#leesdit

Hoofdstuk 1: Zoete zondes

Iedereen vandaag de dag heeft al snel zijn oordeel klaarliggen. De meesten hebben slechts één minuut nodig om dit oordeel te vellen. Dit kan zijn door je afkomst, status, of zoals bij mij, mijn beroep. Eén minuut, zestig seconden. 57…58…59… Oordeel geveld.

Absurd vind ik zelf, want ieder mens is tenslotte uniek. Een eigen wezen met een geweten, een doel, en vooral een ziel. Degene die achter mijn beroep zijn gekomen dankzij deze of gene hebben vaak geprobeerd om op mijn ziel te trappen met de woorden die ze in hun mond namen.

Zo hebben ze me alle scheldwoorden die ze konden verzinnen al minstens een keer naar mijn kop gesmeten. Dit heeft ook voordelen, want door de jaren heen heb ik daardoor al een stevige muur om mijn hart kunnen bouwen. Een paar van deze scheldwoorden waren ‘Slet, hoer, egoïst.’ Sommige waren ook zeer creatief en al waardeer ik alle vormen van creativiteit hun oordeel kwam niet minder hard aan.

Ze vertelden mij dat ik zondes bega, dat ik misbruik maak van mensen, dat ik geen eigenwaarde heb en ze vroegen me zelfs of ik geen beter werk kon vinden. Maar als dit leven telt als een van de zoveel zondes die god ons verbiedt, vind ik dit wel een hele zoete zonde.

Het dorp van een miljoen spoken Hoofdstuk 12: Terug bij normaal Uren tikken voorbij en ik kan mijn rust niet vinden. Buikpijn, stomme soep.

Ik woel en draai gedurende uren, de duisternis valt over de stad en mist sijpelt binnen. De katten sissen ernaar en rennen weg. Honden trekken hun baasjes haastig voort en de zwervers op straat trekken hun deken stevig over zich heen.

Voetstappen galmen door een nauwe straat tot het word weggevaagd door smeekbedes... een ijzige schreeuw volgt er kort na.

Ik sta op en kijk uit het raam. Ik staar naar de mist en zie lantaarns zweven door de straat.

Ik sluit snel mijn gordijnen en schud mijn hoofd. Ik moet slapen.... Dingen verbeelden is een van de seinen van een slaapgebrek denk ik te herinneren.