Yolda yürürken,müzik dinlerken,yemek yerken,uykuya dalarken. Hep düşündüğüm bir şey var. "Sevse gider miydi?" Hani aşk her şeyle başa çıkabilirdi diyorum kendime. Hani aşık insan vazgeçmezdi. Sonra diyorum ki belki anlatamadığı bir şeyler vardı ya da benim anlayamadığım. Neydi ki benim anlamadığım? "Seni seviyorum ama ayrılalım." Bu cümlenin neresindeydi mantık? Ben neresine anlam veremiyordum? Aşkta mantık var mıydı mesela? Aşk neydi? Aşk iki insanın birbirine dokunması mıydı? Aşk mesafelere karşı koyamaz mıydı? İki insan birbirinin kalbine kilometrelerce uzaktan dokunabildiyse eğer. Sırf bunun için bile sabretmeyi hak etmez miydi? Hak etmedi. Sabretmeyi, beklemeyi, bir şeyleri görmezden gelmeyi hak etmedi. Ne yapalım oturup ağlayalım mı? Ağlamayalım. Sıkalım kendimizi. Tırnaklarımız avuç içlerimize geçsin. Boğazımızda düğüm düğüm olsun hıçkırıklar. İçimiz deniz olsun. Sonra aşk içimizde boğulsun. Nefes alamasın. İçimizde aşka yer kalmasın. Geçsin gitsin böyle hayatımızdan. Geri gelmesin . Bütün umut dalları kırılsın. Öpse de geçmesin Sürekli uyumak istiyorum artık. Düşünmekten öyle çok yoruldum ki. Boş boş bakıyorum her şeye. Yani olsa da olur olmasa da. Bıktım artık. Vazgeçtim. Savaştığım her şeyden. Yarım bıraktım. Nolursa olsun. Zaten hep öyle olmuyor mu? Ne için çabalarsak çabalayalım hayat bildiğini okumuyor mu? Okuyor. Ve sanırım hayat beni sevmiyor. Çünkü sevse böyle mi olurdu her şey? Bütün inandıklarımı alır mıydı elimden? Almazdı. Biraz olsun ayakta kalabilmem için bir umut koymaz mıydı kalbime? Dizlerimin bağı çözülüyor artık. Artık nefes alamıyorum. Boğuluyorum. Düşüyorum, elimden tutmuyor kimse. Başka türlü ölmek bu. Başka türkü solmak senin bahçende. Hani gitmezdin? Hani etle tırnaktık biz. Nerdesin şimdi? Niye yoksun? Onca yaşanmışlığı içi boş bir hoşçakala sığdırabildin mi sahiden? İnanmam. İnanamam. 14.mart.2016.ankara beş sıfır beş
