#leefjedroom

betaalbaar wonen Als Tienenaar zie ik van dichtbij hoe de wooncrisis mensen treft. Het verhaal van Lisa – een jonge vrouw die na jaren dakloosheid eindelijk een appartement vond, maar bijna al haar inkomen kwijt is aan huur – is geen uitzondering. Ook hier in Tienen hoor ik dezelfde verhalen: gezinnen die moeten kiezen tussen huur betalen of besparen op gezondheidszorg, energie en zelfs sociale…

Don’t Cry For Me Argentina🎙️ Introductie Welkom op mijn blog! Ik ben Theo Herbots, gepassioneerd blogger, geprezen fotograaf en een onvervalste muziekliefhebber — recht uit het hart van Tienen. Hier neem ik je mee op een reis door mijn lens, mijn pen en mijn platenkast. Of het nu gaat om een pakkend verhaal, een sfeervolle fotoreportage of een muzikale ontdekkingstocht: alles wat je hier leest,…

Dit is rechtszaak nummer 84C01-0783-PD-20569, in de zaak van Jeroen Appel, zei de rechter met het rare kapsel, terwijl iedereen in de zaal hem stil aankeek. Hij ging verder: Aanwezig in de rechtszaal zijn de beklaagde, zijn advocaat, de officier van justitie en de reclassering ambtenaar. Beloven de getuigen en jury de waarheid en alleen de waarheid te vertellen. Een luid geschreeuw van een grote groep mensen wordt onderbroken door mijn advocaat die zacht tegen mij fluistert; Jeroen, je hoeft je geen zorgen te maken om de straf hoor, kattie is in het bakkie. Mijn eerste gedachte daarover was dat dat niet is hoe dat gezegde gaat maar ik negeerde dat feit en antwoordde hem dat hij dat al voor de zoveelste keer heeft gezegd en ik er nu echt genoeg van begon te krijgen.

Blijkbaar was ik een beetje te gemeen vanuit zijn perspectief omdat hij daarna de hele tijd een lelijke uitdrukking op zijn gezicht had, en hij mij voor de volgende vijf minuten compleet negeerde. Niet dat ik daar niet blij mee was omdat het een wonder is dat Bart zijn klep voor zelfs vijf minuten dicht kon houden. Oh ja de naam van mijn advocaat is Bart, dat was ik vergeten te vertellen, hij was een van de goedkoopste advocaten die ik kon vinden sinds ik zelf geen geld had voor een dure advocaat. Op de deur voor zijn kantoor stonden in grote letters geprint: Bart ter duin, lost al jouw problemen op voordat je het weet. Toen ik zijn kantoor binnen liep zag ik meteen veel stof en viezigheid overal in de kleine vijf vierkante meter kamer voor mij, achter zijn door houtwormen aangetaste bureau, zag ik een grote boekenkast vol met boeken die waarschijnlijk niet zijn gelezen voor een lange tijd omdat ze vol met stof waren. Volgens mij zag ik zelfs een rat door een klein gat in de hoek van de kamer rennen met een klein stukje kaas in zijn mond. Bart zelf zat op een stoel, waarvan ik dacht dat hij elk moment kon breken, te slapen met een luid gesnurk tussen het bureau en de boekenkast in. Ik wilde zo snel mogelijk vertrekken maar wist dat ik dit persoon nodig had. Voor een lage betaling begon hij voor mij te werken en zijn we gekomen waar we nu zijn.

In de rechtszaal stond een lange fors bebouwde man met blond haar en lucht blauwe ogen op en begon talloze argumenten op te noemen waarin redenen waren gegeven die uitlegden waarom ik een geduchte crimineel en vreselijk persoon was. Dit persoon was de officier van justitie Ander Panter. Je zou  waarschijnlijk lachen om zijn naam , maar zijn reputatie was een stuk minder leuk omdat hij nog nooit een rechtszaak had verloren en talloze mensen (zelfs als ze onschuldig waren) achter het tralies heeft gezet. Na twee uren was zijn speech eindelijk over en kon ik worden verdedigd door mijn advocaat, maar na het zien van de gezichten van de jury die door de argumenten van Ander Panter, naar mij keken met horror alsof ik een verschrikkelijk monster was, begon ik steeds minder hoop te krijgen. Zelfs de rechter keek naar mij met horror. Als ik nu veroordeeld zou worden, zou het waarschijnlijk de doodstraf zijn geweest, als dat nog mogelijk was. Gelukkig voor mij was er nog een klein beetje hoop in de vorm van mijn advocaat.

