#evenontspannen

Het dorp van een miljoen spoken Hoofdstuk 12: Terug bij normaal Uren tikken voorbij en ik kan mijn rust niet vinden. Buikpijn, stomme soep.

Ik woel en draai gedurende uren, de duisternis valt over de stad en mist sijpelt binnen. De katten sissen ernaar en rennen weg. Honden trekken hun baasjes haastig voort en de zwervers op straat trekken hun deken stevig over zich heen.

Voetstappen galmen door een nauwe straat tot het word weggevaagd door smeekbedes... een ijzige schreeuw volgt er kort na.

Ik sta op en kijk uit het raam. Ik staar naar de mist en zie lantaarns zweven door de straat.

Ik sluit snel mijn gordijnen en schud mijn hoofd. Ik moet slapen.... Dingen verbeelden is een van de seinen van een slaapgebrek denk ik te herinneren.