#mamarina

I've been thinking about what Marina's mom would look like, I imagine they have the same hair color

no one will ever understand someone unless they will have the same fate. did someone care to wonder what kind of life a half blind-half deaf person would have? we all know you will not entirely appreciate something if you do not see it, hear it, smell it, touch it, and taste it. You see world's half beauty but never its colors. You hear nature's song but never its lyrics.. you're awake but you are still dreaming..

An unplanned photowalk with our dearest friend. Being a mother for 4 months baby is priceless. You will feel very tired but once she gave you one smile, one glimpse from your child.. ahhh.. you never need to go to spa to get yourself relaxed.

I really admire every person I follow here on tumblr. Yung blog na ma pagibig, ma pa-drama at kwela. I really appreciate it all. Wow nalang talaga ang nasasabi ko sa sarili ko while back reading on your blogs. Hoping that I could be like you but I'm so good at being a silent reader, hehehe *u* . Pero isa lang talaga, lahat awesome yung tipong worth it ang pagfollow sa inyo ng followers ninyo. <3 Just letting you know that you're someone's happy thought. Please remember that whenever you feel sad.

Wala tayong karapatang manghusga ng tao lalo na kung di naman natin tlaga kilala. Di din naman porket kilala mo eh huhusgahan mo na rin. Mas okay ung pachill chill lang. Tamang padown to earth at konting bigay ng concern kahit gigil na gigil ka na. Di nga daw maganda sa buhay ung laging may galit. Ika nga di mo yan ikakaunland. Pero minsan nakakainis na rin sa sobra mong bait ung mga nangaapi pa sayo ang umaasenso. (True story here) pero dahil bawal manghusga nakamamatay, manahimik ka nalang. Kung masama siya, edi masama. Kung mabait edi good. Basta maayos lang parati ang pakikitungo mo sa lahat ng tao, okay na okay na un. Ipagdasal mo nalang Kay lord yang mga nangaapi sau, hehehe. Ako nga eh, na buhay ako sa galit noon. Nag malaki ako na kaya ko lahat, tama ang desisyon ko pero sa bandang huli talagang swerte ko pa rin kasi hindi pa rin ako pinabayaan ni Lord dahil binalik niya sa akin si mama. Di naman ako nagsisisi sa mga naging desisyon ko eh andyan na yan eh, mababago pa ba? Sinubukan ko maging masaya, yung tipong kahit sobrang laki na ng problema di q nlng muna iniisip kasi sasakit lng ulo ko parati. Aun naman, nakakasurvive pa rin. Ang importante kasama ko lahat ng mahal ko. Yun lang, masayang-masaya na ako.

kaya promise ko sa sarili ko na never nang sasagi sa isip ko un at tuwing maiistress ako, iisipin ko nalang ang anak ko. *u*

ikaw baby ko ang pinaka magandang blessing na dumating sa amin ni dada. sana lumaki ka ng maayos, mabait at may takot sa diyos. mahal na mahal ka namin baby ko :)