#letersi

"Lulja lulëzoi dhe u vyshk. Dielli lindi dhe perëndoi. Dashuria erdhi dhe shkoi."

Dostojevski i shkroi te dashures se tij Marijes ku i thoshte:"Ne rrugen ku jeton ti, jetojne nente gra me te bukura se ti, shtate te tjera me te gjata se ti dhe nente me te shkurtra se ti. Eshte edhe nje tjeter qe me dashuron me shume sesa me dashuron ti.

Ne pune eshte nje grua qe me buzeqesh gjithmone, nje tjeter me nxit te bisedoj me te, nderkohe qe kamarierja ma embelson çajin me mjalt ne vend te sheqerit. E megjithate, une te dua vetem ty."

Pasi u martuan, Maria manifestoi nje perkushtim te rralle ndaj te shoqit, duke duruar semundjen e tij, varferine, udhetimet dhe mungesat.

Teksa dergjej ne shtrat, Dostojevski i peshperiti ne vesh:"Nuk te kam tradhetuar as edhe me mendime."(huazim nga prof.Elmaz Fida)

P.s

Deri n'dekë besnik ke s'thohet

Ishte n'Tule 'j padisha,

Diq e dashta mbas do kohet

E 'j got' arit shej i la.

Sa at gotë arit gja nuk dote

E gjithmonë me tene piu;

Por ka 'j lot për faqe i shkote

Gjithsaherë pite fatziu.

Kur pau vedin tuj mbarue

Njeh qytetet, e gjithçka

Trashgimtarit ia la shkrue,

Por putirin nuk ia la.

N'deje t'i'parve, n'buzë të dedit

Gjith', parsinë n'nji gost' i thrret;

Ulet n'gost e ka rreth vedit

Mbledhun bashkë parsin' e vet.

E t'ksaj t'kandshmes jetë dëshirin

Piu ma t'mbramin e lumnoi

Pijsi plak, mandej putirin

Ndër valë t'detit e flakroi.

Tuj e zhyt' e pau n'fund t'zallit

Tuj këcye, nalt tuj hupë me turr;

E n'at' ças i ranë prej ballit

Fikun syt' e s'piu ma kurr.

Gëte

"Unë jam mjeshtër i të folurit në heshtje. Gjatë gjithë jetës sime kam folur në heshtje dhe kam jetuar nëpër tragjedi të tëra në heshtje."

Në një tavernë atje në Romë

Më hodhi era tek një prift,

E donte prifti Ciceronë,

E pinte verën latinisht.

Dhe duke ngrënë e duke pirë

Më tha mos isha katolik,

Por ndodhi prift vërtet i mirë,

Ndaj s’desha të isha unë i lig.

Ia ktheva butë e qetë-qetë:

Kjo vera qenka si balsam,

Këtë e duan gjithë fetë,

E do dhe ndonjë mysliman.

I kam të parët katolike,

I kam të dytët bektashinj,

Dhe unë i treti asnjë çikë,

S’besoj në shpirtra dhe qirinj,

Se m’u mërziten gjysherit shumë,

Që fetë i kthenin mot për mot,

Ndaj hoqa dorë i shkreti unë,

Nga çdo besim e nga çdo Zot…

Po prifti foli tepër vonë

Dhe ndofta tepër rastësisht,

Si recitoi pak Ciceronë,

Si mërmëriti latinisht.

Në sytë i feksi një shkëndije,

Iu drodh dhe gjer në fund iu fik

Dhe qeshi çilter si fëmijë:

“Gjynah që s’qenke katolik”!

Me sy kerkova tinëz derën,

Kur prifti thirri: “Mos, or mik!…

Megjithatë ta pijme verën,

Në verë qenke katolik!”

Harroi një çast për Cicerone,

Harroi të tjerat, sigurisht…

I madhi prift me Dritëronë

E pinin verën latinisht…

Dritero Agolli