#ligne10

Dziesiątka, patrz jej na ręce i miej się na baczności!

Nawet nie jestem wstanie sobie przypomnieć wszystkich sytuacji, w których wystrychnęła mnie na dudka. Dlaczego? Dlatego , że w pewnym momencie, na planie tej linii pojawia się pewnego rodzaju pętelka, w związku z tym, niektóre stacje funkcjonują tylko w kierunku Boulogne, ale nie łudź się, że wysiądziesz na którejś z nich jadąc w kierunku przeciwnym. Zrozumieliście coś? Ach, zupełnie mnie to nie dziwi, bo ja też do dzisiaj zupełnie nic tu nie rozumiem. Co więc doradzam? Doradzam sobie tę linię skrócić i dla bezpieczeństwa oraz własnego komfortu obciąć całą tą diabelską pętlę. Sinon dziesiątka jest bardzo poczciwa. La Motte-Piquet-Grenelle i Ségur to klasyczna siódma dzielnica. Do magicznego trójkąta mocy brakuje tylko, wspomnianej już stacji Cambronne (ligne 6). Potem z kolei Duroc i Vaneau, siostry Montparnasse z przepiękną zieloną pelouse (murawą) dookoła. Aż w końcu upragnione Sèvres-Babylone, ze swoim nowym dzieckiem Bon Marché. Bon Marché to ekskluzywne centrum handlowe składające się z dwóch części, ubraniowej i uwaga JEDZENIOWEJ, w której znajdziecie absolutnie każdy produkt absolutnie każdej kuchni w absolutnie każdym rozmiarze, kolorze gradiencie kącie. Idźcie tam , mówię Wam! Bo na Diora to rozumiem, że stać nie każdego, ale przecież jakiś fancy dżem to też déjà pas mal, no nie?

To także przy Sèvres-Babylone znajduje się największy butik Hermesa, który większość odwiedza jak ekspozycję współczesnej architektury wnętrz, Wy też

Dwunastka, zawróci Ci w głowie

Dwunastka ma kilka oblicz i bardzo wiele gęsto rozmieszczonych przystanków. Obserwując ją od zachodniej strony, zaczyna niezbyt obiecująco, Porte de la Chapelle (nie, tam nigdy nie jedźcie, diabeł sprzedaje tam bilety na pisane przez siebie spektakle). Ale zaraz później dwunastka, córka marnotrawna, odbija się od dna i akompaniuje dwójce. W ten sposób dwójka obsługuje dół Montmartre, a dwunastka górę, nieprawdopodobnie malowniczą hashtag Paris sto procent jest tam prze-pię-knie (Lamarck- Caulaincourt, Abbesses). Na stacji Abbesse trzeba uważać, zwykle działają tu windy, które wywożą z podziemi na szczyt Montmartre, ale zdarza się, że windy są “en panne” i wtedy radzę wykręcić po Ewę Chodakowską. Jeżeli więc macie w planie odwiedzić Abbesse, nie zapomnijcie wpakować do toreb stroju gimnastycznego. I Ewy.  Inaczej nie. Po prostu nie.  

Boulangerie, Abbesse

Abbesse

rue Gabrielle, Lamarck 

No więc tak. Dwunastka i jej pierwsze oblicze to bez dwóch zdań Montmartre. A co potem?

Potem z górki na pazurki przez Pigalle do centrum (Saint-Lazare, Madeleine, Concorde) przez Sekwanę, na drugą stronę, wartą obejrzenia swoją drogą (Assemblée Nationale, Solférino, Rue de Bac). Nie tylko ze względu na obecne tam Musée d’Orsay, ale głównie z powodu panującej tam eleganckiej, ale równocześnie bardzo spokojnej i wyluzowanej atmosfery (rue de l’Université). 

Musée d’Orsay

Pont des Arts

Pomijając już wszystkie te wspomniane miejsca, w które zawiezie Was dwunastka, należy dodać, że sama podróż nią jest bardzo przyjemna. Dwunastka nigdy nie jest zatłoczona, podróżują nią fajni , ciekawi, interesujący ludzie. Ja osobiście często gram tutaj w moją ulubioną grę, Romans w metrze, w której chodzi o to, by wypatrzeć sobie jedną osobę i podczas podróży zakochać się w niej do granic możliwości, potem okropnie wzruszyć, gdy wysiądzie, a potem samemu wysiąść i o wszystkim natychmiast zapomnieć. Także Jedz, Podróżuj dwunastką i Kochaj.

Trzynastka 

Nawet nie wiem, jak by ją tu przezwać. Wiąże mnie z nią bowiem relacja arcytoksyczna. Codziennie wracamy razem do domu, więc kurcze dobra jest, nie powiem, dobra jest, bo ... jest. A poza tym trzeba jej przyznać, że odwiedza bardzo przydatne miejsca. Place de Clichy, Saint-Lazare, by przesiąść się w ukochaną dwunastkę, Miromesnil,by przesiąść się w dziewiątkę, Champs Elysées Clemenceau,  żeby przesiąść się w jedynkę, albo w ogóle się nie przesiąść tylko zostać tam, au soleil czy sous la pluie, Invalides, żeby wsiąść w w fioletową ósemkę i pozwiedzać czarującą królewnę dzielnicę siódmą, a może Saint-François- Xavier i la pelouse, o jednym z najpiękniejszych widoków, tym na Hotel des Invalides, wieczorami podświetlony jak kula parzącego słońca (Avenue de Bréteuil). Nadal Wam mało? No to czekajcie na to! Jedną stację za Montparnasse- Bienvenue znajduje się bretońska ciotka Gaité, która zaprosi Was na najlepsze naleśniki i najbardziej wykwintny, pity w filiżankach do herbaty, ciemny, bretoński cydr. 

Widzicie więc, że trzynastka jest poczciwa. Nie da się jednak ukryć, że funduje też mnóstwo nieprzyjemnych doświadczeń. Nie ma takiej godziny, przynajmniej nie w mojej czasoprzestrzeni, żeby nie była doładowana maksipaką ludu. No i jeszcze żeby to był lud elegancja francja. Nie. W okresie letnim nie pozostaje nic innego jak wąchać szalik, którego się nie ma, bo jest okres letni. Bądź nie oddychać w ogóle. Kolejnym problemem tej linii jest to, że po stacji La Fourche, rozgałęzia się ona proponując dwa kierunki. W związku z tym, metro jeździ na przemian, raz w kierunku Saint Denis, raz w kierunku Asnières. Tak, już trochę mnie znacie i wiecie, że mój pociąg to zawsze raczej ten, który przyjedzie później. Mam więc czas, że przebrać się w kostium kąpielowy, a zdjętymi ubraniami owinąć sobie wrażliwą na nieprzyjemne zapachy głowę.

dzień jak codzień na stacji Saint-Lazara, linia 13