Pártenseme os órganos en mil lembranzas
cando recordo.
Cando volves aparecer –como se aínda estiveses– moi dentro de min propulsando o sangue descompasado.
Clara Vidal, en Linguaxes dixitais, páxina 42




#iwtv#interview with the vampire#jacob anderson#sam reid#amc tvl
seen from Brazil
seen from China
seen from United States
seen from Germany
seen from Poland
seen from United States
seen from Hong Kong SAR China
seen from Romania
seen from China
seen from China

seen from United States

seen from United States
seen from China

seen from Malaysia
seen from United States

seen from Australia
seen from China
seen from United States

seen from Austria
seen from Austria
Pártenseme os órganos en mil lembranzas
cando recordo.
Cando volves aparecer –como se aínda estiveses– moi dentro de min propulsando o sangue descompasado.
Clara Vidal, en Linguaxes dixitais, páxina 42

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Morriña #galiciacalidade #memories #recuerdos #lembranza #faro #lighthouse # (en Faro Touriñán) https://www.instagram.com/p/Cc9AlAtqR0d/?igshid=NGJjMDIxMWI=
Fun tanto tempo esta da foto (todo o que a foto conta) que me custa recoñecerme na que son agora. Hai momentos nos que sinto por ela a nostalxia que deixan os mortos que amamos.
Ves tal vez
Su música calma mi alma...
PD.- ¿Cómo se comparten... #okno, espera ya capté!

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Lembranza - Elexía do bon irlandés
Lembranza – Elexía do bon irlandés
A tempestade brúa encol da illa verde. As árvores mais outivas, as mais lanzaes andan a caeren apouvigadas pol-o furacán. Da terra veciña, da illa soberba e borreante –estaño e carbón– saien, cal d’um Olimpo n-ela afincado, labaradas súpetas qu’en sí levan a morte. E un tras outro, os escolleitos, os esgrevios, son deitados por un sopro que, enxoitando, mata.
Chan doado pr’ó medrare xúrdio das…
View On WordPress
Obviedades con delay
Tu música me sigue calmando y, a veces, hasta me saca una sonrisa. Como esa noche en la que me reí sin parar y me quedé callada hasta la última célula cuando cantaste esa canción que sabés cuál es. Debería haber funcionado. Habría sido encantador.
ficción
estoy en la agencia, con toda mi lista de tareas ya cumplida. entro a discapacitadosemocionales.com y leo / veo las cosas de @ZaboDice. me acuerdo de que cuando recién recién había terminado el secundario. hacía un taller de literatura tremendo en paternal, con un escritor merquero, alcohólico, misógino, pero que escribía como los dioses escribirían si fueran reales.
me acuerdo de mí tomando vino en una mesa muy grande llena de escritorxs wanna be que me llevaban, por lo menos, diez años. de un un puto closetero del sur que era redactor publicitario. del que era mi novio en ese momento y me aguantó y me hundió mucho más en ese mundo tremendo de la literatura -casi-no-ficción. de las noches en las que nos volvíamos caminando, hablando de cheever, chejov, castillo, lamborghini, copi.
de leer la edad la razón de sartre y soñar con escribir esa novela, pero en el siglo xxi en buenos aires. en pensar en los monólogos internos no como una voz en off, si no como un coro griego, como los usaba shakespeare.
eso, me acuerdo de que me había inscripto en letras para aprender a leer y, quizá, entonces, a escribir. y escribía todo el tiempo. siempre tenía en la cabeza una ficción, una postal aunque sea que necesitaba escribir como si necesitara tomar merca. era eso, escribir era mi adicción. juntaba decenas de cuadernos de la papelera palermo escritos con biromes bic, con poemas o algo así sobre toda la cantidad enorme de desamores que se sucedían uno tras otro, odios al sistema, al tiempo estandarizado. adolescencia post cromañón se llamaba el juego.
y un día, no se bien cuándo, supongo que cuando terminó el duelo loco del verano 2004-2005, finalmente, dejé de escribir por adicción. empecé a escribir cada vez menos. y ahora es un hábito casi ajeno. escribir ficción me parece rarísimo. creo que el año que viene, se impone que vuelva a un taller de escritura. pero sin un misógino a la cabeza.