle,sabahtan beri boynumu kontrol etmem arasındaki müthiş korku ve gizli endişe...Neyseki rüyaydı ve geçmişti ama keşke rüya olsa dediğim sabah uyandığımda hala aynı gerçeğe uyandığım bir kanser geçirdiğimi düşününce korkmakta da haklıydım.Korkudan kaçmıyorum,elbette korkacağım ve bu çok normal ama şimdi her şey yolunda iken kendimi korkuya ya da gereksiz endişeye teslim edemem.Bu şimdiye ve kendime haksızlık olur.
Ah bir de sanırım sevgili psikoloğumla tekrar görüşme zamanımız geldi...En son psikolojik bağımsızlığımı ilan edip devam etmeme kararı almıştım fakat aradan geçen 6 ayda hala kendimi ona anlatırken buluyorum.Çok fazla şey biriktirdim çok fazla şey değişti.İlk seans oldukça dolu geçecek ki zamanında susarak geçirdiğim seansları hatırlıyorum.Konuşmaya ne kadar geç ve zor başladığımı...Sonra tüm ruhumla karşısında çırılçıplak kalışımı.O zamana kadar kendime bile hiç o kadar şeffaf olamadığımı.Sonrası zaten ağır şartlarda yaşanan bir kıştan,bahara geçiş gibi çiçekli yeşil🌱