#migjeni

well, relatively new. not new at all actually. its almost a century old, but its new to the marxist international landscape of literature.

Today i want to talk to you guys about an Albanian poet called “Migjeni” you’d pronounce his name as Meejany

Më plak mërzitja

që vetmia më sjell;

përbuzja, urrejtja

të gjith sendet m’i mbështjell

që kam shumë anmiq

të liq

në këto sende pa shpirt.

Nuk flasin.

As sy s’kanë.

Po mue më bahet

se aty janë

vetëm që të më plasin

zemrën.

Së paku, të më shajnë:

I mallkuem!

Së paku, të anë tallin:

I uruem!

Së paku, të më këndojnë:

– I yni zot!

Ose të më thonë:

– Jeton kot!

Të flasin, të flasin se fjalë due

në kët vetmi me ndigjue.

Ose të më tregojnë historinë

e tyne, autobiografinë:

ndoshta ty do gjej gjasim

me jeten teme pa tingllim

që në vetmi po e kaloj –

dhe s’po dij a rroj e s’rroj.

Sendet heshtin. – sa të pamëshirë!

Më bajnë dhe mue të hesht me pahirë,

pse gojë s’kanë

dhe nuk flasin,

aty janë

vetëm të më plasin

zemrën teme që po vuen

dhe në mërzi vetveten truen.

Dy buzë të kuqe, dy dëshira të flakta, që afshin ma thithën, gëzimin ma fikën, si fantazma hikën ndër do bota të larta...

Dy buzë si tëpërgjakta, dy dëshira të flakta, që afshin ma thithën në buzë kur mu njitën andjet m'i trazuen, zemrën ma tërbuen, trurin ma helmuen e në fund u mërguen...

Dy buzë të kuqe, bukuri fatale, të një gruaje stërzane një pjesë zemre më nxorne, një pranverë të tanë më morne dhe gëzimin ma vodhne...

Ato dy buzë të kuqe dhe dy lote të mija qenë shenja të dhimbjes, kur më vrau bukuria, kur më zu dashunia e më dogji rinia.

Një natë pa gjumë, – Migjeni

Millosh Gjergj Nikolla.

Pak dritë! Pak dritë! Pak dritë, o shok, o vlla. Të lutem, pak dritë në kët natë kur shpirti vuen, kur të dhemb e s’di ç’të dhemb, e syni gjum nuk ka,

Të lutem, pak dritë në kët natë kur shpirti vuen, urren nuk din ç’urren, don e s’din se ç’don.

Pak dritë! O burrë! O hero’ ngado që të jesh. ….Burrë që shk, atrron edhe që ndërton sërish!Pak dritë vetëm, të lutem, mshirë…

Kanga që s’kuptohet – Migjeni

Poezi nga Migjeni

Melodisë kombëtare U vodh kanga nga zemra e kombit, shpërtheu në vaj të dikuem mj, erimit,

këndoi ujen e së bijës, këndoi ujen e të birit, qau jetën e thyeme nga rrufe e fatit, i mbyti në lotë shpirtënt që ndjejnë dhi, mbë për të ngratit.

Kangë a vaj? Çëje? Thuejma, zemër kombi! Zemër që ke vuejtun, që ende po vuen… Kangë a vaj? Çë je? Çë në ty po vluen?

Mall, kimi ndaj…

të zez si jeta e saj..