#markus miessen

Lecture - Markus Miessen: The Nightmare of Participation from Urban States on Vimeo.

Presented by Urban States (urbanstates.org), this lecture was given on Wednesday, August 31, 2011 at the University of Southern California School of Architecture.

Domeniek Ruyters:

Kun je uitleggen wat crossbench praxis precies is?

Markus Miessen:

‘Crossbench praxis is de theorie waar ik aan werk. Ik ben een specifieke rol aan het uitdenken voor een onafhankelijk, actief optredend individu zonder politiek mandaat, die autonoom blijft in wat hij denkt, voorstelt en doet. Die rol houdt in dat je binnen een gegeven situatie niet bij een bepaalde partij of groep belanghebbenden hoort en je daar ook niet mee lieert, maar vrijelijk kunt handelen zonder je te hoeven storen aan een voorgeschreven reeks protocollen of een vooraf overeengekomen regeling. Decrossbencher, zoals de onafhankelijke politicus in het uitgesproken conservatieve Britse Hogerhuis wordt genoemd, zal, zeker ook in de context van de huidige cultuurcrisis in Nederland, een steeds belangrijker rol gaan spelen. Ik licht deze rol uit z’n conservatieve context en gebruik (of misbruik) hem als vergelijkingsmateriaal om tot een bepaalde vorm van actie, oftewel een praktijk te komen op grond van alternatieve en autonome politieke parameters.’

Domeniek Ruyters:

Wat zijn de voordelen van crossbench praxis, vergeleken met een minder gepolariseerde debatvoering als het poldermodel of de Derde Weg?

Markus Miessen:

‘Crossbench praxis wil een nieuw debat opstarten, niet in de vorm van een theorie, maar als een nieuwe vorm van politiek bedrijven. Ik zou zelf nooit van “voordelen” spreken, want ik probeer geen nieuw soort koelkast of flatscreen-tv te verkopen, maar ik durf wel te stellen dat het een alternatieve manier biedt om de broodnodige, felle discussies los te maken tussen mensen die zich nu nog verplicht zien telkens weer een consensus te bereiken. Een Nederlandse vriend vertelde me over een gezegde bij jullie, zoiets van: “Je moet je kop niet boven het maaiveld uitsteken, anders wordt het afgehakt.” Dat spreekt toch boekdelen, lijkt me.’

... ...

fillip - a Vancouver based publication of art, culture and ideas draws an amazing portrait of the Winter School Middle East in Kuwait 2011.  Within that the hidden pathways of the dewaniya  - a concept, derived from the tribal system - the indigenous way of decision making in Kuwait are elaborately discussed by Marcus Miessen, architect and writer from Berlin and founder of the Winter School Middle East and others.  The article gives an amazing insight view into "secrets of  1001 nights" the West tried to superstruct by force and failed utterly - ignoring the collective memory of the place and that way eradicating something essential in these societies - the spirits of the place and the secret ways of decision making deeply rooted in the minds of locals - residents - people. The dewaniya as the Kuwaiti system described here and the many sensitive Western approaches towards integrating that into procedures more or less shaping the process rather then the program of the Winter School itself has many brothers and sisters everywhere - especially in the region - the Middle East with its mostly nomadic tribal societies, living in  - migrating between and - cultivating the oases of the archetype of classical desert landscapes  - according to Christian Norberg Schulz phenomenology of the Genius Loci. As former nomads also urbanize and get exposed to "Cityness" this also shows, how elaborate and refined communication systems like the dewaniya  as well need to be evaluated and to be adapted to new challenges. Thus - the Winter School Middle East 2011 seems to set up an amazing approach towards defining living spaces as fields of intercultural communication for the region - and for Kuwait. Something similar should be set up and elaborated regarding the Pashtunwali and the interaction with other tribal systems in Afghanistan and the FATA in Pakistan. Architectural Space therein serves one more time as an agent - monitoring interactions and movements between the Pashtun tribes along the Durand Line as much as in Afghanistan's heartland - the Hazarajat. It's a culturally more sensitive approach towards community building and pacifying the region than what happened under leadership of the military-industrial complex and was part of the shipwrecking of our economies.