Helaas had mijn advocaat een slecht entree omdat zodra hij opstond en begon te lopen, hij plotseling met een grote klap op de grond viel. Zoekend naar een reden voor zijn val keek hij naar zijn schoenen en merkte dat hij ze niet had gestrikt. Hij nam zijn tijd met het strikken van zijn schoenen en liep daarna naar de jury: Beste leden van de jury, na alle argumenten van de officier van justitie te horen denken jullie waarschijnlijk al dat mijn cliënt een geduchte crimineel is maar ik kan jullie een argument geven waardoor jullie van gedachte veranderen:

- Einde deel een

‘Leef je droom’, dat is wat mijn vader mij vroeger vertelde. En nu zit ik hier, hard werkend, in een saai kantoor op de Zuidas. Mijn naam is Sjimmie van Erven Dorens, ik ben 30 jaar en woon in Amsterdam. Toen ik 12 was, werd ik bestempeld met ‘hoogbegaafd’, toentertijd vond ik er niks van maar nu zie ik hoe het mijn leven heeft beïnvloedt. Ik ging naar school op het St Ignatiusgymnasium, een Jezuïeten school in hartje Oud-Zuid. Ik slaagde ‘cum laude’ zonder te blijven zitten.

Ik was helemaal klaar met school, ik wilde iets anders gaan doen. Maar mijn moeder dwong mij om naar de universiteit te gaan en economie te studeren want dat zou goed zijn voor mijn ‘toekomst’. Op dat moment dacht ik aan wat mijn vader mij vertelde ’leef je droom’. Maar toen ik er iets tegenin wilde brengen en over papa begon wilde ze meteen niks horen. Mijn ouders waren 2 jaar geleden gescheiden en het was nog steeds pijnlijk. Mijn vader was een taboe. Ik haatte het. Ik had een erg speciale band met mijn vader en toen ineens was hij weg uit mijn leven.

Denkend aan de goede herinneringen met mijn vader word ik wakker geschud door een collega: “Hé Sjimmie , stop eens met dagdromen, je mag naar huis.” Ik sta op van mijn bureau, zeg mijn baas goedenavond en stap de lift in. Ik was boos, boos op mezelf. Hoe kon ik zo verder leven? Ik bedacht dit na het denken aan mijn vader, ‘leef je droom’. Ik bedacht, wat ik nu doe is precies het tegenovergestelde. Ik ben er klaar mee. Het is tijd voor verandering!

Diezelfde avond ging ik langs mijn vader, ik had hem al een jaar niet gezien. Ik had het vaak druk met werk en hij maakte vele reisjes. Hij leefde zijn droom, ik leefde mijn nachtmerrie. De nacht ruikt heerlijk nadat je uit een stoffig kantoor komt, het rook naar een heerlijke herfstavond. Ik belde aan en na een tijdje hoorde ik een gestommel op de trap. ‘Hé pap! Lang niet gezien!’ Mijn vader was verrast door mijn plotselinge bezoek, gelukkig blij verrast. ‘Sjimmie! Jochie, kom binnen!’ Hierop kwam een erg diep gesprek, vader tot zoon. Hij vertelde over zijn reizen en ik luisterde. Nu ik erover denk heb ik veel te weinig gezegd tegen mijn vader. Ik wist nu wat ik wilde doen met mijn leven.

Ik wilde natuurlijk reizen ook reizen, het maakte niet uit waar naartoe. Ik moest ontkomen van het normale leven, van mijn saaie kantoorleven. ‘Spin the globe, wherever it lands, that’s where we’ll go.’ Precies die cliché deed ik. Het maakte me allemaal niet meer uit.